Tuesday, September 12

Aεροποράτο

Aνυποψίαστος. Αυτό. Μια ζωή ανυποψίαστος ο Γιάννης. Για το τι συμβαίνει γύρω του, για το ποιοι είναι οι άλλοι. Για το ποιος είναι ο ίδιος. Το τελευταίο θα το υποψιαζόταν για τα καλά στα εικοσιέξι του. Φαντάρος ήταν, στη Λήμνο τον είχανε στείλει. Αεροπορία, βοηθούντος του θείου που ήταν στρατηγός εν αποστρατεία. Μετά στράβωσε η δουλειά και κατέληξε για πρώτη μετάθεση στο ακρωτήριο «Μούρτζουφλος», σε μια βάση ραντάρ. ΜΣΕΠ τις λένε τις βάσεις ραντάρ στα αεροπορικά. Χειμώνας του 2001. Πολύ κρύο.
Ήταν αερονόμος. Καρακόλι. Το οποίο σήμαινε ότι έκανε κατά τι λιγότερες
σκοπιές, δεν έκανε «ξεφτίλες» αγγαρείες όπως τα μαγειρεία και άμα ήθελε πουλούσε και λίγη μούρη στους άλλους φαντάρους. Δεν ήθελε όμως και δεν το έκανε.
Το κυλικείο του στρατοπέδου είχε ο Κώστας. Ένας σμηνίτης που δήλωνε, χωρίς καμιά κόμπλα, ότι είναι gay. Πρόβλημα ουδέν. Όλοι το ξέρανε, έτρωγε τα χαζοπειράγματά του αλλά τίποτα παραπέρα. Ίσα- ίσα που ο Κώστας ψιλογούσταρε να τον πειράζουν, το ενθάρρυνε κιόλας. Έμπαινε π.χ στο μπάνιο και φώναζε «καλέ, τι κωλαράκια είν’ αυτά» και να του απαντάνε οι άλλοι «πού να δεις κι’ από την άλλη μεριά» και τέτοια. Υπήρχαν και δυο τρεις κομπλεξάρες που δεν γούσταραν καθόλου τον Κώστα λόγω της σεξουαλικής του προτίμησης, αλλά μπροστά στους εκατό και βάλε σμηνίτες ήταν σαν να μην υπήρχαν.
Ο Γιάννης έκανε πολύ παρέα με τον Κώστα. Πήγαινε π.χ στο κυλικείο το μεσημέρι, ενόσω θα έπρεπε λογικά να είναι κλειστό και έβλεπαν DVD, έπαιζαν τάβλι και τέτοια. Άλλοτε οι δυο τους, άλλοτε και με μερικούς άλλους σμηνίτες. Ο Κώστας του έλεγε τα γκομενικά του, ο Γιάννης του έλεγε τα δικά του. «Τα είχα κάποτε με έναν μαλάκα τραπεζικό», έλεγε ο Κώστας, «που κεράτωνε τη γυναίκα του μ’ εμένα και με άλλες δυο γκόμενες». «Εμένα με άφησε η Μαρία λίγο πριν μπω στην Τρίπολη», έλεγε ο Γιάννης. Έλεγαν τα πάντα και για πολλή ώρα.


Ένα βράδυ ο Βασίλης, ένας άλλος αερονόμος, παρατήρησε ότι κάποιος φαντάρος έλειπε από το θάλαμο. Δεν είχε σκοπιά εκείνη την ώρα εκείνος ο φαντάρος. Έψαξε στις τουαλέτες. Τίποτα. Κάπου είχε πάει. Ξύπνησε τον Γιάννη, που ήταν και πιο παλιός.
«Ρε μαλάκα, ο Μπάμπης λείπει», του είπε. Γιάννης και Βασίλης έψαξαν σχεδόν παντού γύρω από το θάλαμο. Πουθενά. Έπρεπε να ενημερώσουν τον αξιωματικό υπηρεσίας, δεν γινόταν αλλιώς. Τον βρήκαν, του το είπαν.
«Πάρτε τα κιάλια νυκτός και ανεβείτε στο λοφάκι πάνω από την έντεκα», τους διέταξε. Έντεκα ήταν το νούμερο της σκοπιάς. «Αν δείτε οτιδήποτε ύποπτο, ειδοποιήστε με τον ασύρματο».
«Τι να δούμε δηλαδή;», απόρησε ο Βασίλης.
«Μη ρωτάς. Απλά πηγαίνετε. Τώρα».
Πήγαν. Ανέβηκαν στο λοφάκι. Ο Γιάννης κοίταξε πρώτος. Ο Μπάμπης ήταν όντως εκεί. Στη σκοπιά με τον Κώστα. Ο ένας πάνω στον άλλον. Σοκαρίστηκε.
«Τι είδες ρε;», του πήρε ο Βασίλης τα κιάλια από τα χέρια. «Πω πω ρε πούστη μου. Τι γίνεται ρε εδώ. Ρε αυτοί γαμιούνται. Μίλα στον αρχισμηνία, γρήγορα».
Ειδοποίησαν, τους έπιασε το περίπολο, ο Κώστας πήρε δυο χρόνια αναβολή για ψυχολογικούς λόγους, ο Μπάμπης δυο μήνες αναρρωτική και καλά.
Ο Γιάννης όμως είχε ζηλέψει. Για έναν λόγο που δεν τον πολυκαταλάβαινε. Συνέβαινε όμως. Συνέχισε να επικοινωνεί με τον Κώστα τηλεφωνικά. Ένα χρόνο μετά το περιστατικό, ο Γιάννης και ο Κώστας ήταν ζευγάρι. Όταν τέλειωσε η αναβολή του Κώστα και έπρεπε να ξανακαταταγεί, ο Γιάννης του είπε: «Αν δεν θες να πας, πάρε I5. Mη μασάς. Έρχομαι κι’ εγώ στην επιτροπή, δεν έχω πρόβλημα».
«Μπα, το χρωστάω στο στρατό να πάω», του απάντησε. «Εκεί βρήκα εσένα ρε».

PS. Η ιστορία δεν είναι εντελώς φανταστική.

40 Comments:

Blogger vlacha έγραψε...

Τι συγγραφικός οίστρος είναι αυτός; Δεν σε προλαβαίνουμε. By the way, ελπίζω ο Γιάννης να μην είσαι εσύ!!!!!

9/12/2006 03:52:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

Ναι. Και ο Κώστας είσαι εσύ :)

9/12/2006 03:59:00 pm  
Blogger Ιφιμέδεια έγραψε...

Πολύ ωραία ιστορία. Και με ευδιάκριτο ηθικόν δίδαγμα: καμιά φορά χρειάζεται πρώτα να ζηλέψεις για να καταλάβεις ότι αγαπάς.

Δεν ξέρω για σας αλλά όλο γι'αγάπη ακούω αυτές τις μέρες. Φίλοι που βρίσκουν την αγάπη, ήδη αγαπημένα ζευγάρια, ενδιαφέροντες άνθρωποι διαθέσιμοι για σχέση*. Έχει δίκιο ένας φίλος μου που λέει ότι το φετεινό φθινόπωρο θα είναι μια πολύ ωραία άνοιξη. Μετά από αυτό το ποστ it's official.

(*ανοίξτε τα μάτια σας οι λεύτεροι)

9/12/2006 04:09:00 pm  
Blogger Matron Maya έγραψε...

αυτό το ξέρουμε μονάρβηλε... οτι δεν ειναι φανταστικη η ιστορία...

θα σταθω όμως αλλού... μου θύμησες μια ταινά η σειρά δεν θυμάμαι που πιάνουν δυο φίλους να μαμιούνται και η γυναίκα του ενός λεει κατι του τύπου να τον πάμε στο γιατρο...
οπου και έρχεται η ατάκα:

"τι να του κάνει ο γιατρός αμα είναι ξεκωλιάρης"

9/12/2006 04:23:00 pm  
Anonymous george le nonce έγραψε...

Κάτι μου θυμίζει αυτή η ιστορία, αλλά θου κύριε...

9/12/2006 04:35:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

ιφιμέδεια: το ήξερα ότι θα έπρεπε να βασιστώ πάλι σε εσάς για να ανεβάσετε το επίπεδο. Μπράβο σας.

matron maya: Το ήξερα ότι θα έπρεπα να βασιστώ σε εσάς για να ρίξετε το επίπεδο. Μπράβο σας.

george: Κρύβε λόγια, κρύβε λόγια.

9/12/2006 04:38:00 pm  
Blogger Αλεπού έγραψε...

Τελικά από ανυποψίαστος, κατέληξε εντελώς υποψιασμένος ο Γιάννης. Μπράβο φιλαράκο, ωραία ιστορία και γλυκόπικρη και σίγουρα όχι και τόσο φανταστική, δίκιο έχεις.

9/12/2006 04:39:00 pm  
Blogger οι σκιές μιλάν έγραψε...

@ matron

Mάλλον εννοείς το Far From Heaven

@ Πασκάλ

Γράφεις
" δεν έκανε «ξεφτίλες» αγγαρείες όπως τα μαγειρεία και άμα ήθελα πουλούσε και λίγη μούρη στους άλλους φαντάρους."

Σε λίγο θα σου πουν πως γλώσσα λανθάνουσα τ'αλήθη λέγει ;-)

Ενδιαφέρουσα περσόνα ο Γιάννης. Μου δίνει την αίσθηση [;-)] οτι ζει μονίμως σε κείνο το διάστημα όπου στα φυτά το λευκό της ρίζας αρχίζει να πρασινίζει.

9/12/2006 04:46:00 pm  
Blogger Lex_Luthor06 έγραψε...

Σχόλιο για το υστερόγραφο:

Το καταλάβαμε. Δεν έπεσε κανένας ελέφαντας από ταβάνι.

:-P

9/12/2006 04:46:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

οι σκιές: ως αερονόμος υπηρέτησα, πράγματι.

lex_luthor: :PPP. Είσαι σίγουρος;

αλεπού: καλησπέρα φιλενάδα. Κανονίστηκε για αύριο;

9/12/2006 04:49:00 pm  
Blogger Matron Maya έγραψε...

@ οι σκιές μιλάν

όχι φίλε μου... σιγουρα οχι... ήταν ελληνική ταινία ΄η σειρα...

βεβαια θα μπορουσε να ειναι κλεμμένο αλλά δεν εχει σημασία

καλησπερα σας

9/12/2006 04:52:00 pm  
Blogger chris έγραψε...

Βρε τον Γιαννάκη...

από εκεί που άκουσε τον Στρατηγό να τους λέει μετά την ορκομωσία «τώρα γίνατε άντρες», βρέθηκε να κάνει την Σοφία Βέμπο που περιμένει τον καλό της να γυρίσει από το μέτωπο!!!!

9/12/2006 04:52:00 pm  
Anonymous mpampakis έγραψε...

Όσο σεξιστικό (και πάλι) κι αν ακουστεί, προτιμώ τους λεσβιακούς έρωτες από τους έρωτες αερονόμων...Έχουν και καλύτερη εικονογράφηση από το "αιείν αριστεύειν"...
;^p

Λεξ, φάλαινα είπαμε, όχι ελέφαντας (meta-blogging at its best!)

9/12/2006 05:35:00 pm  
Blogger Krotkaya έγραψε...

Μπράβο ρε Πασκάλ, μπράβο.

9/12/2006 10:44:00 pm  
Blogger Giorugosu έγραψε...

Αχού τζουτζούκο μου τελικά δεν με ξέχασες έτσι. Καυλά έκανα λοιπόν και δεν πήγα στο Όρος να μονάσχωλ! Γιατί είχα χάσει κάθε ελπίδα για τα δυό μας.
Πες μου πότε και πού(str.);

9/12/2006 10:55:00 pm  
Anonymous greekgaylolita έγραψε...

Prota i fotografia
Meta i istoria
Diakrino mia dievrinsi
mia diisdisi,na to po,
i mono ego to eho pari
idisi?(not bad,not bad
at all;)

9/13/2006 12:17:00 am  
Blogger Ιφιμέδεια έγραψε...

GGL lol !!!

9/13/2006 01:01:00 am  
Anonymous Anonymous έγραψε...

Matron Maya το Sage Sex πρέπει να λες...right?

9/13/2006 03:20:00 am  
Anonymous αλεπουδάκι έγραψε...

Το ότι η ιστορία δεν είναι εντελώς φανταστική την κάνει ακόμα πιο lol!

9/13/2006 03:35:00 am  
Blogger Composition Doll έγραψε...

Μα υπάρχει ακρωτήριο "Μούρτζουφλος"?

9/13/2006 04:14:00 am  
Anonymous greekgaylolita έγραψε...

Και ΚΟL τη κανει, αλλα δε θελω να καταχραστω τη φιλοξενια του Pascal
και να του το κανουμε ΑGB(american gay bar)το μπλογκ;Μου αρκει που διευρυνε το target γρουπ του:P
Καιρος να δοκιμαστει η γραφις και σε brokebackmountainιζουσες προβληματικες.Εκει θα φανει η μαστορια του συγγραφεα:)

9/13/2006 04:31:00 am  
Blogger suigenerisav έγραψε...

@
pascalη

Τώωρα κατάλαβα γιατί για τα καρακόλια ξηράς [στα οποία είχα την τιμή να υπηρετήσω κι εγώ πριν -τιμητικά- με αποτάξουν..], σας αποκαλούσαν εσάς τους αερονόμους 'μοδίστρες' ..
lol, LoL, lOl..

εξαιρετικό στόρυ-όπως παντα δηλ.

9/13/2006 09:25:00 am  
Blogger renton έγραψε...

ΓΑ-ΜΑ-ΤΟ

9/13/2006 11:48:00 am  
Blogger it is έγραψε...

This comment has been removed by a blog administrator.

9/13/2006 12:21:00 pm  
Anonymous Λυκος έγραψε...

Τι μου εχει ξεφυγει εμενα απο αυτο το στορυ και δεν μου εκανε κλικ?

Ρηχο,απλοικο,ασυνδετες εννοιες,...

Σορυ για την ειλικρινεια...

9/13/2006 12:22:00 pm  
Blogger renton έγραψε...

Πάρτο σαν ένα όμορφο παραμύθι βρε λύκε, όπου η αγάπη νικάει τον κοινωνικό ρατσισμό, οι ήρωες δεν έχουνε γονείς που απειλούν με χαρακίρι (αλήθεια, θυμάται κανείς τη σκηνή από τον "Αγγελο;" χαχαχα) και απόλαυσέ το ως τέτοιο.

Χρειαζόμαστε ομορφιά και χαζοαισιοδοξία στη ζωή μας.

9/13/2006 12:33:00 pm  
Blogger γιώργος έγραψε...

από αυτό το περιστατικό βγήκε και το:

"love is in the air";;;

πάντως, εφ'όσον μιλάμε για αληθινή ιστορία, τίποτε δεν είναι απίθανο στον κόσμο...
αρκεί να έχεις τα κότσια να ακολουθήσεις την καρδιά σου...

καλησπέρα...

9/13/2006 01:31:00 pm  
Anonymous Λυκος έγραψε...

@renton

Ο κοινωνικος ρατσισμος υπαρχει λουλουδι, μου οπως και να το κανουμε...

Τους gay τους αντιμετοπιζουμε με ειρωνικα χαμογελα...

Τους ατομα με αναπηρια τους εχουμε ριξει στο καιαδα της κοινωνικης απομωνοσης...

Τους μεταναστες σαν ατομα Γ' κατηγοριας...


Ατομικισμος,χρημα,καβατζες,ηδονη...


Η αγαπη ειναι μια ψευδαισθηση για να ξεχνας τη θνητοτητα...

Μακαριοι οι πτωχοι τω πνευματι...

9/13/2006 02:09:00 pm  
Blogger Idάκι έγραψε...

Μα... και η ιστορία του Αργύρη δεν είναι πλήρως φανταστική, αγαπητέ μου Πασκάλ. Δεν χρειάζονται τα disclaimers στις ιστορίες σου πιστεύω ;))

Καλό το αεροποράτο, τελικά, να το βάλουμε στα βιβλιαράκια-ντεμέκ Κάμα Σούτρα :ΡΡ

9/13/2006 02:44:00 pm  
Blogger renton έγραψε...

Γι αυτό ακριβώς μίλησα για παραμύθι λύκε.

9/13/2006 03:17:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

chris: Έχει η ζωή γυρίσματα.

mpampakis: Σας κατανοώ πλήρως αγαπητέ. Δυστυχώς οι γυναίκες δεν πάνε ακόμα φαντάροι. Με διαβάζετε συχνά βλέπω, μπράβο σας.

krotkaya: Μπράβο και σ' εσένα για το τελευταίο σου.

giorugosu: Αι να χαθείς, σάτιρε!

αλεπουδάκι: Γλυκόπικρη, θα έλεγα.

CD: Ναι, υπάρχει. Είναι στο βόρειο άκρο της Λήμνου και σε υψόμετρο. Πάνω η μονάδα, ένας δρόμος που πάει στο πουθενά και από την άλλη μεριά βράχος. Άστα, τέλεια περάσαμε.

suigeneris: Κοίτα, ανάλογα τη μετάθεση. Στη Λήμνο έφαγα ολίγον τι παλούκι. Μετά όμως τους οχτώ μήνες εκεί έγινα, σε μεγάλο βαθμό, μοδίστρα.

renton: Thanks

λύκος: τι sorry ρε; Να λες πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Όσο για τις κοινωνιολογικές σου διαπιστώσεις, ναι, ισχύουν. Αυτό το ξέρουμε όλοι.

γιώργος: Και το ένστικό σου.

id: Ναι, δεκτόν. Αλλά πού να βάλεις κοτζάμ σκοπιά στο σπίτι; Εντάξει, το G3 πες το βρίσκεις.

9/13/2006 03:40:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

greekgaylolita: Σκέφτηκα αρκετά τις διπιστώσεις σας φίλτατε και μπορώ να πω ότι η όποια διεύρυνση του target group μου και της θεματολογίας μου δεν έγινε ενσυνείδητα.
Πράγματι, οι "καουμπόικες" ιστορίες είναι δύσκολες και θέλουν μαεστρία, καθότι πρόκειται για ένα αντικείμενο (από δεκαπέντε μέχρι είκοσι εκατοστά το κόβω πάνω- κάτω) που δεν γνωρίζω και τόσο καλά όσο άλλοι ίσως μπλόγκερς.
Ευχαριστώ πάντως για τα σχόλιά σας και επιφυλάσσομαι για τη μελλοντική μου κατεύθυνση (εμπρός ή όπισθεν).

9/13/2006 03:43:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

greekgaylolita: Από φαλλοκράτης ομοφυλόφιλος. Αυτό είναι αλλαγή ίματζ, όχι παίζουμε...

9/13/2006 04:16:00 pm  
Anonymous Λυκος έγραψε...

Εμεις Πασκαλ σε συμπαθουμε με τις ιδιοτεροτητες σου...Χε χε...

9/13/2006 06:45:00 pm  
Anonymous greekgaylolita έγραψε...

Α,μα αν ειναι ασυνειδητα ειναι ακομη καλυτερα:)
Το εγκεφαλικο ρευστο,βλεπεις εχεις τις δικες του
αρρητες νορμες,και ορμες εννιοτε.Οσο για τη μαεστρια,
τη διαθετεις και με το παραπανω.Να μη το εκφρασω σε ποντους;)
Μπορει να μη το γνωριζεις το αντικειμενο τοσο καλα,αλλα δεν ειναι αυστηρα
ζητημα γνωσης.Να σου θυμισω πως τη νουβελλα στην οποια βασιστηκε
η ταινια,γυναικα την εγραψε.Ολα ειναι θεμα ματιας,παρατηρησης,και οσο
το δυνατον αφηματος στην ροη..(μη μου μιλαw στο πληθυντικο καλε!Ενα 30χρονο
σκατο ειμαι ακομα thanksGod;PP)

9/14/2006 12:51:00 am  
Blogger Χαρτοπόντικας έγραψε...

Τέτοια επίδραση λοιπόν είχε το Σαββατοκύριακο?

9/14/2006 11:05:00 am  
Blogger Μαύρος Γάτος έγραψε...

This comment has been removed by a blog administrator.

9/14/2006 01:20:00 pm  
Blogger Μαύρος Γάτος έγραψε...

Πασκάλ μη μασάς. Μασάνε ωρέ τα παλικάρια;;;;

Σ:))))))

9/14/2006 01:20:00 pm  
Blogger pascal έγραψε...

λύκος: Ά στο διάλο ρε :PP Α, μήπως ήρθε η ώρα να κάνεις blog? Βοηθάω αν θες. Εύκολο είναι.

χαρτοπόντικας: Λέτε να φταίει αυτό φίλτατε;

μαύρος γάτος: E, καμιά φορά μασάνε. Λίγο, αλλά μασάνε.

greekgaylolita: Κατανοώ την άποψή σου και έχεις δίκιο. Απλά γράφω συνήθως για θέματα που με απασχολούν κι' εμένα και η συγκεκριμένη θεματολογία δεν μ' έχει απασχολήσει και πολύ ομολογώ.
Βέβαια, δεν έχω καμιά κόμπλα ούτε κωλώνω στο τι θα νομίσουν οι άλλοι για μένα γράφοντας κείμενα που άπτονται της ομοφυλοφιλικής τάσης/ προτίμησης ορισμένων ατόμων.
Αν γράφεις την αλήθεια σου, δεν γίνεσαι ποτέ χυδαίος. Χυδαίοι είναι μόνο οι υποκριτές.

9/14/2006 03:55:00 pm  
Blogger Μαύρος Γάτος έγραψε...

Αγαπητέ Πασκάλ. Μόνο η Αλήθεια σώζει.

Αν είχα ένα παιδί, θα το δίδασκα πως ο μόνος τρόπος για να είναι ένας άνθρωπος εντάξει με τον εαυτό του, είναι να είναι ο εαυτός του. Πως όσες φορές παρασύρθηκα από φόβο, από επιπολαιότητα, ή από παραινέσεις και συστάσεις άλλων, και έδρασα ενάντια στην εσωτερική μου φωνή, όσες φορές δεν ήμουν ο εαυτός μου, το μετάνοιωσα πικρά. Ενώ όσες φορές εμπιστεύτηκα την συνείδησή μου, και την σεβάστηκα, κι είπα με σθένος την γνώμη μου, κι έπραξα με αποφασιστικότητα αυτό που ήξερα στο βάθος ότι είναι το Σωστό, βγήκα δικαιωμένος, ακόμα κι αν όλες οι εξωτερικές ενδείξεις έλεγαν το αντίθετο.

καλό βράδυ.

9/15/2006 12:05:00 am  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Πάτησέ με

« Κεντρική Σελίδα | ... » | 2035 μ.Χ » | . » | O μυστηριώδης κύριος με τη φαλάκρα » | Αργύρης (παρτ ιλέβεν) » | Jenna Jameson B&W » | Moυνόπολη » | Reading Suggestion » | Σύντροφοι bloggers βοηθήστε με: » | De Puta Madre και τους ανεμόμυλούς μου μέσα… »