Friday, June 23

ΟΥΓΚ

Eίναι στιγμές που βυθίζεσαι σε μια πολυθρόνα με ένα τσιγάρο στο ένα χέρι και ένα ποτό στο άλλο. Φοράς ένα μποξεράκι και όσες φορές αφήνεις το τσιγάρο στο τασάκι ή το ποτήρι στο διπλανό τραπεζάκι, ξύνεις ασυναίσθητα τ’ αρχίδια σου. Μερικές φορές κάνεις και τη «μανούβρα Αλ Μπάντι», βάζεις δηλαδή τη μισή σου παλάμη στο εσωτερικό του εσώρουχού σου.
Τις φορές αυτές μεταμορφώνεσαι στον άνθρωπο τον σπηλαίων. Τον ΟΥΓΚ. Οποιαδήποτε κοτσίδα σε πλησιάσει σε ακτίνα πέντε μέτρων κινδυνεύει με τράβηγμα και σύρσιμο μέχρι την κοντινότερη σπηλιά για τα περαιτέρω. Ο Κούντερα στη βιβλιοθήκη φαντάζει ακατανόητος φλώρος, δεν μπορείς να δεις στην τηλεόραση oτιδήποτε που δεν περιλαμβάνει βυζιά, βία, ή sport, δεν μπορείς να
ακούσεις τίποτα που να μην αποτελείται από τρεις ξερές συγχορδίες και να διαρκεί πάνω από τρία λεπτά.
Είναι οι στιγμές που έρχεσαι σε επαφή με τον εσωτερικό σου κάφρο. Αυτόν που τόσο πολύ υποτιμάς και προσπαθείς να εκπολιτίσεις. Αυτόν που τη στιγμή που τον χρειαστείς, θα σώσει τον κώλο σου εκκρίνοντας την απαραίτητη δόση τεστοστερόνης για να σπάσεις τα μούτρα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) του εκάστοτε σπανομαρία.
O κάφρος αυτός δεν μιλάει πολύ. Μάλλον, δεν μιλάει καθόλου. Βγάζει άναρθρες κραυγές, ρεύεται, κλάνει, βάζει το δάχτυλο στη μύτη του. Κοιτάζει το σύμπαν με ένα βλέμμα όλο απορία. Όχι γιατί δεν το καταλαβαίνει. Δεν έχει μπει ποτέ στη διαδικασία να το κάνει. Αλλά γιατί θεωρεί ότι οτιδήποτε δεν μπορεί να φάει, να σκοτώσει, να πηδήξει είναι τελείως περιττό και ανούσιο.
O κάφρος αυτός ευθύνεται βέβαια για μερικά από τα κατά τη γνώμη μου ωραιότερα πράγματα που έχει να μας προσφέρει ο σημερινός πολιτισμός. Από τους AC/DC και τους Metallica, μέχρι τα ξεσαλώματα στα πάρτι και το διαγωνισμό των Playmates.


Δώστε την τον κάφρο που της αξίζει

Ο κάφρος αυτός βέβαια ευθύνεται και για μερικά από τα χειρότερα πράγματα που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας. Από τις χθεσινές πετρομαχίες στο Πολυτεχνείο μέχρι τον διευθυντή που απολύει τη γραμματέα επειδή δεν του παίρνει πίπα.
Δεν μπορούμε με τίποτα να τον ακυρώσουμε, να τον εξαλείψουμε. Ζει στη χώρα του ενστίκτου, εκεί που η λογική και ο πολιτισμός έχουν τόση επίδραση όσο και ένα παραγινωμένο δαμάσκηνο στη θωράκιση ενός τανκς. Μπορούμε όμως να τον αντιληφθούμε έγκαιρα, να του δώσουμε την πρέπουσα σημασία, να μάθουμε απ’ αυτόν, και να τον στείλουμε πάλι πίσω στη σπηλιά του.
Α, και στην περίπτωση του sex βάλτε τον οπωσδήποτε σε πρώτο ρόλο. Ξέρει πάρα πολύ καλά τι κάνει. Ένστικτο βλέπεις.

22 Comments:

Anonymous μαργαρίτα έγραψε...

μπράβο Σον.Πολύ καλό.Προτείνω το επόμενο post να αφορά τον "εκλεπτυσμένο" και να συνεχίσεις έτσι σκιαγραφόντας όλη την κομπανία ,για να αξιοποιήσουμε επιτέλους και τη συλλογή των playmobil που έχεις.Πες όμως απο τώρα ποιον θες να χεις για να μη γινει σελετζιά.Τη "Σπανομαρία" σε ποιον να τη δώσουμε ?

6/23/2006 02:31:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

Μ' αρέσει όλη η συλλογή με τα πλειμομπίλ μου. Χωρίς αυτά δεν θα μπορούσα να γράψω τίποτα.
Η Σπανομαρία ταιριάζει μόνο με τον Σπανομαρία. Γνωστό αυτό.
Τις καλησπέρες μου :)

6/23/2006 02:34:00 pm  
Blogger Matron Maya έγραψε...

Εεεεε ... ως εδώ. Είσαι μεγάλος κάφρος τελικά!!!

6/23/2006 02:40:00 pm  
Blogger averel έγραψε...

Ωραιο ποστ. Αναρωτιεμαι απο που εμπνευστηκες.

6/23/2006 02:48:00 pm  
Blogger isobel έγραψε...

εντάξει pascal μας έπεισες, αλλάζουμε πλανήτη, λυγμ
(πότση απογοήτευση ακόμα από την ανθρωπότητα να δεχτούν οι αγνές θηλυκές ψυχές, xexo)

6/23/2006 02:55:00 pm  
Anonymous μαργαριτα έγραψε...

AVEREL
απο μένα φυσικά.Του βγάζω τον καλυτερο του εαυτο.Ειμαι η κάφρο-μούσα. ;P

6/23/2006 03:03:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

matron: thanks, έρχονται και χειρότερα
isobel: αγνές θηλυκές ψυχές; ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
averel: Αυτό που λέει η μαργαρίτα
μαργαρίτα: Ντροπή σου :)

6/23/2006 03:53:00 pm  
Anonymous Χιόνι έγραψε...

"Ποτέ γυναίκα δεν κατάλαβε έναν άντρα", μουρμουρίζει ο 'Αμλετ και καλά που είσαι κι εσύ φίλε, για να ρίξουμε μια ματιά στον ακατανόητο - πολλές φορές - κόσμο σας. Η ακρίβεια της περιγραφής σου, βέβαια, μαρτυρά περισσότερο το εξασκημένο μάτι του παρατηρητή παρά την έξαψη του συμμετέχοντα στο πανηγύρι της καφρίλας. 'Οταν ο άντρας συμπεριφέρεται έτσι είναι σχεδόν όνειρο, όταν πάει να τα καλύψει όλα αυτά με ιδεολογικές κατασκευές αρχίζουν τα δύσκολα.
Και θα σε ρωτούσα με μεγάλο πόθο εάν γνωρίζεις κανάν τέτοιο τύπο, αν δεν θυμόμουν ένα παλιό κείμενο του Γιώργου Χειμωνά με τίτλο "Η αβοήθητη μοναξιά του άντρα": "Ο άντρας, αποκλεισμένος από το άλλο ανθρώπινο σώμα, μην έχοντας ποτέ καμμιά ενσυνείδητη συγκοινωνία αίματος με το άλλο σώμα, παρά μόνο όταν εκτεθεί στη βία, έχει ένα σώμα μοναχικό κι αδιαπέραστο - κλειστό, δηλαδή απειλημένο. Που δεν ανοίγει ποτέ, ούτε κατά την ερωτική του δράση, οπότε κλείνει ακόμη περισσότερο και το κάθε σώμα αποχωρεί, αποσύρεται στην πιο απόλυτη δική του σιωπή, που είναι η ηδονή".
Τι να κάνει κι ο κάφρος σου(που εκτιμούμε ιδιαιτέρως στο κρεβάτι); Σκέφτεται και δουλεύει για την ηδονή! Επαυξάνουμε...

6/23/2006 04:19:00 pm  
Blogger i-adespoti έγραψε...

Σ'αυτόν τον καταστροφικό για οτιδήποτε τον περιβάλει τύπο
( και ουχί βέβαια αυτοκαταστροφικό) χρειάζεται να κρατήσει κανείς ενα καθρεφτάκι. να δεί τα χάλια, την κατάντια και την απομόνωσή του. Αμα δε πάρει πρέφα ή απαξιώσει, σκοτώστε τον με την ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ σας (πριν το κάνει ο ίδιος σε οτιδήποτε καθαρό έχετε μέσα σας).

6/23/2006 04:27:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

Δεν νομίζω ότι θα ήθελες να γνωρίσεις έναν τόσο μονοδιάστατο τύπο. Το ιδανικό είναι ο εκλεπτυσμένος κάφρος ή ο καφροποιημένος τζέντλμαν.
Όσο για τη ματιά του παρατηρητή, ναι την έχω. Έχω παρατηρήσει τον εαυτό μου αρκετές φορές, όταν του έβγαινε ο κάφρος.

6/23/2006 04:28:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

adespoti: Διαφωνώ. Δεν χρειάζεται σκότωμα. Είναι αναγκαίος. Απλά, πρέπει να απομονώνουμε τα καλά του στοιχεία και να αφήνουμε στην άκρη τα κακά. Αυτό έγραψα.

6/23/2006 04:30:00 pm  
Anonymous Μήτσος Καλοκαιρής έγραψε...

Σκατά και ανανά... στο Γιώργο Χειμωνά!

6/23/2006 05:30:00 pm  
Anonymous Χιόνι έγραψε...

Τι κακό ακριβώς έχει το μονοδιάστατο? Ειδικά όταν εκείνη τη στιγμή σε νοιάζει μόνο η μία διάσταση? Ο εκλεπτυσμένος κάφρος είναι σαν το κρεμμύδι. Πρέπει να ρίξεις πολύ κλάμα και ξεφλούδισμα για να φτάσεις στο δια ταύτα. Κάποιες φορές μπορεί να είναι προκλητικό. 'Ομως μου φαίνεται ότι οι άνδρες έχουν αρχίσει και κολάνε παλιές γυναικείες ασθένειες- που αρχίσαμε να κρύβουμε το μέσα μας παριστάνοντας την Ζήνα και τις αδελφές της...
Ρε γαμώτο, η εκλέπτυνση καμμιά φορά μπορεί να είναι η άλλη λέξη για τόνους φόβου - "είμαι διακριτικός και προσεκτικός. Παρακαλώ, προσέξτε κι εσείς, γιατί πονάω παντού..."

6/23/2006 05:38:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

χιόνι: Ο άντρας δεν είναι δονητής που αναπνέει, με μούσκουλα που γκρεμίζουν τοίχους για να περάσει το θηλυκό και τη σφαλιάρα-ίσα μωρή άρρωστη- στο τσεπάκι.
Αν θες το μονοδιάστατο, go for it. Επιλογή σου. Είναι σαν να λέω π.χ εγώ ότι το μόνο που θέλω είναι μια γκόμενα με τεράστια βυζιά, τέλεια πόδια και απίστευτο κώλο.

6/23/2006 05:43:00 pm  
Anonymous Χιόνι έγραψε...

Αν δεν κάνω λάθος, κάτι τέτοιο δικό σου διάβασα (over and over again, τις λίγες μέρες που σε παρακολουθώ).Διαφορετικά θα έβαζες - υποθέτω - και άλλου είδους φωτογραφίες. 'Οσο για μένα εδώ δεν λέω τι θέλω εγώ, ερωτήσεις κάνω μπας και πάρω καμιά απάντηση για το είδος (το ανθρώπινο).
Άλλωστε, όπως είναι προφανές, σε διαβάζω γιατί εκτιμώ τον εσωτερικό σου κόσμο...

6/23/2006 05:55:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

Προφανώ και με διαβάζεις για τον εσωτερικό μου κόσμο, γιατί από τα blogs μόνο αυτόν μπορείς να δεις.
Αυτό που θέλω εγώ είναι όντως μια γκόμενα με τεράστια βυζιά, άψογα πόδια και τέλειο κώλο. Με κατάλαβες.
Όσο για τις φωτογραφίες, τι εννοείς; Ότι θα έπρεπε να βάζω απλά καθημερινά κορίτσια της διπλανής πόρτας, με κυτταρίτιδα, πεσμένο στήθος, σπυράκια και σκασμένες πατούσες; Ε, όχι.

6/23/2006 06:02:00 pm  
Anonymous Χιόνι έγραψε...

Μ' αρέσει που πριν μου έκανες κριτική για το ότι θέλω κάτι μονοδιάστατο. Μάλλον, μερικές φορές λειτουργώ και σαν καθρέφτης...
Συνέχισε να φαντασιώνεσαι εξώφυλλα και άσε τα απλά καθημερινά κορίτσια να πάνε να γαμηθούν (προφανώς όχι με σένα).
Φαντάζομαι θα σε δώ στην υποδοχή της Πάμελα 'Αντερσον. Φιλιά....

6/23/2006 06:21:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

Λυπάμαι που δεν μπορείς να διακρίνεις τη λεπτή μου ειρωνία. Ίσως πάλι να μην μπορώ να διακρίνω εγώ τη δική σου. Anyway, πάω να αυνανιστώ στην τουαλέτα διαβάζοντας Playboy. Απλές καθημερινές χαρές βλέπεις.
Όσο για τα απλά καθημερινά κορίτσια, δεν έχω κανένα θέμα. Έχω θέμα με τα απλά καθημερινά κορίτσια που είναι χοντρά, με κυταρρίτιδα, πεσμένο στήθος και σκασμένες πατούσες. Και το θέμα που έχω μαζί τους είναι το εξής: δεν τις γουστάρω ως γυναίκες. Τίποτα άλλο.

6/23/2006 06:28:00 pm  
Blogger vatraxokoritso έγραψε...

τελεια λεξομαχια!
γεια σου ρε καφρε πασκαλ που ολο το βραδυ ετρωγες με το μαχαιροπηρουνο....

(τι επαθε το μπλογκ της μαργαριτας?)

6/24/2006 03:35:00 am  
Blogger vromogato έγραψε...

χαχαχα
Καλά...εξήγησέ μου δηλαδή...
1. Πώς μπορείς και πιάνεις τον εσωτερικό σου κόσμο μόνο με τη μισή παλάμη μέσα και τη μισή έξω?
2. Τι σε πειράζουν οι σκασμένες πατούσες βρε οθωμανέ?

6/24/2006 05:35:00 am  
Blogger pascal έγραψε...

vatraxokoritso: Είμαι ένας κάφρος με καλούς τρόπους. Το μπλογκ της μαργαρίτας έχει πρόβλημα με το server. Θα λυθεί.
vromogato: 1. Μια χαρά τον πιάνεις, δοκίμασε
2. Είναι αντιαισθητικές. Όσο για το οθωμανός, μπορεί να έχεις και δίκιο. Έχω μικρασιάτικη καταγωγή.

6/26/2006 06:33:00 pm  
Anonymous Anonymous έγραψε...

Δεν εχω ορεξει να γραψω τιποτα,γιατι ειμαι πολυ χαλια...Οποιος δεν γουσταρει να χορεψει, να καθισει να κοιταζει αυτους που χορευουν...Αμα δεν γουσταρεις τα δυσκολα,γινε δημοσιος υπαλληλος...¨ΌΥΓΚ¨΄νομιζω πως εισαι ενας μικρος καφρος,verry low level,που λενε.Δεν εισαι μεγαλοκαφρος,να σαι καβατζομενος, με δεκα νοματαιους να δουλευουν για παρτη σου,με αμαξι μουρατο(κοινως μουνοπαγιδα),και γκομενα αγορασμενη απο Ανατολικο Μπλοκ... Εκλεπτισμενη βια...ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΙ,ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΙΑ ΖΩΗ...και το χασμα μεγαλωνει...

6/27/2006 04:22:00 pm  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Πάτησέ με

« Κεντρική Σελίδα | Θεϊκές Διακοπές » | Ανώνυμο » | Λίγωσα » | Ρομαντισμός » | Λάλαλαλαλα » | Sweet Stalking » | Meta-metablogging (όπως λέμε, μονάχους-μονάχους bl... » | Οινοπνευματώδες » | Ληγμένο » | Πώς γεννήθηκε ο pascal »