Αμπελοφιλοσοφίες

Ρεμάλια

2007-02-20T20:26:00.001+02:00

Bλέπω ότι μπαίνετε ακόμα εδώ μέσα, αν και κατέβασα "ρολά" 40 μέρες τώρα. Επαναλαμβάνω, για να γίνει επιτέλους αντιληπτόν:
Μετακόμισα στο http://reporjazz.wordpress.com.
(και διορθώστε τα links σας, please)

Ρεμάλια

2007-02-20T20:26:00.000+02:00

Μετακόμιση

2007-01-08T22:46:00.000+02:00

Τέρμα ετούτο το μπλογκάκι. Μεταφέρθηκα στη wordpress.
Κάντε κλικ ΕΔΩ: reporjazz.wordpress.com

(Όσοι δεν βαριέστε, διορθώστε τα links σας)

Πουλ όβερ δε κίμπορντ (Bernstein, I need a backup!)

2007-01-07T16:18:00.000+02:00

Το monitor μας τέλειωσε. Τους λόγους μπορείτε να τους δείτε στο ποστ του Παναγιώτη Βρυώνη, ΕΔΩ. Πολύ διαφωτιστική είναι και η αλληλογραφία που αντάλλαξε με την Mirandolina.
Διαβάζω τους λόγους τους οποίους επικαλείται η Mirandolina. Κάτι λέγεται για πνευματικά δικαιώματα και ότι αυτά παραβιάζονται, με τη δημοσίευση στο monitor ενός τίτλου και των πρώτων 20- 30 λέξεων από κάθε ποστ. Περιττό να πω ότι το επιχείρημα αυτό δεν στέκει νομικά.
Ο κύριος λόγος, όπως έχει επισημάνει και πολύ σωστά ο Πάνος Ζέρβας ΕΔΩ, είναι ότι η mirandolina δεν θέλει να εμφανίζονται τα κείμενά της δίπλα σε κείμενα άλλων blogger, τους οποίους δεν εγκρίνει.
Αναφέρει, στην αλληλογραφία της με τον Παναγιώτη Βρυώνη: Δεν θα δεχόταν ποτέ ο Carl Bernstein να εμφανίζονται τα κείμενά του στη Βαβούρα ή δίπλα σ’ αυτά του Τράγκα.
Aισθάνομαι πολύ άσχημα που δεν έχω μέχρι στιγμής βρει κείμενα αντάξια της Βαβούρας στα blogs. Ήταν ένα από τα αγαπημένα μου περιοδικά. Αισθάνομαι επίσης πολύ άσχημα που δεν κατάλαβα τόσο καιρό ότι υπάρχουν bloggers που τα κείμενά τους είναι αντάξια του Carl Bernstein.
Τελικά, το Διαδίκτυο και τα blogs ΔΕΝ είναι για όλους. Αυτό κατάλαβα εγώ από την όλη ιστορία. Μερικοί άνθρωποι επιμένουν να λειτουργούν με όρους και λογικές περασμένης εικοσαετίας.
Είναι η ίδια λογική που βάζει όρους σε μηχανές αναζήτησης, η ίδια λογική με την οποία λειτουργούν κυβερνήσεις οι οποίες προσπαθούν να «αστυνομεύσουν» τον χώρο του διαδικτύου. Η ίδια λογική που έκανε αρκετούς να συζητούν πριν λίγο καιρό για αυτορύθμιση των blogs. Η ίδια λογική που ενόχλησε τον Παναγιώτη Βρυώνη και τον οδήγησε στο να κλείσει το monitor.

Η ίδια λογική που κάνει την Ελλάδα, Ελλαδίτσα και τον Έλληνα, Ελληνάρα.

"For the first time, the weird and the stupid and the coarse are becoming our cultural norms, even our cultural ideal".
Carl Bernstein

"Εσύ σούτ!"
Η γιαγιά στη διαφήμιση της Nova

PS. Για το θέμα έγραψαν επίσης ο jago, ο καλτσόβρακος, η μανταλένα , ο πετεφρής, ο χαρτοπόντικας, o afmarx , η ψιλικατζού και οι e-roosters.
Για το νομικό μέρος της υπόθεσης, δείτε στο ποστ του adamo, ΕΔΩ.

Update

Σύμφωνα με νέο ποστ του vrypan , το πιο πιθανό είναι ότι το monitor θα επαναλειτουργήσει υπό νεά "διεύθυνση".

Enemies are man’s best friend

2007-01-05T17:31:00.000+02:00

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Είμαι πολύ περήφανος. Επιτέλους τα κατάφερα. Έφτιαξα τον ιδανικό φανταστικό μου εχθρό. Είχα φτιάξει παλιότερα έναν φανταστικό φίλο, αν θυμάσαι, αλλά δεν μου ήταν και τόσο χρήσιμος. Ο εχθρός μου όμως, είναι.
Του καταλογίζω πράγματα φρικτά. Πράγματα που φαντάζομαι ότι θα μπορούσα να κάνω κι’ εγώ- εντάξει, ίσως και να ήθελα να κάνω εγώ. Τα κάνει όμως όλα εκείνος. Όλα. Και μετά, αφού τα κάνει, του επιτίθομαι με λύσσα και τον υποβιβάζω, τον εκμηδενίζω, του δείχνω πόσο κακός άνθρωπος είναι.
Καμιά φορά αντεπιτίθεται. Καμιά φορά με σκοτώνει. Τότε γίνομαι ένας μάρτυρας της καλοσύνης και της αγάπης. Ξαναγενιέμαι όμως, γλείφοντας με ηδονή τις πληγές μου. Γιατί ένας φανταστικός εχθρός, μόνο έναν φανταστικό θάνατο μπορεί να επιφέρει.
Σ’ αφήνω τώρα.
Πάω να πέσω ηρωικά.

Μετά τιμής,
Αλέξανδρος Κωνσταντίνος Λυτρωτής

Ο Μοέ Σαντόν και η Σαν Πάνια

2007-01-04T14:20:00.000+02:00

Ο Μοέ, από μικρός, είχε ένα κουσούρι: Δεν συγκρατούσε ονόματα, παρά μόνο αυτά των celebrities. Έλεγε, π.χ, «να μωρέ, ο αυτός, που είναι σαν τον George Clooney στο πιο γερασμένο και λίγο πιο κοντός». Ή, «ο περιπτεράς μωρέ στο Πεδίο του Άρεως, που είναι σαν τον Βέγγο με μαλλιά».
Το «σαν τον» λοιπόν του κόλλησε, έγινε επίθετο και αντικατέστησε το Παπαδόπουλος. Το πώς βγήκε το «Μοέ», μην το ρωτάτε. Έχει σχέση με τις εβραϊκές του ρίζες και είναι μια άλλη, πολύ μεγάλη, ιστορία.
Ο Μοέ Σαντόν λοιπόν ξύπνησε ανήμερα τα Χριστούγεννα σαν να ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες γιατί πέρναγε μοναξιές ο Μοέ. Από τότε που θυμόταν τον εαυτό του ήταν μόνος του. Δεν είχε φίλους, είχε μόνο καλούς γνωστούς και συναδέλφους
Δεν τον πείραζε και πάρα πολύ, γιατί δεν ήξερε και πώς να είναι να μην αισθάνεσαι μόνος σου. Λογικό. Αν δεν φας ποτέ τούρτα σοκολάτα δεν ξέρεις τι χάνεις οπότε δεν σου λείπει κιόλας. Το πώς κατέληξε να είναι μόνος του ο Μοέ, μην το ρωτάτε. Έχει κάποια σχέση βέβαια με τις εβραϊκές του ρίζες. Αλλά αυτό, πάλι, είναι μια άλλη ιστορία.
Έφτιαξε μια ομελέτα με τρία αβγά, την καθάρισε σε δύο λεπτά και έκατσε μπροστά στην τηλεόραση. Εορταστικά προγράμματα. Σε ένα από αυτά ήταν καλεσμένη και η Ανίτα Πάνια. Την είχε ξαναδεί. Ήταν, όμως, η πρώτη φορά που την πρόσεξε.
Δεν ξέρω αν βρίσκετε ελκυστική την Ανίτα Πάνια. Ο Μοέ πάντως έπαθε ταράκουλο. Τόσο ταράκουλο, που για πρώτη φορά στα τελευταία χρόνια βγήκε για βολτίτσα να ξελαμπικάρει, χωρίς να κάνει μπάνιο και να τσεκάρει το συρτάρι με τις κάλτσες του. Του άρεσε να τις βλέπει τακτοποιημένες, σιδερωμένες στην εντέλεια. Του δημιουργούσε ένα αίσθημα ασφάλειας, ήταν το σημείο αναφοράς του σε ένα άναρχο και απρόβλεπτο σύμπαν.
Περπατούσε στη Σπύρου Τρικούπη, προς τα Εξάρχεια, παραμιλώντας. Έφτιαχνε στο μυαλό του ιδανικά σενάρια, όπου η Ανίτα τον είχε ερωτευτεί τρελά, αυτός είχε ενδοιασμούς, την έφτυνε λίγο στην αρχή, αλλά μετά της έδειχνε ότι γουστάρει κι’ αυτός, και κατέληγαν να αγκαλιάζονται στο λόφο του Στρέφη και αυτή με δάκρυα χαράς να του λέει: «Δεν πίστευα ποτέ ότι θα σε έχω».
Η αλήθεια είναι ότι ο Μοέ δεν πίστευε ότι θα την έχει. Ονειροπόλος ήταν, όχι μαλάκας. Ωστόσο, την έκανε για το λόφο του Στρέφη, μασoυλώντας ηλιόσπορο και προσέχοντας όσο χρειάζεται για να μην τον χτυπήσει κανένα αμάξι.

Φτάνοντας στα σκαλάκια που ανεβαίνουν προς το λόφο του Στρέφη, νόμιζε ότι είδε φάντασμα. Μια κοπέλα, ίδια με την Ανίτα Πάνια, καθόταν στο πάνω- πάνω σκαλί.
Έκλαιγε με αναφιλητά. «Δεν μπορεί, δεν υπάρχει περίπτωση», σκέφτηκε ο Μοέ Σαντόν. «Είναι σαν Πάνια. Φτυστή».
«Γιατί κλαις;», τη ρώτησε χωρίς να το πολυσκεφτεί.
«Δεν βλέπεις;», του απάντησε. «Δεν βλέπεις ότι δεν είμαι αυτή που νομίζουν όλοι ότι είμαι;»
«Δεν είναι κακό αυτό», είπε ο Σαντόν. «Πώς σε λένε;»
«Μαρία», απάντησε.
«Να κάτσω;»
«Ναι, αμέ».
Ο Μοέ Σαντόν και η Σανπάνια έκατσαν δίπλα δίπλα για καναδυο λεπτά. Αμίλητοι. Σταμάτησε να κλαιει. Της πρότεινε να πάνε για φαγητό σε ένα ταβερνάκι εκεί κοντά. Δέχτηκε.
Έφαγαν γαρίδες σαγανάκι και χορτόπιτα και ήπιαν κόκκινο κρασί χύμα.
Την επομένη ξύπνησαν στο ίδιο κρεβάτι.
Η Σανπάνια σηκώθηκε χωρίς να πει λέξη, ντύθηκε και έφυγε. Χωρίς πάλι να πει λέξη. Ο Μοέ Σαντόν, ενστικτωδώς, είχε καταλάβει ότι δεν υπήρχαν κατάλληλες λέξεις για να την κάνουν να μείνει, να την κάνουν να ξανάρθει, οτιδήποτε τέλος πάντων.
Το απόγευμα, έκανε ζάπινγκ. Έπεσε σε εκπομπή της Ανίτας Πάνια.

Μέχρι σήμερα, ο Μοέ είναι σίγουρος ότι εκείνο το απόγευμα, η Ανίτα του έκλεισε το μάτι με νόημα μέσα από το γυαλί.
«Καλώς το αρχηγόπουλο», είχε πει, κοιτάζοντας την κάμερα.
«Καλώς σε βρήκα», απάντησε ο Σαντόν.
Μετά πήγε και άδειασε όλο το συρτάρι με τις κάλτσες του στα σκουπίδια.
Και δεν ξανασιδέρωσε κάλτσα στη ζωή του.

Σχεσοπορνοστάρ

2007-01-02T13:18:00.000+02:00

Γύρι γυριστρούλα κοσμική
Γύρι γυριστρούλα της ανίας
Παρθένα με το γιασεμί
και αποτέλεσμα πολυκοσμίας

Λάκης Παπαδόπουλος

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς, πρέπει να ήταν στο δημοτικό, όταν έπεσε στα χέρια μου το πρώτο τσοντοπεριοδικό. Ούτε ποιο ήταν θυμάμαι. Το βρήκα πεταμένο στο δρόμο. Το έκρυψα καλά μέσα στην τσάντα μου και πήγα σπίτι. Η μητέρα μου κατάλαβε ότι ήμουν ταραγμένος. «Έγινε κάτι στο σχολείο;», με ρώτησε.

Το απόγευμα προφασίστηκα ότι πάω μια βόλτα με το ποδήλατο. Έκρυψα το περιοδικό κάτω από το μπουφάν μου και πήγα σε μια διπλανή οικοδομή, για να το ξεφυλλίσω. Το αίσθημα που μου προκάλεσε τότε το γυναικείο σώμα, ολόγυμνο, ήταν κάτι τόσο έντονο, που σχεδόν με τρόμαξε. Μια γκόμενα που πόζαρε στις πίσω σελίδες μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση: Η Νάντια.
Για την ακρίβεια, τα βυζιά της Νάντιας.
Τα βυζιά της Νάντιας δεν ήταν αυτό που λέμε μεγάλα. Ήταν όμως τέλεια από άποψη σχήματος. Δεν ήθελα μόνο να τα πιάσω. Ούτε μόνο να τα πιπιλίσω. Ήθελα να τα κάνω δικά μου. Να της τα κόψω αν γίνεται και να τα έχω συνεχώς μαζί μου.
Δεν μ’ ένοιαζε για την υπόλοιπη. Το υπόλοιπο σώμα της ήταν απλά ένας ωραιότατος καμβάς πάνω στον οποίο ζωγραφίστηκαν τα βυζιά της.

Αυτή είναι και μια μεγάλη διαφορά της πορνογραφίας από τον ερωτισμό. Στο «πορνογραφικό» πήδημα μπορείς απλά να επικεντρώσεις σε ένα σημείο του σώματος του άλλου και να ερεθίζεσαι μόνο από αυτό. Μπορείς να πηδάς έναν ωραίο κώλο, δυο ωραία βυζιά, δυο ωραία πόδια.
Στον έρωτα, πηδάς- ερωτοτροπείς με το σύνολο.

Η αναλογία αυτή μπορεί να εφαρμοστεί και στις σχέσεις. Οι σχεσοπορνοστάρ επικεντρώνονται σε ένα μόνο σημείο του συντρόφου τους, π.χ είναι ευγενικός, έχει πολλά φράγκα κ.λπ. κ.λπ. Αυτό αρκεί για να τους κρατήσει. Ο υπόλοιπος αγνοείται.

Χθες το βράδυ είδα τον Λάκη Παπαδόπουλο και τον Γιοκαρίνη, στο Rodeo (Χέυδεν 34- Πλ. Βικτωρίας).
Ερωτοτρόπησαν με το σύνολο.

Δι εντ οβ δε γουόρλντ

2006-12-29T15:14:00.000+02:00

Mεγάλο δωμάτιο, γραφείο δρύινο. Χαμηλός φωτισμός. Ο Θεός, πίνει μπίρες. Δίπλα του πολλά άδεια ντενεκεδάκια. Αισθάνεται περίφημα. Στην απέναντι άκρη του δωματίου μια τηλεόραση. Στη μέση του δωματίου αιωρείται, κάνοντας ελλειπτικές τροχιές, μια σφαίρα. Κάθε φορά που περνάει μπροστά από την τηλεόραση, ο Θεός πρέπει να τεντώσει το λαιμό του για να βλέπει την οθόνη.
Χτύπημα στην πόρτα.

«Ναι;», ακούγεται η φωνή Θεού.
«Ο Πέτρος είμαι Κύριε».
«Πέρνα, πέρνα».
Η πόρτα ανοίγει. Ο Πέτρος προχωράει προς το γραφείο του Θεού. Ανοίγει τον χαρτοφύλακά του, βγάζει κάτι έγγραφα και του τα δίνει.
«Πώς πάει Πετράκη; Όλα καλά; Νόμιζα ότι ήσουν διακοπές», λέει ο Θεός. Με το ένα χέρι συνεχίζει να πίνει μπίρα και με το άλλο υπογράφει τα έγγραφα.
«Φεύγω αύριο Κύριε», απαντάει ο Πέτρος.
«Για πού;»
«Λέω να πάω στη Γη, Κύριε. Περίεργο που υπάρχει ακόμα αυτός ο πλανήτης, μετά από τόσα χρόνια», λέει και στρέφει το βλέμμα του προς τη σφαίρα που αιωρείται μέσα στο δωμάτιο.
«Α, ναι. Η Γη. Έχω πει στην καθαρίστρια εδώ και δεν θυμάμαι πόσο καιρό να καθαρίσει λίγο εδώ μέσα και να πετάξει και τη Γη στα σκουπίδια. Με γράφει κανονικά», λέει συνοφρυωμένος ο Θεός και κατεβάζει με τη μία τη μπίρα. Ανοίγει ακόμα ένα ντενεκεδάκι, χωρίς να το αγγίξει καν.
Γέλιο ακούγεται από την TV. Η Γη τυχαίνει να περνάει εκείνη την ώρα μπροστά από την οθόνη.
«Ο Eddie Merphy δεν ήταν αυτός;», λέει ο Θεός.
«Υποθέτω Κύριε. Δεν μπορώ να δω καλά. Ο πλανήτης βλέπετε».
«Ούτε εγώ βλέπω. Κάτσε λίγο να…», λέει ο Θεός και σηκώνεται από το γραφείο του. Πιάνει τη σφαίρα και τη συνθλίβει. Ακούγεται ένα «παφ» και το δωμάτιο γεμίζει από αιωρούμενα κομματάκια της Γης. Ο Θεός καθαρίζει τα χέρια του στον λευκό μανδύα του, όσο γυρίζει στο γραφείο του.
«Ορίστε, το κανόνισα».
«Κύριε, μου άρεσε αρκετά αυτός ο πλανήτης», λέει ο Πέτρος εμφανώς σοκαρισμένος.
«Α, μην ανησυχείς. Θα φτιάξω άλλον σαν κι’ αυτόν. Αργότερα. Σε κάνα δυο δισεκατομμύρια χρόνια. Πήγαινε διακοπές πουθενά αλλού Πετράν. Τόσους πλανήτες έχουμε».
«Κύριε, τώρα δεν θα μπορείτε να βλέπετε και τηλεόραση. Μόνο η Γη είχε τηλεόραση, απ’ όσο γνωρίζω».
«Α, δεν πειράζει. Έχω ένα σωρό εκπομπές σε DVD», λέει ο Θεός και διώχνει με το χέρι του μερικά υπολείμματα του Ινδικού Ωκεανού που έτυχε να αιωρούνται μπροστά από τη μύτη του.
«Ρε συ, ο γιος μου έχει επιστρέψει. Σωστά; Δεν πιστεύω να έκανα καμιά ανοησία».
«Βεβαίως. Εδώ και κάμποσο καιρό»
«Ωραία, ωραία. Όλα καλά λοιπόν. Πέτρο, μπορείς να πηγαίνεις».
«Ευχαριστώ Κύριε».
Ο Θεός μένει μόνος του.
Η τηλεόραση συνεχίζει να παίζει. Δείχνει ειδήσεις. Από Ελλάδα. Τα ίδια δέκα δευτερόλεπτα, σε λούπα. Ξανά και ξανά.
Ο Θεός κοιτάζει απορημένος την οθόνη.
«Μυστήριο», μουρμουρίζει.

Από τη Γη έχουν απομείνει μόνο τα συντρίμμια και δέκα επαναλαμβανόμενα δευτερόλεπτα ενός δελτίου ειδήσεων που το βλέπει μόνο ο Θεός.
Εκρηκτική εμφάνιση έκανε η Στέλλα Μπεζεντάκου στις παραλίες της Μυκόνου. Η κάμερα του Star ήταν εκεί και σας μεταδίδει αποκλειστικά τις πικάντικες εικόνες.

Εκρηκτική εμφάνιση έκανε η Στέλλα Μπεζεντάκου στις παραλίες της Μυκόνου. Η κάμερα του Star ήταν εκεί και σας μεταδίδει αποκλειστικά τις πικάντικες εικόνες.

Εκρηκτική εμφάνιση έκανε η Στέλλα Μπεζεντάκου στις παραλίες της Μυκόνου. Η κάμερα του Star ήταν εκεί και σας μεταδίδει αποκλειστικά τις πικάντικες εικόνες.

Ακούγεται ο ήχος μιας μπίρας που ανοίγει. Ο Θεός ρεύεται.

«Σκουπίδια», λέει.

Τα Χριστούγεννα του Υπερόπτη

2006-12-22T15:52:00.000+02:00

«Δεν αξίζεις ούτε μία μου λέξη», είπε ο Υπερόπτης. «Φεύγω».
«Περίμενε, πρέπει να σου πω κάτι πολύ σημαντικό», απάντησε ο μη υπερόπτης.
«Όχι, βιάζομαι», μουρμούρισε ο Υπερόπτης καθώς ξεμάκραινε.
Στρίβοντας στο τετράγωνο, συνάντησε μια κηδεία. «Ποιος κηδεύεται;», ρώτησε τυχαία έναν της πομπής.
«Εσύ», του απάντησε.
«Πώς εγώ; Αφού είμαι εδώ και σου μιλάω».
«Αυτή είναι η τελευταία απόπειρα που κάνουμε για να πειστείς ότι πέθανες. Αν δεν πειστείς, θα υποστείς τις συνέπειες. Δυο χρόνια τώρα δεν ακούς κανέναν. Εμπρός. Δες το ανοιχτό φέρετρο. Ποιον βλέπεις;»
«Δεν είμαι εγώ αυτός», ούρλιαξε ο Υπερόπτης.
«Κι’ όμως. Είσαι. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν είσαι;».
«Εγώ είμαι πιο έξυπνος», είπε.
Αμέσως έπεσε στο κεφάλι του ένας κουβάς με σκατά ταύρου και ακούστηκαν χριστουγεννιάτικα κάλαντα.
«Σιγά. Εγώ τα τραγουδάω καλύτερα», είπε, καθώς σκούπιζε το μέτωπό του. Ακολούθησε δεύτερος κουβάς, αυτή τη φορά με τεστ της mensa γραμμένα με ούρα πάνω σε χρησιμοποιημένο χαρτί υγείας.

S&MS

2006-12-21T16:43:00.000+02:00

- «Δεν υπάρχει άλλος τρόπος» είπες. Και μετά έκανες αυτό που ήταν ο άλλος τρόπος. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω μερικές φορές το πώς μπορείς να διαχωρίζεις αυτά που λες μ’ αυτά που πιστεύεις. Δεν είναι υποκρισία. Είναι κάτι άλλο. Κουράστηκα να το ψάχνω όμως. Βοήθησέ με.
-Δεν με νοιάζει τι καταλαβαίνεις και τι όχι. Χέστηκα. Μην με ξαναενοχλήσεις. Μη μου ξαναστείλεις μήνυμα. Μαλάκα, ε μαλάκα.
- Ακόμα ένα ξέσπασμά σου λοιπόν. Ας είναι. Μπορώ να υπομένω και να περιμένω. Θα σε πάρω αύριο τηλέφωνο να δω αν είσαι καλά.
- Να μη με πάρεις ρε γελοίε. Κόψε και τις αναπάντητες με απόκρυψη. Με ενοχλείς, τι άλλο πρέπει να σου πω για να το καταλάβεις;
- Με χρειάζεσαι μωρό μου. Όσο κι’ αν δεν θέλεις να το παραδεχτείς. Πάντα θα είμαι δίπλα σου, για οτιδήποτε χρειαστείς. Θα σου πάρω και δωράκι για τις μέρες που έρχονται.
- Είσαι άρρωστος. Πήγαινε να σε δει κανένας γιατρός. Ανωμαλάρα του κερατά.
- Εσύ με αρρωσταίνεις.
- Σε κεράτωσα με τον Μανόλη. Δυο εβδομάδες πριν σε σουτάρω.
- Δεν σε πιστεύω. Τα λες όλα αυτά γιατί δεν πιστεύεις στον εαυτό σου. Γιατί θες να τον πληγώνεις, ασυνείδητα. Σε ξέρω πολύ καλά, δεν θα το έκανες ποτέ αυτό.
- Μην ξαναστείλεις μήνυμα και μην ξαναενοχλήσεις την κοπελιά. Θα σε βρω και θα σε πλακώσω.
- Μωρό μου, ποιος είναι αυτός που με απειλεί;
- O γαμιάς μου.

Το τάκλιν

2006-12-20T15:02:00.000+02:00

Περπατάω σε πεζοδρόμιο της Κηφισίας. Τρεις μετά τα μεσάνυχτα, ψάχνω να βρω περίπτερο για ν’ αγοράσω τσιγάρα. Ήσυχος, γιατί αυτός ο δρόμος θα είναι εκεί, θα υπάρχει και αύριο και μεθαύριο και για πάντα, μέχρι τη στιγμή που θα έρθουν οι εξωγήινοι και θα τον κάνουν, βζουπ, με μια ακτίνα, βζουπ, σκόνη, μαζί με όλη την κωλοπόλη. Ολόκληρη, βζουπ, θα εξαφανιστεί και άντε μετά να βρεις τσιγάρα.
Η πόλη. Αυτή η πόλη, σκέφτομαι, είναι μια εγωίστρια ξιπασμένη γκόμενα που σε γράφει στα παπάρια της. Κανονικά. Και πώς να μη σε γράφει δηλαδή, που είσαι μια ψείρα στο μουνί της, τίποτα παραπάνω. Ζει έξω και πάνω από σένα. Σκέφτομαι ότι θα ήθελα μια μέρα να μάθω τι σκέφτεται. Πάω στοίχημα ότι δεν είναι τίποτα σοβαρό. Χαζογκόμενα.
Περπατάω και είμαι ψιλολιώμα. Από κούραση και λίγα ξύδια. Βλέπω μπροστά μου ένα τενεκεδάκι κοκακόλα. Αρχίζω να το κλωτσάω. Μου σκάω ένα χαμόγελο. Το κλωτσάω, προσεκτικά, συνέχεια, δεν θέλω να μου φύγει. Μ’ αρέσει γιατί μου θυμίζει όταν ήμουν πιο μικρός. Μια φορά μάλιστα είχα κλωτσήσει ένα από τα αγγλικά στο σπίτι, δυο χιλιόμετρα δρόμος περίπου.
Ακούω από πίσω μου τρεχαλητό. Και μια κραυγή. Πέφτω κάτω. Χτυπάω τον δεξί αγκώνα μου, πονάω λίγο, αλλά δεν δίνω σημασία. Άλλα πράγματα είναι πιο σημαντικά. Ο καριόλης που μου έκανε τάκλιν στέκεται μπροστά μου. Έχει καπακώσει με το δεξί του πόδι το κουτάκι και με κοιτάζει περιπαικτικά.
«Ρε αρχίδι, φάουλ ρεεεεεεεε», φωνάζω. «Μου πήρες πόδι ρε».
Χαμογελάει.
Σηκώνομαι και τον πλησιάζω. Τουλάχιστον σαράντα μου φαίνεται από τη φάτσα. Τα ρούχα του είναι εικοσιπεντάρη.
«Ρε πας καλά;», του λεω.
«Δυο χρόνια τώρα, δεν μου έχουν πάρει ποτέ τη μπάλα μεγάλε. Δοκίμασε αν θες».
Δοκιμάζω. Είναι πολύ καλός. Πράγματι. Τριπλάρει, δεξιά, αριστερά, με ζαλίζει, δεν θέλω και πολύ. Το κουτάκι ένα με το πόδια του. Σαν να το έχει δέσει με κλωστή. Τρομερό ταλέντο. Τρομερό. Για πέντε λεπτά περίπου προσπαθώ να του πάρω το κουτάκι. Μας κοιτάζουν μερικοί περίεργα. Δυο τύποι μας κορνάρουν.
Παραδέχομαι την ήττα μου. «Εντάξει, είσαι καλός», του λέω.
«Το ξέρω», απαντάει.
«Έχεις κανένα τσιγάρο γιατί έχω μείνει;»
Μου δίνει ένα κάμελ άφιλτρο. Καθόμαστε έξω από μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων.
Μου λέει την ιστορία του. Πώς τρεις φορές τη βδομάδα τη στήνει εκεί, από την ίδια ώρα περίπου, και αφήνει ένα κουτάκι κοκακόλα. Περιμένει αυτόν που θα αρχίσει να το κλωτσάει.
«Παρασοβάρεψε ο κόσμος. Παλιά κλώτσαγαν το κουτάκι πολύ περισσότεροι».
«Καλά, και δεν φοβάσαι μη χτυπήσει κανένας;», ρωτάω.
«Τάκλιν έχω να κάνω δυο χρόνια. Συνήθως ορμάω πιο προσεκτικά».
«Και γιατί σε μένα ρε αρχηγέ; Kόντεψες να με σκοτώσεις», λέω και χαϊδεύω τον αγκώνα μου. Πονάει πιο πολύ τώρα που αρχίζει να κρυώνει.
«Το κλώτσαγες με αφοσίωση. Όχι βαριεστημένα. Σου άξιζε ένα τάκλιν».
Γυρίζω στο σπίτι. Χωρίς να βρω περίπτερο. Χύνω μια κοκακόλα στο νιπτήρα της κουζίνας και αρχίζω να παίζω με το κουτάκι. Να εξοικειώνομαι με το βάρος του, το σχήμα του.
Πράγματι. Δεν αξίζουν σε όλους τα τάκλιν, σκέφτομαι όσο προπονούμαι για την επόμενη φορά. Οι περισσότεροι είναι για ένα τζατζάριζμα.
Το πολύ.

Γενέθλιο

2006-12-18T21:25:00.000+02:00

Οι «Αμπελοφιλοσοφίες» κλείνουν δυο χρόνια διαδικτυακής παρουσίας.

Το σκεφτόμουν εδώ και μια βδομάδα τι να γράψω γι’ αυτή την περίσταση. Αυτό που νομίζω ότι αρμόζει περισσότερο είναι ένα «ευχαριστώ». Σε όσους σχολίασαν εδώ μέσα, σε όσους ταυτίστηκαν μ’ αυτά που διάβασαν, σε όσους διαφώνησαν, σε όσους απόρησαν, σιχτίρισαν, έβρισαν.
Ένα ακόμα μεγαλύτερο ευχαριστώ σε όσους είχα την τιμή να γνωρίσω και από κοντά- δεν χρειάζεται να τους απαριθμήσω, γνωρίζουν αυτοί ποιοι είναι.
Πριν από δυο μήνες περίπου, ήμουν στο τσακ να τα παρατήσω. Με είχαν ξενερώσει ένα- δυο πράγματα/ καταστάσεις. Δεν το έκανα. Είναι μια συνήθεια πλέον αυτό το blog, όπως ο καφές και το τσιγάρο το πρωί. Μια καλή συνήθεια όμως, η οποία αξίζει να συνεχίσει να υπάρχει.

Αν ήταν πάντως να κάνω μια μπλογκοευχή, σβήνοντας την τούρτα με τα δύο κεράκια, θα ήταν να ξαναρχίσουν να γράφουν ο mcfly και ο averel.

Οι «Αμπελοφιλοσοφίες», από αυτό το μήνα, θα είναι και μόνιμη στήλη (μιας σελίδας), στο περιοδικό MAX. Θα υπάρχουν εκεί, φαντάζομαι, όσο τους ταιριάζω και όσο μου ταιριάζουν. Ήταν κι’ αυτό ένα βήμα που έπρεπε να γίνει.
Όχι τόσο για μένα, αλλά για τον pascal.

Αυτά.

PS. Δίπλα μου κοιμάται μια Γυναίκα.

Super Market Hero

2006-12-15T14:36:00.000+02:00

Του άρεσε να δουλεύει στην αποθήκη. Είχε περισσότερη ησυχία εκεί. Πριν κάνα δυο μήνες, όταν ήταν ακόμα στα ράφια, όλο και κάποιος του έπιανε κουβέντα. Πελάτης, συνήθως, που κάτι έψαχνε να βρει.
Τον ενοχλούσε να του ρωτάνε πράγματα. Νόμιζε ότι πίσω από την απλή ερώτηση «πού μπορώ να βρω τα απορρυπαντικά» κρυβόταν κάτι άλλο. Ύπουλο. Ότι άλλο θέλουν να τον ρωτήσουν και άλλο τον ρωτάνε τελικά. Ότι ήθελαν να του κάνουν την ερώτηση που τον φόβιζε περισσότερο. Αυτή που κάθε φορά που την άκουγε, έμπαινε στον εγκέφαλό του μια πράσινη γλίτσα, φτιαγμένη από άδεια μπουκάλια Heineken, στάχτη άφιλτρων camel και λιγδιασμένα τηλεκοντρόλ. Φτιαγμένη από δυσάρεστες αναμνήσεις.

Του άρεσε η αποθήκη. Εκεί δεν του μίλαγαν και πολύ. Δεν ερχόταν σε επαφή με αγνώστους. Οι συνάδελφοί του είχαν καταλάβει ότι δεν ήθελε να μιλάει πολύ. Το σεβόντουσαν αυτό.
Τον κοίταζαν βέβαια καμιά φορά με αποδοκιμασία. Δεν τον ένοιαζε όμως. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να μη μιλάει.
Κάθε απόγευμα, μετά τη δουλειά, πήγαινε στη γωνία Κηφισίας και Αγίου Θωμά. Στεκόταν στο πεζούλι μιας αντιπροσωπείας αυτοκινήτων και έβγαζε από την τσέπη του ένα ξεφτισμένο τεύχος του Spiderman. Το ίδιο, συνέχεια. Ήταν αυτό που έκανε την εμφάνισή του ο Γύπας. Ένας τύπος με ξυρισμένο κεφάλι και φτερά- λεπίδες.
Ο Γύπας ήταν ο αγαπημένος του σούπερ ήρωας. Δεν τον ένοιαζε που ήταν κακός, δεν τον ένοιαζε που δυο- τρία τεύχη μετά ο Spiderman τον πετάει από έναν ουρανοξύστη και ο Γύπας δεν μπορεί άλλο να πετάξει και πέφτει στην άσφαλτο και πεθαίνει.
Διάβαζε ξανά και ξανά την ίδια ιστορία, χαιδεύοντας ασυναίσθητα το ξυρισμένο του κεφάλι. Ο Γύπας. Ναι, αυτός ήταν ήρωας.
Με φτερά, να πετάει, και λεπίδες για να κόβει οτιδήποτε τον φυλακίζει.

Μια Κυριακή ανέβηκε στην ταράτσα της πολυκατοικίας του. Τα είχε όλα έτοιμα από καιρό. Φόρεσε τη στολή και άρχισε να κουνάει τα φτερά του πάνω κάτω. Αισθανόταν υπέροχα μ’ αυτά τα φτερά.
Κοίταξε κάτω, το δρόμο. Δεν φοβόταν μην πέσει.
Περίμενε τον Spiderman. Δεν μπορεί, θα εμφανιζόταν. Αυτή τη φορά θα τον νικούσε.

Εμφανίστηκε μπροστά του. Με τη μαύρη του στολή, όχι την κλασσική κόκκινη. Τον πλησίασε. Ο Γύπας άρχισε να κουνάει τα φτερά του πάνω- κάτω, όσο πιο δυνατά μπορούσε. Άκουγε τις λεπίδες που είχε στερεώσει στις άκρες να σχίζουν τον αέρα. Αισθανόταν δυνατός. Πολύ δυνατός.

Ο Spiderman ατάραχος. «Με φοβάται», σκέφτηκε, «αλλά προσπαθεί να δείξει ότι είναι χαλαρός και μ’ έχει».
Ο Spiderman έκανε μια χειρονομία σαν να ήθελε να τον καθησυχάσει ότι όλα είναι οk, δεν είναι εχθροί. Σιγά μην τσίμπαγε.
Ο Spiderman έκανε κάτι που ο Γύπας δεν το περίμενε ποτέ. Τράβηξε τη μάσκα του.

«Βασίλη;», του είπε.
Δεν απάντησε.
«Βασίλη, Ο Κώστας είμαι. Ο άντρας της Ελευθερίας»
Ο Γύπας δεν είπε τίποτα. Σταμάτησε μονάχα να κουνάει τα φτερά του.
«Είσαι καλά;»
Ήταν η ερώτηση. Η γαμημένη ερώτηση.
Ο Γύπας έπεσε στα γόνατα και άρχισε να τρίβει το ξυρισμένο του κεφάλι..
«Ναι», γρύλισε. «Ναι».
Τον είχε νικήσει και έπρεπε να τελειώσει όπως έπρεπε.
Βούτηξε στο κενό χωρίς να κουνήσει τα φτερά του. Δεν έπρεπε να πετάξει. Έπρεπε να δεχτεί την ήττα του.
Με την αξιοπρέπεια ενός σούπερ ήρωα.

O Spiderman, εμφανώς ικανοποιημένος από τη νίκη του, ξαναφόρεσε τη μάσκα του και έριξε τον ιστό του στην απέναντι πολυκατοικία. Αιωρήθηκε.
Έριξε μια ματιά κάτω, στο πτώμα του Γύπα. Ήξερε ότι θα τον ξανασυναντήσει.
Ήταν ο αγαπημένος του σούπερ ήρωας.

Fellatio

2006-12-14T14:21:00.000+02:00

Η πίπα είναι για τον άντρα μια από τις πιο ερεθιστικές στιγμές κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης. Το γιατί, δεν έγκειται τόσο στη φυσιολογία του στόματος, σε σχέση με τον πρωκτό ή το αιδοίο. Η καύλα της πίπας είναι περισσότερο εγκεφαλική.

Το πέος αποτελεί την επιτομή της αρρενωπότητας. Είναι το σημείο που συγκεντρώνεται όλη η αντρική ταυτότητα. Ένα τοτέμ. Η πίπα είναι η υπόκλιση σ’ αυτό το τοτέμ, η απόδοση ενός φόρου τιμής στην υπόσταση ενός άντρα. Αυτό είναι που τελικά διεγείρει. Όχι τόσο η πράξη αυτή καθ’ αυτή, αλλά η σημειολογία της.

Έχω παρατηρήσει ότι για πολλές γυναίκες η πίπα ανήκει στο foreplay. Έχω ακούσει από αρκετές γκόμενες το «δεν του έκατσα, αλλά του πήρα μια πίπα». Η πεολειχία είναι γι’ αυτές κάτι που αγγίζει τα όρια της σεξουαλικής πράξης, αλλά δεν ανήκει στον πυρήνα της.
Λογικό. Η γυναίκα «αξιολογεί» πολύ περισσότερο τη διείσδυση απ’ ότι ο άντρας.
Για μας, το σπέρμα δεν γονιμοποιεί μονάχα. Οριοθετεί. Η έκχυσή του σηματοδοτεί τη στιγμή της απόλυτης κυριαρχίας στο χώρο και τον άνθρωπο/ παρτενέρ.
Από την άλλη, οι γυναίκες, υποσυνείδητα, αξιολογούν το σπέρμα με βάση τη δυνατότητά του να γονιμοποιήσει. Γι’ αυτό και η έκχυσή του (και όσα προηγούνται) σε άλλο σημείο εκτός του σώματός τους (το προφυλακτικό δεν παίζει κανένα ρόλο) δεν είναι και τόσο σημαντική για τη γυναικεία τους υπόσταση.

Ίσως ο αυνανισμός, το σπέρμα που δεν έχει αντικείμενο παρά μόνο υποκείμενο, δεν είναι παρά μια κραυγή του αρσενικού. Την οποία ακούν μόνο οι φαντασιώσεις του. Και σβήνει- πάντα- στο κενό της μη ύπαρξης του έτερου.

Αν συγκεντρώναμε όλες αυτές τις κραυγές, θα φτιάχναμε ένα ωραιότατο soundtrack αυτού που είναι (ή τείνει να γίνει) τελικά ο Άντρας σήμερα.
Δυστυχώς.

Divine

2006-12-13T13:41:00.000+02:00

(Completed. Aφιερωμένο εξαιρετικά σ’ Εσένα- ξέρεις εσύ)

Την είδα ένα πρωί που πήγαινα στο περίπτερο της πλατείας να αγοράσω τσιγάρα. Φορούσε μακριά, μαύρη φούστα, τα μαλλιά της ένας αυστηρός κότσος, γυαλιά μαύρα κοκάλινα. Το πρόσωπό της κάτασπρο, δυο μαύρα μάτια τόνιζαν την αντίθεση, το δέρμα της εξίσου άσπρο- όσο μπορούσα δηλαδή να κρίνω από τα χέρια και τους αστραγάλους της γιατί η υπόλοιπη ήταν καλυμμένη όχι μόνο από ύφασμα αλλά και από εκείνη την ουσία που κάνει τη σάρκα αόρατη και πωλείται δωρεάν σε οποιαδήποτε εκκλησία πλησίον σας.
To μάτι μου έπεσε αμέσως, ως όφειλε, στον κώλο της. Αυστηρός και σνομπ, όπως και η υπόλοιπη άλλωστε.
Ολόκληρο το σύνολο μύριζε φτηνή κολόνια- θυμήθηκα το μεγάλο διαφανές μπουκάλι της «Μυρτώ» και τη μεγάλη μου αδερφή που το ξόδευε με μια άγρια χαρά κάθε φορά που ήξερα ότι πήγαινε να συναντήσει το Βασίλη (ή μήπως τον έλεγαν Κώστα;).
Το δεξί της χέρι σκέπαζε την κοιλιά της, λες και ήταν χοντρή που έκρυβε το πάχος της, το άλλο ήταν στο λουρί μιας μαύρης τσάντας, σαν να φοβόταν ότι θα της την κλέψουν. Όσο περίεργο κι’ αν ακούγεται, θεώρησα ότι για να την πηδήξω θα έπρεπε να την κάνω να περπατάει χωρίς να σφίγγει το λουρί της τσάντα της, να χαλαρώσει τη λαβή της σε οτιδήποτε θεωρούσε ότι θα της έκλεβε ο κάθε αλητόβιος.
Είχα δίκιο.
Αγόρασε ένα πακέτο χαρτομάντιλα, εγώ ένα πακέτο τσιγάρα. Την ακολούθησα διακριτικά. Την είδα να μπαίνει στην εκκλησία, μερικά τετράγωνα παρακάτω. Φυσικά- ήταν Κυριακή πρωί. Συνειδητοποίησα ότι είχα να μπω σε εκκλησία πάνω από οχτώ μήνες και κατάφερα να αποκτήσω την πρώτη μου σωματική επαφή μαζί της τη στιγμή πουοι ώμοι μας ακούμπησαν ο ένας τον άλλον, καθώς ανάβαμε και οι δύο ένα κερί.
Την είδα να σκύβει ελαφρά για να φιλήσει μια εικόνα. Πράγματι, ο κώλος της ήταν τόσο καλλίγραμμος όσο είχα ευχηθεί. Το μόνο που άκουγα εκείνη τη στιγμή ήταν ο ήχος μιας φλέβας στο κεφάλι μου που χτυπούσε ρυθμικά, καθώς το αίμα μου κατέβαινε προς τα κάτω. Η μυρωδιά του λιβανιού και των κεριών με έκανε να καβλώνω ακόμα πιο πολύ. Ναι, τη φανταζόμουν ολόγυμνη να σκύβει μπροστά σε μια εικόνα κι’ εγώ από πίσω της, γυμνός, να προσκυνώ τη θηλυκότητά της και όλοι τριγύρω να ψέλνουν τα τροπάρια του ιερού μας ζευγαρώματος και ένα κερί να στάζει στην πλάτη της και να της φέρνει ακόμα περισσότερη ηδονή και ο κότσος της να έχει μεταμορφωθεί σε κρίνο που θα μυρίσω όταν φτάσουμε και οι δύο σε οργασμό και θα μείνω έγκυος μέχρι να πεθάνω και να γεννήσω την τελευταία μου ανάσα ξέροντας ότι η ψυχή που θα βγει από τα χείλη μου δεν θα ήταν η ίδια αν δεν.
Στάθηκε όρθια, στην πλευρά των γυναικών. Εγώ από την άλλη μεριά, την κοίταζα όσο πιο διακριτικά μπορούσα. Είδα τον τρόπο που έστρωνε τα μαλλιά της, τον τρόπο που σούφρωνε τα χείλη της σαν να της ερχόταν μια σκέψη που ήθελε να διώξει και παρακαλούσα αυτή της η σκέψη να ήμουν κάποτε εγώ, αυτή η σκέψη που θα την έκανε να μη θέλει να θέλει, αλλά τελικά να θελήσει και όχι μόνο να θελήσει αλλά να θέλει κι’ άλλο.
Η λειτουργία τέλειωσε, οι περισσότεροι πήγαιναν να μεταλάβουν, αυτή κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Πήρα την απόφαση να της μιλήσω, θεωρώντας ότι θα ήταν καλύτερα οι πρώτες μας κουβέντες να ανταλλάσσονταν μέσα στην εκκλησία.

«Πιστεύεις;», της είπα. Ήμουν σχεδόν μισό μέτρο από πίσω της, η φωνή μου ήταν όσο δυνατή χρειαζόταν για να την ακούσει εκείνη και κανένας άλλος, εκτός ίσως από το Θεό. Δεν μ’ ένοιαζε όμως και να μας άκουγε. Ήξερα ότι ήταν σύμμαχός μου εκείνη την ώρα.
Γύρισε και με κοίταξε, όχι ακριβώς απορημένη, ούτε ενοχλημένη. Ήταν η έκφραση που παίρνει κάποιος όταν τον ρωτάς π.χ ποιο είναι το αγαπημένο του χρώμα.
«Φυσικά», απάντησε. «Δεν σας αφορά όμως η δικιά μου πίστη κύριε».
Ο πληθυντικός της ήταν ευστοχότατος, όχι γιατί όφειλε να είναι ευγενής μαζί μου αλλά γιατί δεν ήμουν ένας αλλά δύο, πολλοί, τριγύρω της, πάνω της, μέσα της. Ήμουν σε οποιοδήποτε χώρο είχε να κάνει μ’ εκείνη.
«Μην είσαι επιθετική», της είπα κοιτάζοντάς την όσο πιο έντονα μπορούσα χωρίς να την κάνω να τρομάξει. «Δεν ρώτησα αν πιστεύεις στο Θεό, ρώτησα αν πιστεύεις στην ηδονή».
Δεν ξέρω πώς μου ήρθε αυτή η φράση. Αυτό που ξέρω είναι ότι ήταν ίσως η πιο κατάλληλη. Μου χαμογέλασε και έδειξε να χαλαρώνει αρκετά. «Πιστεύω ότι είστε αγενής», μου είπε, χωρίς όμως να δείχνει καθόλου ενοχλημένη.
Το χέρι της σταμάτησε να σφίγγει το λουρί της τσάντας της και ίσιωσε αμήχανα τη φούστα της. Αναγνώρισα και άλλα σημάδια που έδειχναν ότι με γούσταρε, όπως ένα ελαφρύ κοκκίνισμα στα μάγουλά της και ένα ανεπαίσθητο τρεμάρισμα των βλεφάρων της.
Η φωνή της μου θύμιζε την πρώτη μου ξαδέρφη, την Ιωάννα που ήμουν ερωτευμένος μαζί της στο δημοτικό, η ανάσα της μύριζε όπως μυρίζουν οι ανάσες νεαρών κυριών που έχoυν περάσει ένα ένα ολόκληρο βράδυ διαβάζοντας άρλεκιν, όπου ο «φαλακρός ιππότης παραβιάζει το κάστρο της» και πάντα αυτός «την κρατάει στα στιβαρά του μπράτσα» και εκείνη αισθάνεται «τόσο ασφαλής όσο όταν κοιμόταν το βράδυ στο ίδιο κρεβάτι με τους γονείς της».
Το πήδημά μας προμηνυόταν θεϊκό.

-------------------------------------------------------------------

Τους πρώτους θετικούς οιωνούς τους είχα λάβει, και μάλιστα σε ιερό έδαφος. Ήξερα ότι δεν ήταν η περίπτωση γκόμενας που τη συναντάς, την πας για καφέ, μετά για κάνα ποτό και μετά στο κρεβάτι σου. Αυτή ήθελε προσπάθεια, ήθελε στρατηγική, ήθελε σχέδιο. Σκοπός μου λοιπόν ήταν να ανοίξω ένα δίαυλο επικοινωνίας μαζί της. Η δεύτερη ερώτησή μου ήταν εξίσου εύστοχη με την πρώτη:
«Μήπως έχεις email?».
Δεν μου απάντησε αμέσως. Κατευθύνθηκε στο προαύλιο του ναού, αυτή μπροστά, εγώ από πίσω της σε απόσταση όχι αναπνοής αλλά βογκητού. Σε εκείνη την απόσταση που άμα απλώσεις το χέρι σου, φτάνει να της χαϊδέψεις τον κώλο και να της βάλεις και δάχτυλο.
«άι-ελ-τι-εφ-εμ-ατ-γιαχού-τελεία-τζιάρ», ψιθύρισε τελικά και επιτάχυνε το βήμα της. Success.
Την είδα να ξεμακραίνει και μου φάνηκε ότι τώρα, εκτός από το ξεσφίξιμο της τσάντας, διέκρινα και μια αλλαγή στο βάδισμά της. Ήταν πιο θηλυκό, το κεφάλι της πιο ψηλά, οι γοφοί της ένα εκρεμμές, δεξιά-αριστερά, που μετρούσε όχι το χρόνο αλλά την ασημαντότητά του.
Γύρισα σπίτι, έφτιαξα έναν δυνατό καφέ και άραξα στον καναπέ. Την έπαιξα για πάρτη της τρεις φορές στο καπάκι, κάνοντας διάλειμμα από την ανάγνωση των φυλλάδων της Κυριακής. Η αλήθεια είναι ότι οι φυλλάδες της Κυριακή πρέπει να έπαιξαν και ένα ρόλο στην αύξηση της λίμπιντό μου- κάθε φορά που την έπαιζα μετά από την ανάγνωση μιας είδησης/άρθρου, ήμουν και πιο καβλωμένος. Ήταν ίσως η αντίθεση που δημιουργούνταν ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο των εφημερίδων και στον έκφυλο άγγελο που μόλις είχα γνωρίσει.
Ο έκφυλός μου άγγελος. Αυτός που θα τον έπαιρνα και μετά θα με έπαιρνε με τη σειρά του, θα με κουβάλαγε ψηλά, με τα φτερά του να στάζουν σπέρμα, και όταν φτάναμε κοντά στον ήλιο θα λιώναμε και οι δύο από ηδονή και θα πέφταμε μαζί, νομίζοντας ότι θα τσακιστούμε. Και εκεί που θα βλέπαμε ότι το έδαφος της πραγματικότητας πλησιάζει επικίνδυνα, θα την έπαιρνα ξανά, και θα πετάγαμε πάλι.
Ξανά. Ξανά. Ξανά. Θα πέφταμε και θα ανεβαίναμε, όπως οι χαρταετοί. Ναι, θα ήμασταν μαζί ένας χαρταετός και το σχοινί μας θα τράβαγαν τα ένστικτά μας.

Το ίδιο βράδυ της έστειλα email:
«Δεν ξέρω το όνομά σου. Δεν με νοιάζει και να το μάθω. Θέλω όμως να μάθω εσένα. Συγχώρεσέ μου την παρορμητικότητά μου, απλά είμαι αληθινός ως προς την αναστάτωση που μου δημιούργησες. Αν δεν απαντήσεις σ’ αυτό το mail, να ξέρεις ότι θα σε περιμένω στην ίδια εκκλησία, την ίδια περίπου ώρα, την επόμενη Κυριακή».

Καμία απάντηση. Οι μέρες πέρναγαν κι’ εγώ είχα πάθει εμμονή. Τη φανταζόμουν ολόγυμνη. Τη φανταζόμουν ντυμένη μόνο με ένα άσπρο ράσο, να λειτουργεί και μετά να σκύβω μπροστά της για να κοινωνήσω. Να είναι η μεταλαβιά της όχι κρασί αλλά το ίδιο της το αίμα, το αίμα μιας θεότητας που ήρθε να με λυτρώσει από τη μίζερη καθημερινότητά μου και εγώ να την έχω σταυρώσει πάνω στο κρεβάτι μου όχι πριν από, αλλά για δυο χιλιάδες χρόνια.
Η μη απάντησή της δεν ήταν απόρριψη. Ίσα- ίσα, θεώρησα ότι ήταν μια πλήρης αποδοχή μέσα στο μυαλό μου. Η αποδοχή του ότι η όποια επικοινωνία μας χωρίς να αντικρίζουμε ο ένας τον άλλο ήταν αμαρτωλή. Γιατί θα ήταν αμαρτία να μην βλέπουμε ο ένας τον άλλον, να μην μυρίζουμε ο ένας τον άλλον, να μην καταβροχθίζουμε ο ένας τον άλλον. Ναι, ήξερε ότι ήταν αμαρτία. Και απλά ήθελε να με προφυλάξει.

Ήρθε η Κυριακή και πήγα στην ίδια εκκλησία, φορώντας και τα ίδια ρούχα. Στάθηκα στο ίδιο μέρος και την περίμενα να εμφανιστεί. Την είδα. Είχε τα μαλλιά της λυτά και το κόκκινο πουκάμισο (αντί για άσπρο την προηγούμενη φορά), κάτω από τη μαύρη ζακέτα, έδινε κάποιο χρώμα στο ντύσιμό της. Αισθάνθηκα σαν να με φλερτάρει με αυτή της την εμφανισιακή αλλαγή, ήμουν σίγουρος ότι το είχε κάνει για μένα. Δεν με αναζήτησε καθόλου για ένα μισάωρο περίπου. Μετά την είδα να κοιτάζει ακριβώς προς τα μένα. Το βλέμμα της επίμονο. Ήταν σαν να μην ήθελε να είμαι εκεί, αλλά σαν να μην ήθελε και να φύγω.
Η λειτουργία τέλειωσε. Την πλησίασα. Δεν με κοίταξε. «Πάμε κάπου μαζί;», της είπα.
«Πάμε σπίτι μου», είπε επιτακτικά. «Ακολούθησέ με. Διακριτικά σε παρακαλώ».
Σκέφτηκα ότι δεν είχα μαζί μου προφυλακτικά. Σκέφτηκα ότι δεν περίμενα να με καλέσει σπίτι της. Μάλλον, προτιμούσα να μην με καλέσει σπίτι της.
Είχα μπερδευτεί. Την ακολούθησα σαν υπνωτισμένος, κρατώντας στο χέρι μου ένα κερί που άρπαξα βγαίνοντας από την εκκλησία. Ήταν αναμμένο.
Θα της το πρόσφερα. Της ταίριαζε πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε λουλούδι.
Εξάλλου, αυτή το είχε ανάψει.
Κι’ αυτό, κι’ εμένα.

Έκανα φωναχτά στον εαυτό μου την ερώτηση που είχα κάνει σ’ εκείνη, μια βδομάδα πριν.
«Πιστεύεις;»
Η ερώτησή μου έσβησε το κερί.
Θεώρησα ότι η απάντησή μου θα το ξανάναβε.
«Ναι».

-----------------------------------------------------------------

Δεν περπατήσαμε πάνω από πέντε λεπτά. Έφτασε σε μια πολυκατοικία και χωρίς να γυρίσει καν να με κοιτάξει άνοιξε την πόρτα της εισόδου. Την κράτησε απλά με το χέρι της, ίσα- ίσα για να προλάβω να μπω κι’ εγώ.
Η ανάσα μου είχε γίνει κοφτή. Η θερμότητα του χεριού μου είχε αρχίσει να λιώνει το κερί που κράταγα. Το πέταξα.
Μπήκαμε στο ασανσέρ. Αυτή με φάτσα τον καθρέφτη, εγώ από πίσω της. Στην αρχή μου φάνηκε ότι με κοίταζε μέσα από τον καθρέφτη. Κατάλαβα ότι κοίταζε εκείνη. Ήθελα να λυτρωθώ, να της κατεβάσω εκεί, επιτόπου, τη φούστα και να εξαγνιστώ βουτώντας μέσα της.
Περίμενα όμως. Ήξερα ότι η ανταμοιβή μου θα ήταν μεγαλύτερη αν περίμενα.
Τρεις ορόφους μετά, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της, χωρίς πάλι να πει κουβέντα. Μπήκα.
Ένα μικρό χoλ οδηγούσε σε ένα μικρό σαλόνι. Καναπές, πολυθρόνα, τηλεόραση. Στους τοίχους, παντού, εικόνες. Η Παναγία Βρεφοκρατούσα, η Σταύρωση, ο Μυστικός Δείπνος, ο Άγιος Γεώργιος.
Έμεινα να τις κοιτάζω για ένα λεπτό περίπου, όσο αυτή πήγε κάπου αλλού. Άκουσα τον ήχο του ντουζ.
Έκατσα στον καναπέ και περίμενα. Οι εικόνες αυτές δεν ήταν σαν τις άλλες. Μου χαμογελούσαν. Όλες τους. Είμαι σίγουρος ότι δεν το είχα φανταστεί. Χαμογέλασα κι’ εγώ, σε καθεμιά τους ξεχωριστά. Αναγνώριζα πλήρως την παρουσία τους και απ’ ότι φαίνεται είχαν αποδεχτεί και τη δικιά μου. Δεν είχα έρθει για να αμαρτήσω εκεί. Είχα έρθει για να λυτρωθώ.

Ήρθε. Γυμνή. Το κορμί της πάλλευκο. Με όσα ψεγάδια χρειάζονται για να είναι οικείο. Έμενε να με κοιτάζει για λίγο, στάζοντας τα νερά στο πάτωμα. Το βλέμμα μου καρφώθηκε στο μουνί της. Ξυρισμένο. Μια τούφα σχημάτιζε το σχήμα του σταυρού. Ή του «χι» που βλέπεις στους χάρτες των θησαυρών.

Έσκυψε μπροστά σε ένα στερεοφωνικό, χωρίς να λυγίσει τα γόνατά της και γέμισε μουσική. Εκκλησιαστική. Δυνατά. Τόσο που δεν ακούστηκε το «σε θέλω» που της είπα.

Άνοιξε τα πόδια της και έκατσε πάνω μου. Άρχισε να με φιλάει, να με γλύφει. Σαν να ήθελε να καθαρίσει από πάνω μου τα πάντα. Οι εικόνες με κοίταζαν. Συνέχεια.

Ήρθε η στιγμή της αμνησίας. Η στιγμή που ξεχνάς ότι είσαι μισός και γίνεσαι ένα. Τα βυζιά της χαστούκιζαν το στήθος μου, τα χέρια μου χούφτωναν τον κώλο της όπως ένας τυφλός φηλαφίζει το πρόσωπο κάποιου. Ήμουν χαμένος, άβουλος, κυριευμένος από ένα Δέος. Το Δέος μπροστά στην Αλήθεια Της Ηδονής, τους Νόμους Της Σάρκας. Οι εικόνες συμμετείχαν κι’ εκείνες. Άλλαζαν εκφράσεις, είδα συσπάσεις στα πρόσωπά τους, είδα λάμψεις στα μάτια τους, είδα ιδρώτα να στάζει και αναψοκοκκίνισμα.
Η Ανάσταση Του Οργασμού ήρθε θριαμβευτικά. Ένιωσα να φεύγω από το σώμα μου, να φεύγει και εκείνη και να κυνηγιόμαστε σαν άγγελοι, σαν αερικά.
Χύσαμε όλοι μαζί. Γιορτάσαμε.
Μείναμε αγκαλιασμένοι, όλοι μαζί, για πέντε λεπτά περίπου.
Ντύθηκα και την αποχαιρέτησα με ένα φιλί.
«Ραντεβού την επόμενη Κυριακή στην εκκλησία», μου είπε.
«Ναι».

«Πιστεύεις;», ξαναρώτησα τον εαυτό μου, όσο κατέβαινα τα σκαλιά.
Μου απάντησε ο Θεός.
Η φωνή Του είναι γυναικεία.

Ο Βασίλης και το ένστικτο της αυτοκατάψυξης

2006-12-12T16:24:00.000+02:00

Ο Βασίλης όταν του έρχονταν τα σκούρα τα πράγματα, δεν έκανε τίποτα. Πάγωνε.
Για παράδειγμα, όταν πριν από ένα χρόνο περίπου, είχε ένα χοντρό πρόβλημα με το δημόσιο. Φαινόταν ότι χρώσταγε, ενώ προφανώς ο λογιστής του δεν είχε κάνει σωστά τη δουλειά του.
Με το που του ήρθε το μπουγιουρντί, ο Βασίλης προτίμησε να μην εξετάσει καν το θέμα. Το άφησε να υπάρχει, σήκωσε το χαλάκι και το έκρυψε από κάτω. Περίμενε, κανένας δεν ξέρει τι. Δεν άκουγε και κανέναν. Τίποτα. Προτιμούσε να μην ασχοληθεί καθόλου με το πρόβλημα.
Έτσι και με τις γυναίκες. Ο Βασίλης, όταν τα έβρισκε σκούρα, πάγωνε. Ενώ όλοι μας έχουμε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, ο Βασίλης είχε και το ένστικτο της αυτοκατάψυξης. Με την πρώτη δυσκολία, την πρώτη «ψαρωτική» ατάκα- πράγμα τόσο συνηθισμένο στο φλερτ- ο Βασίλης έκανε ότι δεν άκουγε καν. Όχι γιατί δεν έδινε σημασία. Αλλά γιατί κόμπλαρε.
Αυτό του έδινε τον αέρα του cool. Αυτού που δεν ασχολείται με τις παπαριές των αλλονών. Παραδόξως, αυτό έκανε και αρκετές γκόμενες να εκλάβουν το «κουσούρι» του Βασίλη ως δείγμα ανδρισμού. «Πω- πω, ο τύπος με κλάνει κανονικά. Με γείωσε».
Μπα, απλά είχε ξυπνήσει το ένστικτο της αυτοκατάψυξης του Βασίλη.
Ένα βράδυ, ο Βασίλης έτυχε να περνάει την Αλεξάνδρας, κοντά στο σπίτι του, χωρίς να προσέξει. Δεν πρόσεξε ένα τζιπάκι που ερχόταν προς το μέρος του βολίδα. Ο Βασίλης πάγωσε και έμεινε να το κοιτάζει. Τυφλωμένος σαν λαγός από τα φώτα.
Το τζιπάκι φρέναρε, η οδηγός έκοψε το τιμόνι αριστερά και έπεσε πάνω στο διάζωμα. Βγήκε αλαφιασμένη. Μια γκόμενα 1.70 περίπου, εντυπωσιακή, γύρω στα τριάντα.
«Είσαι πολύ μαλάκας», του είπε. «Καραγκιόζη, κόντεψες να με σκοτώσεις. Δεν ξέρεις τι θα πει διάβαση ρε μαλάκα; Ε;»
Ο Βασίλης έμεινε εκεί. Να την κοιτάζει, όπως κοιτάζεις το τζαμάκι του φούρνου, περιμένοντας να φουσκώσει το σουφλέ, γιατί πεινάς ρε διάολε.
«Μουγκός είσαι παιδάκι μου; Γιατί δε μιλάς; Βγες ρε ανώμαλε από τη μέση του δρόμου», επέμενε, και με το δίκιο της, η τύπισσα.
Τίποτα ο Βασίλης. Η κυκλοφορία είχε κλείσει. Κορναρίσματα, μερικοί οδηγοί είχαν κατέβει να δουν τι έγινε. Ο Βασίλης, παγωμένος, στη μέση του δρόμου.
«Παίρνω τροχαία. Μην κουνηθείς κακομοίρη μου», είπε.
Τίποτα ο Βασίλης. Έτρεξαν δυο τύποι για να τον μαζέψουν από τη μέση του δρόμου. Δεν αντιστάθηκε. Έκατσε στο πεζοδρόμιο. Κοίταζε απλά τη γκόμενα.

Τον πλησίασε.
«Γιατί δε μιλάς ρε; Καλά, θα πληρώνω και ψυχίατρους γαμώ το φελέκι μου γαμώ»
Την κοίταξε. Βαθιά. Σηκώθηκε, συνεχίζοντας να την καρφώνει στα μάτια. Την πλησίασε, την άρπαξε από την κοτσίδα και της έριξε ένα γλωσσόφιλο.
Η τύπισσα δεν αντιστάθηκε.
Όταν τέλειωσε η ερωτοτροπία, ο Βασίλης της είπε ένα «ευχαριστώ» και έφυγε. Δεν τον εμπόδισε κανένας.

Από τότε, το ένστικτο της αυτοκατάψυξης του Βασίλη εξαφανίστηκε.
Η τύπισσα τον έψαξε. Ρωτούσε για δυο- τρεις μέρες τη γειτονιά. Τον βρήκε.
Την έστησε κάτω από το σπίτι του ένα πρωί και περίμενε να εμφανιστεί. Τον είδε.
Κατέβασε το τζάμι και τον φώναξε.
Σε δέκα λεπτά είχε πέσει και το δεύτερο γλωσσόφιλο, μέσα στο αυτοκίνητο, όσο αυτή οδηγούσε.
Οι από πίσω κόρναραν. Είχαν κλείσει πάλι την κυκλοφορία στην Αλεξάνδρας.
Δεν τους ένοιαζε.

Ο πονοκέφαλος της Ελενίτσας

2006-12-11T14:29:00.000+02:00

Το καλό με την Ελενίτσα ήταν ότι ήταν ωραία γκόμενα. Τόσο ωραία, που νόμιζες ότι κάπου την είχες ξαναματαδεί. Στην τηλεόραση ας πούμε ή σε καμιά σελίδα ιλουστρασιόν. Το κακό, ήταν το ίδιο. Ως ωραία γκόμενα, συγκαταλεγόταν στα πιο επικίνδυνα πλάσματα του πλανήτη, πλάι- πλάι με τις γκρι μέδουσες του ινδικού που φωνάζεις «με τσίμπησε» ξεψυχώντας και τους εφοριακούς, που φωνάζεις το ίδιο πλερώνοντας.
Το είχε σύστημα η Ελενίτσα. Κάθε εξάμηνο περίπου πάνω- κάτω, έκανε και μια «σχέση». Εντός εισαγωγικών και εκτός ορίων. Δεν είχε όρια η Ελενίτσα. Τα είχε μπλέξει με μικρότερο, με μεγαλύτερο, με ψηλότερο, με κοντύτερο, με πλούσιο, με φτωχό, με δημόσιο, με ιδιωτικό, με πολιτικό, με δικηγόρο, με δεξιό, με αριστερό, με αναρχικό.
Την έβρισκα αραιά και που, πάντα είχε μια καινούρια ιστορία να μου πει. H κοινή επωδός ήταν το «με απογοήτευσε». Το γιατί, διαφορετικό την κάθε φορά. Από το ότι ο τύπος δεν ήταν πολύ ανοιχτός και δεν εκδήλωνε τα συναισθήματά του (ρε, μπας και δεν υπήρχαν, της έλεγα εγώ) μέχρι το ότι δεν έπαιρνε την απόφαση να συγκατοικήσουν (μα πως να το κάνει αφού έχει την άρρωστη μάνα του να προσέχει, της έλεγα εγώ).
Ο κοινός παρονομαστής, σε όλους τους χωρισμούς της Ελενίτσας, ήταν ο ίδιος. Οι πονοκέφαλοι. Ναι, οι πονοκέφαλοι.
Λίγες βδομάδες πριν σερβίρει τη χυλόπιτα, η Ελενίτσα είχε πονοκέφαλο. Μα τι ντεπόν, μεσουλίντ κατέβαζε, τίποτα. Τι ματζούνια της φίλης της της Εριέτας δοκίμαζε, τίποτα. Ο πονοκέφαλος εκεί. Σε γιατρό πήγε, ημικρανίες έχεις της είπε. Λόγω άγχους, απεφάνθη ο επιστήμονας.
Ο πονοκέφαλος της Ελενίτσας, επιδεινωνόταν με την παρουσία του λεγάμενου. Δεν είχε σημασία τι έκαναν. Πονούσε το κεφάλι της καθιστή στο σινεμά, καθιστή στο ρεστοράν, ξαπλωτή στο κρεβάτι, μπρούμυτα, ανάσκελα, στα τέσσερα. Ήταν το σημάδι ότι θα χώριζε. Το κεφάλι της την προειδοποιούσε. Έμενε μόνο να βρει το λόγο για να την κάνει. Αυτό την κρατούσε. Έτσι και τον έβρισκε, χώριζε. Και μετά τον σέρβιρε δεξιά και αριστερά.

Ήταν Αύγουστος όταν γνώρισε το Σωτήρη. Ο Σωτήρης ήταν στην ηλικία της περίπου, 26. Ωραίο παιδί, μορφωμένο, με δουλειά. Με το που έφτασε τους πέντε μήνες περίπου μαζί της και ξεκίναγε η εποχή των πονοκεφάλων, ο Σωτήρης έκανε την αναλγητική κίνηση του αιώνα. Τη χώρισε. Σε μια νύχτα, χωρίς να πει και πολλά.
«Βαρέθηκα», της είπε. Σκέτα.
Αντί για πονοκέφαλο, η Ελενίτσα έπαθε πονόκωλο. Δεν μπορούσε να σταθεί σε ένα μέρος. Γύριζε σαν το αγρίμι. Σαν γκόμενα στο ζάρα που αναζητά φούστα μπλούζα σουτιενάκι με ένα εικοσάρικο. Και να μην φαίνονται και φτηνά και να μην τα προλάβει και καμιά άλλη.
«Πώς μπόρεσε να μου το κάνει αυτό», αναρωτιόταν.
«Είναι ο μεγαλύτερος μαλάκας που έχω γνωρίσει ποτέ», ωρυόταν.
«Που να μην του ξανασηκωθεί ποτέ», καταριόταν.
Εν τω μεταξύ, το αιδοίο της παλλόταν τόσο έντονα, που σχεδόν το άκουγες.

Τον Σωτήρη τον ήξερα. Μου τον είχε γνωρίσει η Ελενίτσα. Βγήκαμε για ένα καφέ και συζητήσαμε για το θέμα.
«Τις δυο- τρεις τελευταίες μέρες είχε πονοκέφαλο», μου είπε. «Και;», ρώτησα εγώ σαν να μην ήξερα τίποτα.
«Τι και ρε», απάντησε. «Εμένα με πιάνει πονόκοιλος όταν είναι να χωρίσω. Χωρίς πλάκα τώρα, απλά την πρόλαβα και την έκανα πρώτος».
«Και τώρα τι θα κάνεις;», του είπα εγώ. Τους συμπαθούσα και τους δύο, ήθελα να δω τη φάση να προχωράει.
«Θα περιμένω»
«Τι ακριβώς;»
«Να χορτάσει», μου είπε. «Όσο πεινάει, θα τρωει εμένα και οποιονδήποτε. Άστη να χορτάσει και μπορεί να ξανατρακάρουμε. Ποιος ξέρει».

Υπάρχουν άνθρωποι που σε καταβροχθίζουν, όχι γιατί φταις. Αλλά γιατί πεινάνε. Δεν μπορούν να κάνουν και διαφορετικά.
Από τότε, αποφάσισα να μην τρώγομαι εύκολα. Και να μην κάνω σχέση με πεινασμένες.
Όλες οι Ελενίτσες κάποτε, γίνονται Ελένες.
Σχεδόν όλες.
Τότε είναι που γίνονται και Ωραίες. Ελένες.

Περί ρηχότητας

2006-12-10T16:55:00.000+02:00

Δεν υπάρχει πιο άδικη μομφή από αυτή που αφορά το πώς είσαι φτιαγμένος. Σκεφτείτε, π.χ, πόσο άσχημο είναι να κατηγορείς κάποιον επειδή γεννήθηκε τυφλός, επειδή γεννήθηκε κοντός, επειδή γεννήθηκε ξανθός.

Οι άντρες καβλώνουμε οπτικά. Έτσι γεννηθήκαμε. Είμαστε φτιαγμένοι να αναγνωρίζουμε και να επιλέγουμε τη γυναίκα που θέλουμε να πηδήξουμε με βάση τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά. Το ποια είναι αυτά, είναι και θέμα γούστου. Άλλοι γουστάρουν περισσότερο τις κοντές, άλλοι τις ψηλές, άλλοι τις γεματούλες, άλλοι τις αδύνατες. Το κριτήριο, παραμένει, οπτικό.

Το γιατί συμβαίνει αυτό, εξηγείται ως εξής: Επιλέγουμε τη γυναίκα που θα γονιμοποιήσουμε με βάση το αν μπορεί να δώσει υγιή παιδιά ή όχι. Η εξωτερική εμφάνιση είναι η ένδειξη των «καλών» γονιδίων μιας γυναίκας.
Οι γυναίκες, από την άλλη, επιλέγουν ερωτικό παρτενέρ περισσότερο με βάση τη συμπεριφορά. Ψάχνουν αυτόν που θα προστατεύσει αυτές και το παιδί τους.

Γι’ αυτό και το πορνό είναι, σχεδόν συνολικά, αντρική υπόθεση. Γι’ αυτό ίσως και δεν υπάρχει στο φρασεολόγιό μας το απαξιωτικό «δεν φέρεται γυναικεία», ενώ υπάρχει μια χαρά το «δεν φέρεται αντρίκια».

Επίσης, το αντίστοιχο του «δεν υπάρχουν άντρες» είναι το «δεν υπάρχει κανένα μουνί της προκοπής».
Ρηχό; Μπα.
Μια χαρά δίκαιο το βρίσκω.

dick within

2006-12-10T15:35:00.000+02:00

Φτιάχναμε κάτι ψεύτικα πέη από πλαστελίνη και μετά τα κολλάγαμε στο μέτωπο. Βγαίναμε βόλτες μ’ αυτά, περήφανοι που είχαμε ένα φαλλό στο κεφάλι. Μας κοίταζαν όλοι. Άλλοι χλεύαζαν, άλλοι γέλαγαν, άλλοι σταυροκοπιόντουσαν.

Ήμασταν νέοι τότε και ανέμελοι, το αίμα μας έβραζε και οι άδειες τσέπες είχαν χώρο και για άλλα πράγματα εκτός από λεφτά, κλειδιά και πιστωτικές.

Μας πλησίασε μια φορά μια γριά. Έδειξε τα πέη και είπε «προσέξτε μην σας τα ζουμπήξουν και μπουν από μέσα».

Δεν δώσαμε και πολύ σημασία τότε. Γελάσαμε και παίξαμε με τα λιλίτσια, τα οποία είναι τα καπάκια από τα γυάλινα μπουκάλια αναψυκτικού.

Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιήσαμε ότι τα πέη από πλαστελίνη είναι εκεί και θα μας συνοδεύουν για πάντα. Μόνο που τώρα δεν μας χλευάζει κανείς.

Μερικοί από μας έπαθαν αυτό που μας μήνυσε η γιαγιά. Μας τα ζούμπηξαν και μας τα βαλαν από μέσα.

Άλλαξαν το όνομά τους σε κάτι πιο λεπτεπίλεπτο, όπως Απόλλωνας, και εισέπραξαν την επιταγή με άρωμα κουλτούρας.

Η αλυσίδα

2006-12-08T14:52:00.000+02:00

Πάνω από 50.000 οι επισκέπτες στα εγκαίνια του Media Markt του Ρέντη, σύμφωνα με τα όσα ανακοίνωσε η ίδια η εταιρία με ολοσέλιδη καταχώρησή της στον ημερήσιο τύπο.
Ψώνισαν όλοι τούτοι; Μπα, δεν νομίζω. Οι περισσότεροι πήγαν να πάρουν μάτι.
Μην το γελάτε καθόλου σας παρακαλώ. Ξέρετε πόσο καβλώνει η κυρία κούλα από το αιγάλεω όταν αντικρύζει πολυμίξερ χειρός επαναφορτιζόμενο στα είκοσι ευρώ; Ξέρετε τι ρίγος ηδονής διαπερνά τη σπονδυλική στήλη του κυρίου βασίλη από τη βούλα στη θέα μιας σαραντάρας πλάσμα χάι ντεφινίσιον ρέντι στα ράφια του ρέντη;
Γιατί η χαρά της κατανάλωσης δεν είναι μόνο η αγορά, αλλά και το φλερτ με την ιδέα της, η ικανοποίηση ότι τώρα, πάλι καλά, επιτέλους, ήρθαν οι γερμανοί και τα έκαναν όλα φθηνότερα, μπορούμε πλέον να ονειρευόμαστε ξανά.
Γιατί μπορεί οι μισθοί να καθηλώνονται, οι πολιτικοί να αποκαθηλώνονται, οι άνεργοι να μη μειώνονται. Αλλά, πάντα, θα υπάρχει μια αλυσίδα. Μεγάλη, τεράστια, αποστράπτουσα, από χάι τεκ αλουμίνιο και πυρίτιο.
Η αλυσίδα που θα μας δένει –ξανά- με το όνειρο.
Έστω κι’ αν το όνειρο είναι μικροσυσκευή που θα παραμείνει εσαεί μέσα σε μια κουζίνα.
Αρκεί να είναι φθηνό.
Και εύχρηστο.

Ονειρέψιμο

2006-12-08T02:09:00.000+02:00

Mετά το δικαίωμα ψήφου, θεωρώ ότι η εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ανδρών- γυναικών είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση του φεμινιστικού κινήματος.
Εύγε.
Εύχομαι και ξεφούσκωμα του στήθους και αύξηση στην κατανάλωση μπίρας, πίτσας, τσόντας και ποδοσφαίρου.

Μεταξύ μας τώρα, αισθάνομαι ότι διαπράττεται μια τεράστια αδικία. Αφού οι γυναίκες ζουν περισσότερο, δεν πρέπει να βγαίνουν αργότερα στη σύνταξη;
Και αν δεν γίνεται να βγαίνουν αργότερα, μήπως πρέπει να κάνουμε κάτι έτσι ώστε να εξομοιώσουμε τα όρια ηλικίας θανάτου;

Ένα είναι το σύνθημα:
Ίσοι στη ζωή, ίσοι στην εργασία, ίσοι στη σύνταξη, ίσοι και στο θάνατο.

Φεμινίστριες, ακούτε;

Πάω να ονει-ρευτώ έναν δίκαιο κόσμο.

…

2006-12-07T23:55:00.000+02:00

Παρακαλείται η ανώνυμη σκουληκαντέρα που απείλησε την M13 να αυτοκτονήσει πίνοντας τα ούρα του.

Η φλέβα στον κρόταφο

2006-12-07T14:50:00.000+02:00

(με αφορμή το ποστ και τα σχόλια στο blog του Πάνου Ζέρβα και τα σχόλια στο προηγούμενο ποστ μου)

Ο Πάνος, είπε, μεταξύ άλλων: «Στο ζωντανό έρωτα δεν υπάρχουν βέβαια τείχη, αλλά δεν υπάρχει και ειρήνη: ένας συνεχής κλεφτοπόλεμος είναι, με εκπλήξεις, με πλαγιοκοπήσεις, με ενέδρες, με εξωτερικούς παράγοντες, που καταφθάνουν απρόσκλητοι.»

Αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι η φάση του φλερτ. Εκεί που οι δυο μελλοντικοί εραστές παίζουν όπως τα σκυλιά στο δρόμο, που δαγκώνουν το ένα το άλλο. Σαν να μαλώνουν. Θέτουν «τεχνητά εμπόδια» ο ένας στον άλλον, βάζοντάς τον να τους διεκδικήσει με τον τρόπο του. Το πώς θα «πολιορκήσεις» και «πολιορκηθείς», καθορίζει και την μετέπειτα πορεία του ειδυλλίου.

Το πόσο διαρκεί η φάση του φλερτ, εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία των ερωτοτροπούντων. Μετά από αυτή τη φάση, υπάρχει μια κατάφαση εκατέρωθεν. Τότε ερωτεύεσαι. O έρωτας προκύπτει από μια εκατέρωθεν παραδοχή. Όταν δηλαδή οι δύο εμπλεκόμενοι έχουν πειστεί ότι ο άλλος τους αξίζει. Τότε είναι που πέφτουν τα τείχη και έρχεται η ειρήνη που ανέφερα. Φυσικά, δεν σταματάς ποτέ να ανακαλύπτεις τον άλλον και να προσπαθείς να τον γνωρίσεις.

Ο Στίβεν Κινγκ είπε, στην τελευταία του συνέντευξη στον Ταχυδρόμο: «Δεν είμαι υπέρ του γάμου, αλλά είμαι υπέρ των μακροχρόνιων σχέσεων. Το να γνωρίσεις τον άλλον είναι μια δουλειά που σου παίρνει μια ζωή».

Πολύ ενδιαφέρον είναι και το σχόλιο του Αθήναιου (στο ίδιο ποστ): «Όταν πέφτουν τα τείχη ωραία είναι βέβαια, αγαπησιάρικα αλλά γιατί η γαμημένη φλέβα( μον ντιε, γλώσσα!) στον κρόταφο σταματά να σφυροκοπάει όταν αγκαλιάζεις τον άλλον;»

Η γαμημένη φλέβα σταματάει να χτυπάει γιατί πλέον γνωρίζεις. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος του αγνώστου, η αίσθηση του καινούριου. Το αίσθημα αυτό είναι χαρακτηριστικό της καψούρας, όχι του έρωτα. Γίνεται να προκύψει έρωτας χωρίς να προϋπάρξει καψούρα; Όχι, κατά τη γνώμη μου. Όπως δεν γίνεται να προκύψει αγάπη μεταξύ εραστών χωρίς να προϋπάρξει έρωτας.

Η καψούρα είναι ο έρωτας που δεν τελεσφόρησε ακόμα. Πολλές φορές έρχεται μετά από απόρριψη. Εμπεριέχει, τότε, το στοιχείο της ήττας, του πληγωμένου εγωισμού, των φαντασιώσεων του αυτού που θα γινόταν αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ως σωματική αντίδραση, η καψούρα είναι πολύ δυνατή. Όχι μόνο φλέβες χτυπάνε, αλλά γόνατα τρέμουν, παλάμες ιδρώνουν, μάγουλα κοκκινίζουν.

Yπάρχουν άνθρωποι εθισμένοι στο rush της καψούρας. Και το αναζητούν διαρκώς. Γι’ αυτό και αποφεύγουν να κάνουν σταθερές- μονογαμικές σχέσεις και αναζητούν συνεχώς το καινούριο. Τους καταλαβαίνω.
Υπάρχουν μάλιστα και εκείνοι που από μόνοι τους υπονομεύουν έναν εκκολαπτόμενο έρωτα, προτιμώντας να κρατήσουν όσο γίνεται περισσότερο την αίσθηση της καψούρας.

Αυτό μπορεί να γίνει διατηρώντας π.χ μια αίσθηση μυστηρίου για το ποιος είσαι, αποφεύγοντας να συναντάς τον άλλον συχνά, εξαφανιζόμενος και εμφανιζόμενος εκεί που δεν το περιμένει. Μένοντας πάντα τριγύρω, αλλά ποτέ εκεί.

Στην περίπτωση αυτή, μπορείς να κάνεις ένα και μόνο πράγμα. Να συνεχίσεις, αν γουστάρεις, να διαθέτεις το σώμα σου, αλλά το μυαλό και την ψυχή σου κράτα τα.
Θα τα δώσεις μόνο όταν γίνει έρωτας.

Άλλα λόγια να γαμιόμαστε

2006-12-06T15:02:00.000+02:00

(Με αφορμή το προηγούμενο ποστ και τα σχόλια που έγιναν)

Διακρίνω μια ανταγωνιστική νοοτροπία. Ποιος δηλαδή θα έχει το πάνω χέρι σε μια σχέση, ποιος θα χειραγωγεί ποιον κ.λπ, κ.λπ. Έγινε κουβέντα για θύτες και θύματα, για καπάτσες, για bitches.

Τα πράγματα για μένα είναι ξεκάθαρα. Θεωρώ ότι το βασικό συστατικό μιας σωστής σχέσης (το έχω ξαναγράψει) είναι η ερωτική έλξη. Τόσο απλά. Όταν ένας άντρας υποτάσσεται, η ερωτική έλξη της γυναίκας προς αυτόν μειώνεται. Μέχρι να φτάσει στο σημείο που η γκόμενα θα ξεφουρνίσει το «θέλω να μείνω λίγο μόνη μου», «καλύτερα να διακόψουμε και να μείνουμε φίλοι», κ.λπ, κ.λπ.

Οι γυναίκες διαθέτουν έναν πανάρχαιο μηχανισμό, που λειτουργεί χωρίς καν οι ίδιες να το πάρουν χαμπάρι. Ο μηχανισμός αυτός διαχωρίζει τους άντρες από τους μη άντρες. Υποσυνείδητα, λοιπόν, στήνουν ένα σωρό παγίδες και υποβάλουν σε ένα σωρό τεστάκια τον (επίδοξο) εραστή/ σύντροφό τους, προκειμένου να καταλάβουν αν είναι το the real thing. Και καλά κάνουν.
Ο άντρας από την πλευρά του, νομίζει ότι αν υποκύψει στις απαιτήσεις τους, θα έρθει πιο κοντά στο στόχο του. Πρόσκαιρα, μπορεί και να συμβαίνει. Μακροπρόθεσμα όμως, αυτό λειτουργεί κατά του. Παράδοξο ε; Κι’ όμως. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που τα «κακά παιδιά» έχουν σουξέ. Κάνουν ό,τι τους καβλώσει, χωρίς να δίνουν λογαριασμό. Βάζουν τον εαυτό τους πάνω απ’ όλα. Αυτό, οι γυναίκες το εκλαμβάνουν ως αυτοπεποίθηση (και αυτά τα έχω ξαναγράψει).

Η πλειοψηφία των γυναικών θα σε τεστάρει. Θα δει ποια είναι τα όριά σου. Αν δεν θέσεις τα όριά σου ξεκάθαρα και δεν της δώσεις την εντύπωση ότι αν τα ξεπεράσει θα πάρει τον πούλο (sic), θα σταματήσει να σε σέβεται. Και, αυτόματα, θα ευνουχιστείς.

Υπάρχουν βέβαια και γκόμενες που συνέχεια, μα συνέχεια, προσπαθούν να πάρουν το πάνω χέρι. Μόνο έτσι αισθάνονται ασφαλείς. Με αυτές δεν ασχολούμαστε ιδιαίτερα. Ας πρήξουν τα αρχίδια κανενός άλλου.
«Πάνω χέρι, κάτω χέρι, πάρτ’ αρχίδια μου και δρόμο», δηλαδή.

Οι σχέσεις είναι ανταγωνιστικές. Στην αρχή. Σίγουρα. Από ένα σημείο και μετά, οι αψιμαχίες πρέπει να τελειώνουν. Έχουμε κι’ άλλα πράγματα να κάνουμε, από το να πληρώνουμε για την έλλειψη σωστής πατρικής φιγούρας στα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής των γυναικών που γνωρίζουμε.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν κακοί άνθρωποι, σε ό,τι αφορά τις σχέσεις. Υπάρχουν όμως στραπατσαρισμένοι.

Έρωτας είναι όταν πέφτουν τα τείχη εκατέρωθεν. Σταματάει η πολιορκία. Σταματάνε και οι «εχθροπραξίες». Ο έρωτας είναι η ανακωχή, η ειρήνη.
Όλα τα άλλα είναι καψουροπαπαριές και άλλα λόγια να γαμιόμαστε.

Η γκόμενά σου είναι πόρνη;

2006-12-04T14:09:00.000+02:00

Τι κάνει μια πόρνη; Πληρώνεται για να πηδηχτεί. Όταν μια γυναίκα δεν σου κάθεται επειδή δεν πλήρωσες, τι είναι;

Πρώτο ραντεβού. Ο τύπος πηγαίνει την τύπισσα σε ένα εστιατόριο. Ωραία. Φτάνει η ώρα του λογαριασμού. Πόσες πιθανότητες έχει κάποιος να πηδήξει τη γκόμενα, εκείνο το βράδυ ή αργότερα, αν πληρώσει το λογαριασμό; Μάλλον, θέτω την πιο σωστή ερώτηση: Πόσες λιγότερες πιθανότητες έχει να πηδήξει την γκόμενα αν δεν πληρώσει, σε σχέση με κάποιον που θα πλήρωνε;

Διαβάζω διάφορες συνεντεύξεις από ανερχόμενες σταρλετίτσες, επειδή μου αρέσουν τα αντρικά περιοδικά. «Δεν με ενδιαφέρουν τα λεφτά», λένε όσες είναι οι πιο υποψιασμένες. Αυτές που είναι μικρές ακόμα σε ηλικία, είναι πιο ειλικρινείς: «Θέλω ο άντρας να πληρώνει για την πάρτη μου, να με έχει βασίλισσα». Ο λόγος; Επειδή είναι ωραία γκόμενα.

Το λυπηρό είναι ότι υπάρχουν άντρες που έχουν σχέση με μια πόρνη, χωρίς να το καταλάβουν. Δεν πηδιέται δεξιά και αριστερά. Όχι. Απλά, ο γκόμενός της είναι ο μοναδικός της πελάτης.

Καθρεφτάκια

2006-12-02T14:38:00.000+02:00

Όταν είσαι ακόμα νέος, ξεκινάς με ένα χαρτί στα χέρια σου. Άλλοι έχουν άσο, άλλοι δεκάρι, άλλοι διπλό.
Η ζωή σ’ αφήνει να τραβήξεις το πρώτο χαρτί, δίνοντάς σου μάλιστα το δικαίωμα να το αλλάξεις, μια- δυο φορές, αν δεν σου αρέσει.
Πολλοί σταματανάνε να τραβάνε χαρτιά στα 15. Τους φτάνει. Άλλοι πάλι τραβάνε και από τα 18 και καίγονται.
Υπάρχουν και αυτοί που δεν τράβηξαν καθόλου αυτό το πρώτο χαρτί από τον dealer. Δεν διστάζουν. Απλά δεν βλέπουν καθόλου τον dealer.
Βλέπουν μόνο την αντανάκλαση του εαυτού τους σ’ έναν καθρέφτη, που οι ίδιοι έστησαν μπροστά τους. Είναι απασχολημένοι με το να παρατηρούν το είδωλό τους, να το θαυμάζουν, να το οικτίρουν, να του μιλάνε, να το χαϊδεύουν.
Μένουν μ' αυτό, το φύλλο που ξεκίνησαν, στο χέρι, το οποίο σιγά- σιγά ξεθωριάζει και ακυρώνεται.
Εν τω μεταξύ, ο dealer ζωγραφίζει στην πίσω επιφάνεια του καθρέφτη τα όσα δεν έζησαν ποτέ. Θα τα δουν μετά θάνατον.
Αυτή θα είναι και η τιμωρία τους.
Όχι γιατί δεν σεβάστηκαν το παιχνίδι.
Αλλά γιατί δεν έπαιξαν καν.

Ο ήχος ενός τέτοιου καθρέφτη όταν σπάζει, είναι μελωδικός και θεραπεύει τους ύπνους χωρίς όνειρα.
Kάποιος μυστήριος τύπος μαζεύει τα θραύσματα αυτών των καθρεφτών και φτιάχνει μ’ αυτά κοσμήματα. Μετά τα βάζει, κρυφά, σε ράφια διάφορων καταστημάτων.
Φέρνουν καλή τύχη, παντοτινό χαμόγελο και ζεστά κρουασάν με γέμιση σπιτική μαρμελάδα φράουλα.

Διαπλανητική συνουσία

2006-11-30T14:39:00.000+02:00

Είμαστε ψηφίδες. Κομμάτια. Αυτό είμαστε. Σχηματίζουμε μια τεράστια εικόνα. Δεν τη βλέπει κανένας, αλλά υπάρχει. Οι ψηφίδες- εμείς- αλλάζουμε. Γεννιόμαστε, πεθαίνουμε.
Άλλοι ξεκινάνε με άσπρο χρώμα και στην πορεία μαυρίζουν. Άλλοι είναι μικρές ψηφίδες και γίνονται πολύ μεγαλύτερες.
Ό,τι και να γίνει πάντως, η εικόνα παραμένει η ίδια.
Και είναι ένα τεράστιο μουνί.
Αλήθεια.
Σε κάποιο άλλο πλανήτη, κάποια άλλα νοήμονα όντα, είναι και αυτά ψηφίδες. Και η εικόνα που σχηματίζουν είναι ένας πούτσος.
Κάποτε θα έρθουν να μας γαμήσουν.
Από τη διαπλανητική αυτή συνουσία, θα γεννηθεί μια καλή ελληνική κυβέρνηση.
Άλλος τρόπος, δεν υπάρχει.
Αλήθεια.

Μια φορά κι’ έναν καιρό, ήταν ο άνθρωπος...

2006-11-28T16:44:00.000+02:00

...και μετά έγινε μαλάκας. Το γιατί έγινε μαλάκας, δεν το ξέρουμε ακόμα. Ερευνάται. Μερικοί υποστηρίζουν ότι φταίνε τα media. Άλλοι ότι φταίει η έλλειψη παιδείας. Ή η απομάκρυνση από το Θεό. Εγώ τείνω να καταλήξω ότι για τη μαλακία που μας δέρνει ομαδικώς, φταίει ο Δαρβίνος και η εξελικτική θεωρία.
Πιστεύω δηλαδή ότι ο homo malacus αποτελεί προϊόν φυσικής εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, με τα κριτήρια της φυσικής επιλογής. Γιατί, κυρίες και κύριοι, ο μαλάκας και η μαλακία του είναι, ως γνωστόν, ανίκητοι. Επιβιώνουν πάντα.
Άρα, οποιοδήποτε παράπονο για τους μαλάκες ή τις μαλακίες του, είναι φαιδρό. Δεν θέλω να ξανακούσω κανέναν να τα βάζει με την πολιτική εξουσία, τους στρατιωτικούς, τους φασίστες. Κανέναν.
Ίσα- ίσα που πρέπει να παίρνουμε και το καλό- για την επιβίωση του είδους- παράδειγμα και να γίνουμε κι’ εμείς μαλάκες. Αν δεν είμαστε ήδη.
Έχω πειστεί τόσο που πήγα και ψήφισα κιόλας στις περασμένες εκλογές. Ψάχνω όμως για ακόμα πιο γρήγορους και αποτελεσματικούς τρόπους μαλακοποίησής μου. Ένας φίλος μου πρότεινε την τηλεόραση. Δυστυχώς, δεν προλαβαίνω να βλέπω αρκετά, λόγω δουλειάς. Κάποιος άλλος μου είπε να πηγαίνω στο γήπεδο κάθε Κυριακή και να παίζω φανατικά στοίχημα. Πολυέξοδη λύση μου φαίνεται αυτή.
Σκέφτομαι σοβαρά το κυνήγι.
Αν δεν δω αποτελέσματα, θα γίνω βοσκός.
Στην τελική, μπορώ να γίνω και κριτικός τέχνης, που είναι και πιο εύκολο.
Ο καλύτερος τρόπος για να τα συνδυάσω και τα τρία, για σίγουρα αποτελέσματα, είναι να γίνω κυνηγός νέων ταλέντων στον τομέα της βουκολικής ποίησης.
Περιμένω ποιήματά σας.

Από Γκάλης, Φασούλας

2006-11-27T02:24:00.000+02:00

Σχέση με μια γκόμενα έχεις μόνο όταν έχει μιλήσει για σένα σε όλες τις κολλητές της. Τέρμα. Μόνο τότε επισημοποιείται πλήρως το γεγονός στο μυαλό της.
Kι’ αυτό γιατί οι γυναίκες, καλώς ή κακώς, λειτουργούν ως εξής: Αν δεν πουν κάτι, είναι σαν να μην έχει συμβεί ποτέ.
Λειτουργούν, δηλαδή, όπως ο συνδυασμός βαριεστημένης επαρχιώτισσας νοικοκυράς και τηλεόρασης. «Αφού το είδα στην τηλεόραση καλέ».

Τα έλεγα στον Βασιλάκη, αλλά στ’ αρχίδια του μ’ έγραφε. «Ρε μαλάκα, η γκόμενα σ’ έχει για να ξύνεις το μουνί της».
«Λες μαλακίες», απάνταγε ο Βασιλάκης. Αυτό, αφού μου είπε ότι συναντήσανε, όλως τυχαία, την κολλητή της (όντως κολλητή της), έξω και αυτή δεν γνώριζε τίποτα για την ύπαρξη του Βασιλάκη. Ο Βασιλάκης «έσπρωχνε» ένα μήνα τώρα, με συχνότητα πάνω από τρεις φορές τη βδομάδα και νόμιζε ότι είχε σχέση. Κουβέντα δεν είχε κάνει, δηλαδή να πούνε με την τύπισσα ότι εγώ με σένα κι’ εσύ μ’ εμένα και η ομάδα μπάσκετ της γειτονιάς στην απόξω. Όχι.
Είχε, βλέπετε, ο Βασιλάκης τη λογική του ελέφαντα.
Αν μιλάει σαν ελέφαντας, είναι ελέφαντας
Μα δεν μιλάνε οι ελέφαντες, θα μου πείτε. Αυτό ακριβώς.

Τελικά, δυο βδομάδες μετά, απεδείχθη ότι η τύπισσα απλά πέρναγε την ώρα της με το Βασιλάκη, μέχρι να απολυθεί από το στρατό ο Κώστας. Και ήταν ο επίσημος γκόμενός της. Ο οποίος έπαιζε και σε ομάδα μπάσκετ.
Από αυτή την ιστορία, και άλλες οι οποίες εικάζω ότι ακολούθησαν, πρέπει από σούτιν- γκαρ να έγινε σέντερ- φορ ο άνθρωπος.
Ο Βασιλάκης πάντως κάρφωνε.
Το σωστό να λέγεται.

Ηλίθιες σκέψεις

2006-11-26T15:17:00.000+02:00

Οι πιο ηλίθιες σκέψεις μου έρχονται όταν το περιβάλλον μου είναι κάπως σουρεάλ, με τα δικά μου κριτήρια πάντα. Για παράδειγμα, ήμουν το Σάββατο βράδυ με πολύ καλή παρέα (στην οποία συμπεριλαμβανόταν και ο φίλτατος suigeneris) στο μπαρ-κλαμπ-μπουζουκλερί "The Village", στον ίδιο όροφο με τα μουλτιπλέξ του Τhe Mall.
Λέω μπουζουκλερί, γιατί αυτό ήταν. Ενώ το εσωτερικό του είναι διαμορφωμένο με εμφανώς lounge λογική, η μουσική ήταν το γνωστό ξεκωλοχιταριό. Στη διαπασών, χωρίς κανένα άλλο κριτήριο εκτός από το πόσο ψηλά μπορεί να ανέβει (ή ανέβηκε) στο playlist του dirty FM. Αν οι θαμώνες, τους οποίους άνετα θα συναντούσες σε γαβγαβμάγαζο, είχαν γαρδένιες, θα τις πετούσαν ο ένας στον άλλον, ελλείψει και live προγράμματος. Ε, αυτή η κατάσταση για μένα είναι σουρεάλ. Και θα παραμείνει, μέχρι να υποστώ λοβοτομή.
Ελιτιστής; Καθόλου. Γούστα είναι αυτά. Απλά.
Γιατί πήγα εκεί; Γιατί μόλις είχαμε δει την τελευταία ταινία του Woody Allen, το "Scoop" και θέλαμε να πεταχτούμε κάπου πολύ κοντά για ένα χαλαρό ποτάκι με τις συνοδευόμενες θηλυκές παρουσίες. Για το «Scoop» δεν έχω να πω και πολλά. Με συγκλόνισε το γεγονός ότι ο Woody βάλθηκε να παρουσιάσει τελείως ντεκαβλέ τη Scarlett Johansson. Και τα κατάφερε. Τη συνιστώ λοιπόν ανεπιφύλακτα σε όσους έχουν ενοχλητικά πολλές ονειρώξεις με θέμα τη νεαρή ηθοποιό και αναζητούν επειγόντως λύση στο πρόβλημά τους. Οι υπόλοιποι, ας περιμένουν το DVD. Χωρίς ιδιαίτερη αγωνία.
Τέλος πάντων, αράξαμε εκεί για μιάμιση ώρα περίπου, όσο μπορούσαμε να αντέξουμε τη μουσική και φεύγοντας, άρπαξα από ένα stand ένα τεύχος του «Variety», το οποίο, μέσα στο ημισκότος, το πέρασα για κάποιο καινούριο free press. Βέβαια το «Variety» δεν είναι free press και στοιχίζει εννιά ευρώ. Το κατάλαβα σχεδόν αμέσως, αλλά σκέφτηκα ότι μ’ αυτή μου την κλοπή έπαιρνα πίσω κάποια από τα λεφτά που ξόδεψα εκεί μέσα και καθόλου δεν με χάλασε αυτή η σκέψη. Ίσα- ίσα.
Ε, τότε ήταν που μου ήρθε αυτή η ηλίθια σκέψη που σας έλεγα στην αρχή. Σκέφτηκα λοιπόν ότι αν κάποιος έχει μεγάλο πάθος με τη μπάλα και τις γκόμενες, ο καλύτερος τρόπος για να συνδυάσει και τα δύο είναι να πηδάει μπάλες.
Ή να κλωτσάει γκόμενες.

Femme fatale

2006-11-22T15:07:00.000+02:00

Κάθεσαι στο μπαρ, μόνη, κάθε φορά στην ίδια καρέκλα. Παραγγέλνεις το ίδιο ποτό- βότκα με πάγο-, οι αγκώνες σου σχηματίζουν πάντα την ίδια γωνία με το ξύλο. Καπνίζεις αργά, σχεδόν βαριεστημένα. Ρουφάς το τσιγάρο σαν να φιλάς τον έρωτα της ζωής σου. Το βλέμμα σου χαϊδεύει το χώρο, χωρίς να δεσμεύεται πουθενά, σαν να βλέπεις πίσω από ανθρώπους και αντικείμενα. Σαν να βλέπεις κάτι που δεν το βλέπουν οι υπόλοιποι, κάτι που υπάρχει, σίγουρα, ναι, εκεί είναι, αλλά όλοι οι άλλοι δεν είναι άξιοι να το δουν.
Είσαι όμορφη. Το ξέρεις. Αλλά δεν σε νοιάζει.
Δεν μιλάς παρά μόνο στον μπάρμαν για να παραγγείλεις ακόμα μια βότκα. Πίνεις πάντα τρία ποτά σε δυο ώρες. Μετά σηκώνεσαι, παίρνεις τις πατερίτσες που έχεις ζητήσει να σου φυλάξουν πίσω από τη μπάρα και φεύγεις. Θα συνεχίσεις σε άλλο μπαράκι, δυο τετράγωνα παραπέρα.
Ελαφρά ζαλισμένη, θα γυρίσεις σπίτι σου. Θα βάλεις τις πατερίτσες στη ντουλάπα. Δεν τις χρειάζεσαι άλλο για σήμερα. Περπατάς μια χαρά.
Απλά παίζεις με τον εαυτό σου.
Τους άλλους τους βαριέσαι.
Στον ύπνο σου θα δεις κέικ σοκολάτας και τον Μανώλη.

Τα μπλουζ της ζαρντινιέρας

2006-11-21T17:18:00.000+02:00

Μη χτυπάς τη ζαρντινιέρα,
Στο χα πει εδώ και μέρες
Τώρα έφαγες ξενέρα
Και σε κλαίνε κι’ οι κεφτέδες

Μη χτυπάς τη ζαρντινιέρα
Στο πα και στο ξαναλέω
Θα σε πούνε και παιδέρα
Και θα μπεις στη μπουζουριέρα.

Μη χτυπάς τη ζαρντινιέρα
Σου το λεω εκ των έσω
Η ΕΛ.ΑΣ θέλει φοβέρα
Και αυξήσεις
Να μη χέσω.

Αμάρυνθος- Θεσσαλονίκη

2006-11-21T13:46:00.000+02:00

Ο βιασμός της νεαρής Βουλγάρας πριν από λίγο καιρό, έβγαλε στη φόρα τα τσοντοβίντεο μαθητών. Οι εικόνες αναμεταδόθηκαν σε κάθε σπίτι, κάβλωσαν πολλούς, αηδίασαν άλλους, προβλημάτισαν για τον αν τα media έπρεπε ή όχι να τις προβάλλουν.
Η εικόνα του ξυλοδαρμού του φοιτητή, διακτινίστηκε κι’ αυτή σε κάθε σπίτι. Είμαι σίγουρος ότι αηδίασε πολλούς. Είμαι επίσης σίγουρος ότι μερικούς τους κάβλωσε κιόλας.
Προβληματισμός για το αν θα έπρεπε να μεταδοθεί τηλεοπτικά, δεν υπήρξε. Πάλι καλά.
Σε μια εποχή που το σεξ είναι πιο πλαστικό και από φραπεδοκαλαμάκι, η βία καβλώνει επιδρώντας αυτόματα στο κέντρο του εγκεφάλου που ελέγχει τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες. Κάθε είδους βία, είτε σωματική, είτε λεκτική, είτε πνευματική.
Η βία ήταν το ίδιο παρούσα στο βιασμό της Βουλγάρας, όπως και στον ξυλοδαρμό του φοιτητή. Και στις δύο περιπτώσεις η βία εκπορεύεται από την Πολιτεία. Μια Πολιτεία η οποία δεν μπορεί πλέον ούτε σωστούς πολίτες να παράξει, ούτε να τους διαφυλάξει παράγοντας σωστά όργανα της τάξης.

Και στα δύο συμβάντα είδα ζαρντινιέρες. Στον ξυλοδαρμό μια ξύλινη, στο βιασμό σάρκινες.
Τις καριολίτσες που παρακολουθούσαν το βιασμό, εννοώ.

Όλα αυτά, ενώ πέρασα το σουκού στο πατρικό μου στην επαρχία. Σκέφτομαι τη μητέρα μου και την αδερφή μου και δεν με χαλάει καθόλου που δεν έχουμε ζαρντινιέρες στο σπίτι. Ούτε εδώ, ούτε εκεί.
Ίσα- ίσα που χαίρομαι κιόλας.
Εσείς, πόσες ζαρντινιέρες έχετε ποτίσει μέχρι σήμερα;

Τα φαντάσματα των Χριστουγέννων

2006-11-20T14:26:00.000+02:00

(To post αυτό "κατεβαίνει"- όποιος διάβασε διάβασε. Ζητώ συγνώμμη απ' όσους σχολίασαν)

Τελικά,

2006-11-17T12:45:00.000+02:00

Ο μεγαλύτερος εχθρός του Πολυτεχνείου είναι ο Μπάμπης Βωβός.

Αttention Whores

2006-11-15T16:20:00.000+02:00

Υπάρχουν άνθρωποι που τρέφονται από τη μιζέρια των άλλων. Άλλοι που τρέφονται από τον πόνο των άλλων. Τους παραπάνω είναι σχετικά εύκολο να τους αντιληφθείς και να τους αποφύγεις. Αυτούς που τρέφονται όμως από την προσοχή των άλλων, είναι πολύ πιο δύσκολο να τους αναγνωρίσεις και να συνειδητοποιήσεις την επικινδυνότητά τους.

Πριν από δυο χρόνια, συζητούσαμε με έναν φίλο μου, το Γιάννη, για μια γκόμενα που ενώ τον είχε παρατήσει, συνέχιζε να τον παίρνει τηλέφωνο. Κάθε εβδομάδα σχεδόν. O Γιάννης ήταν ακόμα τσιμπημένος. Η συνομιλία τους δεν παρουσίαζε κανένα ενδιαφέρον. Τι κάνεις, πώς τα περνάς, κλπ κλπ.
Αυτό που προσπαθούσα να τον κάνω να καταλάβει ήταν ότι η τύπισσα δεν ενδιαφερόταν για εκείνον. Ενδιαφερόταν για το αν εκείνος ενδιαφέρεται για εκείνη. Αποζητούσε, μέσω των συνομιλιών τους, μια επιβεβαίωση της προσοχής του. Μια επιβεβαίωση του εγώ της.
Οι άνθρωποι όπως η Ελένη αποζητούν, με οποιοδήποτε τρόπο, την προσοχή των γύρω τους. Είναι σπεσιαλίστες στον να την τραβούν και να τη διατηρούν, χωρίς να προσφέρουν κανένα ιδιαίτερο αντάλλαγμα από τη μεριά τους.
Η προσοχή είναι η αλοιφή για την πληγωμένη αυτοπεποίθησή τους. Όταν σταματάς να τους την προσφέρεις, θα κάνουν τα πάντα για να την ξανακερδίσουν.
Η πρώην γκόμενα του Γιάννη έφτασε στο σημείο να του ξανακάτσει, όταν αυτός σταμάτησε να της δίνει σημασία. Δεν την ενδιέφερε το σεξ. Δεν την ενδιέφερε το να τον έχει πάλι. Δεν είχε συναισθήματα γι’ αυτόν. Ήθελε απλά την προσοχή του.
Το κορμί της ήταν το τελευταίο της χαρτί. Το κατάφερε προσωρινά.

Με τους/τις attention whores δεν μπορείτε να καταφέρετε και πολλά πράγματα. Μπορείτε, αν θέλετε, να παίξετε το παιχνίδι τους και να κερδίζετε μάχες. Ο πόλεμος όμως είναι καθαρά δικός τους και γίνεται ανάμεσα αυτών και των εαυτών τους. Δεν μπορείτε να τον κερδίσετε. Ούτε να τους αλλάξετε.

Ο μόνος τρόπος για να μη σπαταλήσετε το χρόνο σας, είναι να τους αγνοήσετε τελείως. Να είστε όμως έτοιμοι για όλα τα κολπάκια τους. Τα ίδια κολπάκια που σου κάνει ο σκύλος σου ή η γάτα σου όταν δεν τους δίνεις σημασία.
Γιατί, στην τελική, δεν είναι παρά ζώα που αντιδρούν ενστικτωδώς και με βάση την εσωτερική τους αναπηρία.

Όταν και αν ξαναγίνουν άνθρωποι, το συζητάμε.
Το πιο πιθανό είναι ότι όταν τα καταφέρουν, δεν θα τους θυμάστε καν.
Δώστε την προσοχή σας σ’ αυτούς που την αξίζουν και την αποζητούν ανιδιοτελώς. Στο πάρε-δώσε των διαπροσωπικών σχέσεων, η προσοχή σας είναι το κύριο νόμισμά σας. Μην το απαξιώνετε. Θα τρέχετε μετά να μαζέψετε τον πληθωρισμό των αρνητικών συναισθημάτων που θα σας προκαλέσουν.

Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος.
Είναι η αδιαφορία.

Επιστροφές

2006-11-14T10:20:00.000+02:00

Aν δεν το έχετε πάρει ακόμα είδηση, σας ενημερώνω ότι δυο φίλοι bloggers επέστρεψαν. Κάντε κλικ για το blog του macmanus ΕΔΩ και του Πάνου Ζέρβα ΕΔΩ.

Wedding Testers

2006-11-14T03:36:00.000+02:00

Στο L.A λειτουργεί μια πολύ έξυπνη επιχείρηση. Ονομάζεται «wedding testers» και προσφέρει τις υπηρεσίες της σε άνδρες-γυναίκες που σκέφτονται σοβαρά να παντρευτούν αλλά δεν είναι και τόσο σίγουροι για το πόσο πιστός μπορεί να είναι ο σύντροφός της.
Η W.T διαθέτει ειδικά εκπαιδευμένο στην τέχνη του φλερτ και της αποπλάνησης προσωπικό. Φυσικά, το προσωπικό αυτό είναι και πολύ άνω του μετρίου εμφανισιακά.
Εξηγώ:
Αν υποψιάζεσαι ότι ο σύντροφός σου είναι επιρρεπής στο ξενοπήδημα, πας στη wedding testers, σκας ένα ποσό περί τα δύο χιλιάδες δολάρια και ο «υπάλληλος» της εταιρίας αναλαμβάνει να τον πολιορκήσει για ένα χρονικό διάστημα (από μια εβδομάδα έως και ένα μήνα).
Καθ’ όλη τη διάρκεια της πολιορκίας, ενημερώνεσαι για την πορεία του εκκολαπτόμενου (ή μη) ειδυλλίου, με email, fax ή τηλεφωνικά.
Σκέφτομαι να φέρω αυτή την υπηρεσία στην Ελλάδα. Ευτυχώς, από επίδοξους γαμιάδες (αρσενικούς και θηλυκούς) δεν έχει έλλειψη αυτή η χώρα. Ούτε από κερατάδες.
Αν αναρωτιέστε πού είναι το link ή αν ψάξατε για τους «wedding testers» στο google, μάλλον δεν τους χρειάζεστε, καθώς η κίνησή σας αυτή με πείθει ότι καλύτερα είναι να μην παντρευτείτε.
Ένας από τους λόγους είναι το γεγονός ότι το κέρατο αποτελεί μια αυτοεκπληρούμενη (sic) προφητεία. Με το που υποψιάζεσαι ότι θα το φας δηλαδή, το τρως. Κάτι σαν τις εκλογές και την παράσταση νίκης των γκάλοπ ένα πράγμα.

Με τα δύο χιλιάδες δολάρια που μόλις γλιτώσατε μπορείτε να χρηματοδοτήσετε την καινούρια μου επιχείρηση.
Ευχαριστώ.

Παίξε μπάλα

2006-11-13T12:51:00.000+02:00

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που διαπράττουμε, είναι ότι δεν αφήνουμε κάποιο κενό μέσα μας, ένα χώρο, για όταν έρθει αυτό που περιμένουμε.
Ένα άλλο λάθος, εξίσου σημαντικό, είναι ότι μπορεί να αφήνουμε υπερβολικά μεγάλο κενό. Οπότε, όταν έρχεται αυτό που περιμένουμε, δεν βλέπει τίποτα και φεύγει.
Το να βρεις τη σωστή ισορροπία, δεν είναι και τόσο δύσκολο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να πιστεύεις μεν ότι θα έρθει αυτό που περιμένεις αλλά να ζεις κάθε μέρα σαν να μην το περιμένεις.

Σαν να είσαι αεκτζής δηλαδή.

Πόσα κιλά μαλάκας είσαι;

2006-11-12T14:52:00.000+02:00

Ένα πρόβλημα, μια δυσχέρεια αν θέλετε, που προκύπτει πολλές φορές από την επικοινωνία μέσω internet, είναι ότι δεν έχεις καμία εικόνα για το πώς είναι ο άλλος στην πραγματικότητα.
Αν όλοι είχαμε συμφωνήσει να έχουμε φάτσα- κάρτα και μια- δυο φωτογραφίες μας, μία ταυτότητας/ διαβατηρίου και μία με μαγιό, θα είχαμε κερδίσει, πιστέψτε με, πολύ χρόνο.
Δεν αναφέρομαι, φυσικά, μόνο στη σύγχυση σε ότι αφορά το φύλο. Αυτή θα εξαλειφόταν αμέσως, καθώς αν κάποιος ήταν ο Βάγγος ο σιδεράς δεν θα υπέγραφε ως Αμαλία η κομμώτρια. Θα τον δέσμευε η φωτογραφία του. Εκτός κι’ αν έκανε την πλάκα του, οπότε δεκτόν. Δεν θα λάμβανε και τα email από τις πάμπολλες γυναίκες που ψάχνουν για «νταβραντισμένο άντρα» και το «σιδεράς» τους κάνει περισσότερο κούκου από το «πανεπιστημιακός». Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο- είναι γνωστό ότι αυτές οι γυναίκες καταλήγουν (αν δεν είναι ήδη) είτε desperate housewives είτε desperate CEOs.

Μιλάω για τις όποιες ιδεολογικές διαφωνίες υπάρχουν. Π.χ, είσαι κύριε/ κυρία μου 180 κιλά μετρημένα; Και δεν έχεις και κάποιο πρόβλημα υγείας που σε κάνει ένα βόδι και μισό; E, την επόμενη φορά που μου μιλήσεις για σοσιαλισμό και αριστερά και ακτιβισμό, θα σου πω να κόψεις τη μάσα στο μισό και να σώσεις έτσι τη ζωή πέντε παιδιών από τη Γκάνα με το φαί που θα σου περισσεύει. Αν μου το παίξεις πιστός χριστιανός, θα σου πω να δώσεις το μισό ταψί παστίτσιο στο φτωχό γείτονα και να διαβάσεις από την αρχή τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα (δεκτή και η ταινία). Αν παραπονιέσαι γιατί σε παράτησε η γκόμενα, θα σου πω να βρεις μία στα κυβικά σου. Απλά τα πράγματα δηλαδή. Όχι να καθόμαστε να συζητάμε κατεβάζοντας βιβλιογραφίες και αναπτύσσοντας επιχειρήματα.

Φυσικά, όσοι είναι εμφανίσιμοι, θα έχουν και αυτοί την ανάλογη αντιμετώπιση. Π.χ, είσαι κυρία μου ψηλή, ξανθιά και βυζαρού (ή απλά μουνάρα); Ε, οι απαιτήσεις μου από τα γραπτά σου θα είναι μειωμένες. Καταλαβαίνω ότι έχεις ελάχιστο ελεύθερο χρόνο και έντονη προσωπική ζωή.

Αν δεν είστε ούτε 180 κιλά ούτε ψηλή, ξανθιά και βυζαρού και είστε δηλαδή ένας κανονικότατος, εμφανισιακά, άνθρωπος, τη βάψατε. Γιατί η εμφανισή σας δεν σας βοηθάει καθόλου. Θα πρέπει να ξεχωρίσετε από το σωρό μέσω των κειμένων σας και μόνο.
Σας συνιστώ να γράφετε τρώγοντας, έτσι ώστε να γίνεται φάλαινες και να υπερέχετε λόγω όγκου. Θα δώσετε έτσι και μια άλλη ερμηνεία στη φράση «βαρύ το σημερινό κείμενο».
Α, η ξινή φάτσα είναι θέμα ψυχολογίας και ουχί εμφανίσεως. Ψυχολογία που οφείλεται, πιθανότατα, στην έλλειψη, όχι απλά σεξ, αλλά καλού σεξ. Στην περίπτωση αυτή, να γράφετε γαμιώντας.
Αν αναρωτιέστε για το πόσα κιλά είμαι, δεν έχω πρόβλημα να το αποκαλύψω: 78. Για μαλάκας, δεν είμαι και πολλά.
Εσείς, πόσα κιλά μαλάκες είστε;

Χύνεις για την Ελλάδα;

2006-11-10T16:02:00.000+02:00

Σε κάποιο δημοτικό σχολείο, ο δάσκαλος κάλεσε τους μαθητές του να σηκωθούν ένας- ένας και να γράψουν στον πίνακα την απάντηση στην ερώτηση: «Για ποιο λόγο είσαι πρόθυμος να δώσεις τη ζωή σου;».
Ένας μαθητής π.χ έδωσε την απάντηση: «για την ειρήνη». Υπήρξε και κάποιος που έγραψε «ρουβάς».
Τελικά, τη σωστή απάντηση, κατά το δάσκαλο φυσικά, την έδωσε αυτός που έγραψε «η χώρα μου».
Πώς βρήκε αυτό το παιδάκι τη «σωστή» απάντηση; Σίγουρα, δεν είχε επιχειρήματα να τη στηρίξει. Το περιβάλλον του όμως του είχε φυτέψει, από τα δέκα του κιόλας χρόνια, την αντίληψη ότι για τη χώρα σου αξίζει να πεθάνεις.
Στα τριάντα μου χρόνια, αν με ρωτήσετε για ποιο πράγμα αξίζει να πεθάνω, δεν ξέρω τι να σας απαντήσω. Υποψιάζομαι ότι αν κάποτε βρεθώ σε θέση να απαντήσω, η απάντηση θα είναι ένα πρόσωπο και όχι μια ιδέα. Αυτό με κάνει ίσως για πολλούς μη- ιδεολόγο, αλλά, hey, i don’t fuckin’ care.

Δεν παραπονιέμαι επίσης για τη σωστή απάντηση του μικρού μαθητή. Για την ακρίβεια, είμαι πολύ ευτυχής που τα παιδιά, από τόσο μικρή ηλικία, εκπαιδεύονται ώστε να πεθάνουν για την πάρτη μου. Και τη δική σας, βεβαίως. Ωραία δεν είναι;

Φυσικά, οι μελλοντικοί αυτοί άξιοι πατριώτες και στρατιώτες δημιουργούνται, πρωτίστως, από τους ίδιους τους γονείς. Από τους γονείς δια-πλάθονται και τα κάθε είδους δεκαπεντάχρονα που μοστράρουν τα βυζάκια τους σε κορκολοειδείς καλλιτέχνες ή σε μόδιστρους που με την πρώτη ευκαιρία θα τα πλασάρουν στο φίλο/γνωστό για μερικά ευροκατοστάρικα.

(Σημ: Ο χειρότερος νταβατζής είναι ο γονιός που εκδίδει το παιδί του σε άτομα ή/και ιδεολογίες. Η πληρωμή του δεν είναι αναγκαστικά σε χρήμα. Μπορεί να είναι και σε επιβεβαίωση του ότι διαιωνίζεται ο εαυτός του και οι αντιλήψεις του. Θυσιάζεις το παιδί για να περάσεις εσύ, ο γονέας, στην αθανασία. Ζιγκ χέιλ.)

Επίσης, με διασκεδάζει πολύ η αντίληψη ότι «αν δεν ψηφίζεις, δεν έχεις και δικαίωμα να παραπονιέσαι για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα σου». Έχω και παραέχω, το δικαίωμα αυτό ονομάζεται ελευθερία του λόγου. Αλλά πάλι, μου αρέσει που το σύστημα έχει περάσει σε πολλούς αυτή την άποψη. Την άποψη ότι αν δεν είσαι ενεργός πολίτης (βλέπε ψηφίζεις), είσαι αγνώμων και idiot (εκ του ιδιώτης).
Τι ωραία που δουλεύει το σύστημα. Πολύ μου αρέσει. Ειλικρινά, δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα άλλο πολιτικό σύστημα καλύτερο από μια κατ’ επίφαση δημοκρατία που ντύνει με σινιέ ρουχισμό τις απροκάλυπτες φιλοδοξίες για πλουτισμό ορισμένων, χωρίς να το αξίζουν.
Το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι δεν προλαβαίνω να ξανασπουδάσω για να γίνω δικαστικός. Fuck, μόλις βρήκα κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνει κανείς και δεν είναι και άνθρωπος αυτό το κάτι:
Μια αύξηση πάνω από 50% στο μισθό σου (κλικ).
Πάλι καλά που υπάρχει και το κάθε λογής «Mισθοδικείο» και δεν χύνεται αίμα για τέτοια πράγματα.
Πάλι καλά.
Γιατί το αίμα μας το κρατάμε για να το χύσουμε για την πατρίδα μας. Εντάξει;
Αν δεν σας το έμαθε αυτό ο μπαμπάς, η μαμά, ή το σχολείο σας, το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να ξαναγεννηθείτε, από άλλους γονείς.
Και να μην πάτε και στο ίδιο σχολείο.

PS. Ή να διαβάσετε μερικά, προσεχτικά "επιλεγμένα", blogs.

Divine (2)

2006-11-09T17:25:00.000+02:00

Τους πρώτους θετικούς οιωνούς τους είχα λάβει, και μάλιστα σε ιερό έδαφος. Ήξερα ότι δεν ήταν η περίπτωση γκόμενας που τη συναντάς, την πας για καφέ, μετά για κάνα ποτό και μετά στο κρεβάτι σου. Αυτή ήθελε προσπάθεια, ήθελε στρατηγική, ήθελε σχέδιο. Σκοπός μου λοιπόν ήταν να ανοίξω ένα δίαυλο επικοινωνίας μαζί της. Η δεύτερη ερώτησή μου ήταν εξίσου εύστοχη με την πρώτη:
«Μήπως έχεις email?».
Δεν μου απάντησε αμέσως. Κατευθύνθηκε στο προαύλιο του ναού, αυτή μπροστά, εγώ από πίσω της σε απόσταση όχι αναπνοής αλλά βογκητού. Σε εκείνη την απόσταση που άμα απλώσεις το χέρι σου, φτάνει να της χαϊδέψεις τον κώλο και να της βάλεις και δάχτυλο.
«άι-ελ-τι-εφ-εμ-ατ-γιαχού-τελεία-τζιάρ», ψιθύρισε τελικά και επιτάχυνε το βήμα της. Success.
Την είδα να ξεμακραίνει και μου φάνηκε ότι τώρα, εκτός από το ξεσφίξιμο της τσάντας, διέκρινα και μια αλλαγή στο βάδισμά της. Ήταν πιο θηλυκό, το κεφάλι της πιο ψηλά, οι γοφοί της ένα εκρεμμές, δεξιά-αριστερά, που μετρούσε όχι το χρόνο αλλά την ασημαντότητά του.
Γύρισα σπίτι, έφτιαξα έναν δυνατό καφέ και άραξα στον καναπέ. Την έπαιξα για πάρτη της τρεις φορές στο καπάκι, κάνοντας διάλειμμα από την ανάγνωση των φυλλάδων της Κυριακής. Η αλήθεια είναι ότι οι φυλλάδες της Κυριακή πρέπει να έπαιξαν και ένα ρόλο στην αύξηση της λίμπιντό μου- κάθε φορά που την έπαιζα μετά από την ανάγνωση μιας είδησης/άρθρου, ήμουν και πιο καβλωμένος. Ήταν ίσως η αντίθεση που δημιουργούνταν ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο των εφημερίδων και στον έκφυλο άγγελο που μόλις είχα γνωρίσει.
Ο έκφυλός μου άγγελος. Αυτός που θα τον έπαιρνα και μετά θα με έπαιρνε με τη σειρά του, θα με κουβάλαγε ψηλά, με τα φτερά του να στάζουν σπέρμα, και όταν φτάναμε κοντά στον ήλιο θα λιώναμε και οι δύο από ηδονή και θα πέφταμε μαζί, νομίζοντας ότι θα τσακιστούμε. Και εκεί που θα βλέπαμε ότι το έδαφος της πραγματικότητας πλησιάζει επικίνδυνα, θα την έπαιρνα ξανά, και θα πετάγαμε πάλι.
Ξανά. Ξανά. Ξανά. Θα πέφταμε και θα ανεβαίναμε, όπως οι χαρταετοί. Ναι, θα ήμασταν μαζί ένας χαρταετός και το σχοινί μας θα τράβαγαν τα ένστικτά μας.

Το ίδιο βράδυ της έστειλα email:
«Δεν ξέρω το όνομά σου. Δεν με νοιάζει και να το μάθω. Θέλω όμως να μάθω εσένα. Συγχώρεσέ μου την παρορμητικότητά μου, απλά είμαι αληθινός ως προς την αναστάτωση που μου δημιούργησες. Αν δεν απαντήσεις σ’ αυτό το mail, να ξέρεις ότι θα σε περιμένω στην ίδια εκκλησία, την ίδια περίπου ώρα, την επόμενη Κυριακή».

Καμία απάντηση. Οι μέρες πέρναγαν κι’ εγώ είχα πάθει εμμονή. Τη φανταζόμουν ολόγυμνη. Τη φανταζόμουν ντυμένη μόνο με ένα άσπρο ράσο, να λειτουργεί και μετά να σκύβω μπροστά της για να κοινωνήσω. Να είναι η μεταλαβιά της όχι κρασί αλλά το ίδιο της το αίμα, το αίμα μιας θεότητας που ήρθε να με λυτρώσει από τη μίζερη καθημερινότητά μου και εγώ να την έχω σταυρώσει πάνω στο κρεβάτι μου όχι πριν από, αλλά για δυο χιλιάδες χρόνια.
Η μη απάντησή της δεν ήταν απόρριψη. Ίσα- ίσα, θεώρησα ότι ήταν μια πλήρης αποδοχή μέσα στο μυαλό μου. Η αποδοχή του ότι η όποια επικοινωνία μας χωρίς να αντικρίζουμε ο ένας τον άλλο ήταν αμαρτωλή. Γιατί θα ήταν αμαρτία να μην βλέπουμε ο ένας τον άλλον, να μην μυρίζουμε ο ένας τον άλλον, να μην καταβροχθίζουμε ο ένας τον άλλον. Ναι, ήξερε ότι ήταν αμαρτία. Και απλά ήθελε να με προφυλάξει.

Ήρθε η Κυριακή και πήγα στην ίδια εκκλησία, φορώντας και τα ίδια ρούχα. Στάθηκα στο ίδιο μέρος και την περίμενα να εμφανιστεί. Την είδα. Είχε τα μαλλιά της λυτά και το κόκκινο πουκάμισο (αντί για άσπρο την προηγούμενη φορά), κάτω από τη μαύρη ζακέτα, έδινε κάποιο χρώμα στο ντύσιμό της. Αισθάνθηκα σαν να με φλερτάρει με αυτή της την εμφανισιακή αλλαγή, ήμουν σίγουρος ότι το είχε κάνει για μένα. Δεν με αναζήτησε καθόλου για ένα μισάωρο περίπου. Μετά την είδα να κοιτάζει ακριβώς προς τα μένα. Το βλέμμα της επίμονο. Ήταν σαν να μην ήθελε να είμαι εκεί, αλλά σαν να μην ήθελε και να φύγω.
Η λειτουργία τέλειωσε. Την πλησίασα. Δεν με κοίταξε. «Πάμε κάπου μαζί;», της είπα.
«Πάμε σπίτι μου», είπε επιτακτικά. «Ακολούθησέ με. Διακριτικά σε παρακαλώ».
Σκέφτηκα ότι δεν είχα μαζί μου προφυλακτικά. Σκέφτηκα ότι δεν περίμενα να με καλέσει σπίτι της. Μάλλον, προτιμούσα να μην με καλέσει σπίτι της.
Είχα μπερδευτεί. Την ακολούθησα σαν υπνωτισμένος, κρατώντας στο χέρι μου ένα κερί που άρπαξα βγαίνοντας από την εκκλησία. Ήταν αναμένο.
Θα της το πρόσφερα. Της ταίριαζε πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε λουλούδι.
Εξάλλου, αυτή το είχε ανάψει.
Κι’ αυτό, κι’ εμένα.

Έκανα φωναχτά στον εαυτό μου την ερώτηση που είχα κάνει σ’ εκείνη, μια βδομάδα πριν.
«Πιστεύεις;»
Η ερώτησή μου έσβησε το κερί.
Θεώρησα ότι η απάντησή μου θα το ξανάναβε.
«Ναι».
(συνεχίζεται)

Ποια αυτορρύθμιση ρε- «Βουλή Tων Βloggers» εδώ και τώρα

2006-11-08T10:22:00.000+02:00

Eξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: το κείμενο αυτό το έγραψα με το ένα χέρι, καθώς με το άλλο αυνανιζόμουν. Εκσπερμάτωσα προς το τέλος του κειμένου πάνω στο πληκτρολόγιο και το σπέρμα μου μάλλον έκαψε την πλακέτα, οπότε αναγκάστηκα να μπω σε έξοδα και να αγοράσω άλλο (όχι σπέρμα, πληκτρολόγιο). Όσο αυνανιζόμουν, η web κάμερα ήταν στραμμένη στον εαυτό μου, προβάλλοντας την εικόνα μου σε ένα παράθυρο, δίπλα σ’ αυτό του word. Ναι, ΤΟΣΟ πολύ με γουστάρω.

Πάμε παρακάτω τώρα (ελπίζω να σόκαρα αρκετά τους κομ-ιλ-φο και να σταμάτησαν να με διαβάζουν- ποτέ δεν απευθυνόμουν σ’ αυτούς άλλωστε).
Διαβάζω όλες αυτές τις απόψεις περί αυτορρύθμισης των blogs (κλικ ΕΔΩ) και θυμάμαι τότε που ήμασταν μικροί και παίζαμε. Πάντα, μα πάντα, υπήρχε στην παρέα ένα σπασικλάκι που επέμενε ότι ΔΕΝ παίζαμε σωστά το παιχνίδι μας και ότι αυτό ήξερε καλύτερα και ότι έπρεπε να μην κάνουμε έτσι αλλά αλλιώς. Ήταν πολύ πειστικό το σπασικλάκι. Όχι γιατί ήταν ιδιαίτερα έξυπνο και ευφράδες. Απλά, ενώ εμάς μας ένοιαζε να παίξουμε, το σπασικλάκι δεν το ένοιαζε να παίξει. Το ένοιαζε να μας πει πώς θα παίξουμε. Όλη του η ενέργεια δεν πήγαινε στο παιχνίδι αλλά στο πώς πρέπει να παίζεται το παιχνίδι.
Στην αρχή το ακούγαμε το σπασικλάκι. Μετά το σπασικλάκι μας έβαζε άλλους κανόνες. Κι’ άλλους. Κι’ άλλους. Μέχρι που μας έπρηζε κανονικότατα και το γράφαμε στ’ αρχίδια μας.

Δεν ξέρω αν όσοι μιλάνε για αυτορρύθμιση είναι κρυφοφασίστες και σταλινίζοντες, όπως είδα να γράφουν ορισμένοι. Σπασίκλες όμως πιθανότατα είναι. Δεν μπορεί δηλαδή να ΜΗΝ είσαι σπασίκλας και να μην καταλαβαίνεις ότι το να μιλάς για αυτορρύθμιση σε blogs είναι τόσο παγκόσμια πρωτοτυπία όσο και η σύλληψη του κ. Τσιπρόπουλου (blogme.gr).
Μα στο εξωτερικό δεν γίνεται να υπάρξει η αυτορρύθμιση επειδή τα blogs είναι πολύ περισσότερα, θα μου πείτε.
Δε με νοιάζει.
Μα αν δεν αυτορυθμιστούμε θα μας ρυθμίσει το κράτος.
Τι ωραίο επιχείρημα, ε; Προληπτικά μέτρα λοιπόν. Μου θυμίζει πάλι παιδικά χρόνια και μαμάδες να λένε «αν δεν φας όλο το φαί σου θα έρθει ο κακός λύκος».
Ας έρθει και ο μπάτμαν.
Όσα ιστολόγια δεχτούν λέει την εφαρμογή της αυτορρύθμισης, θα έχουν και ένα banner που θα το πιστοποιεί. Ρε μήπως θέλετε να βάλουμε και κανά τσιπάκι με το 666;

Ωραία, εντάξει, πείτε ότι δέχομαι την αυτορρύθμιση. Με κάποιους όρους όμως:
Να βάλουν banner και όσοι είναι gay, όσοι είναι πάρα πολύ όμορφοι, όσοι είναι ολυμπιακοί, όσοι γουστάρουν το Σταμάτη Γαρδέλη και όσοι δεν έχουν γκόμενα/γκόμενο.
Μα είναι να γελάει κανείς.

Τι να κάνουμε λοιπόν;
Eγώ λέω να εκλέξουμε τη «Βουλή Των Bloggers», στα πρότυπα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Το κάθε blog θα συμμετέχει με δικαίωμα ψήφου ανάλογα με την επισκεψιμότητά του. Π.χ, έχει η ψιλικατζού 900 unique visitors τη μέρα; E, θα έχει και 9 φορές περισσότερες ψήφους από κάποιον που έχει 100.
Γιατί το λέω αυτό; Γιατί είναι ο μόνος ίσως τρόπος να σας «αυτορρυθμίσω» ΕΓΩ και όχι ΕΣΕΙΣ.
Εδώ που τα λέμε, σιγά μη μείνω στην αυτορρύθμιση. ΘΑ ΣΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΩ.
Γελάτε; Καλά κάνετε.
Εγώ πάντως έχυσα.

Οι πέντε μήνες που άλλαξαν τον κόσμο

2006-11-07T16:37:00.000+02:00

Σήμερα κλείνω πέντε μήνες με την κοπέλα μου. Σας πληροφορώ ότι αυτοί οι πέντε μήνες είναι πολύ σημαντικοί και για εσάς, γιατί αυτοί οι πέντε μήνες με άλλαξαν και ως εκ τούτου άλλαξαν και τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα γύρω μου.
Δηλαδή, αυτοί οι πέντε μήνες άλλαξαν και όλο τον κόσμο, καθώς ο κόσμος μας δεν είναι παρά η αντίληψη που έχουμε γι’ αυτόν.

Aισθάνομαι ότι πέρασαν πέντε μήνες. Ή είκοσι χρόνια. Ή μία ώρα. Όλα τα παραπάνω ταυτόχρονα. Εύχομαι καλή επιτυχία στις προσωπικές σας σταυροφορίες. Γιατί κάθε φορά που έρχονται κοντά οι ψυχές δυο ανθρώπων, όχι μόνο βρίσκουμε το ιερό δισκοπότηρο αλλά μεθάμε κιόλας.
Ο έρωτας δεν είναι παρά το hangover μετά από αυτή τη μέθη, το οποίο επαναλαμβάνεται ξανά, και ξανά και ξανά.

PS. Δεν έχω σ' αυτή τη φάση το χρόνο να απαντήσω στα σχόλιά σας, ούτε στα σημερινά ούτε στα χθεσινά. Αργότερα.

Divine

2006-11-06T12:33:00.000+02:00

(αφιερωμένο εξαιρετικά σ’ Εσένα- ξέρεις εσύ)

Την είδα ένα πρωί που πήγαινα στο περίπτερο της πλατείας να αγοράσω τσιγάρα. Φορούσε μακριά, μαύρη φούστα, τα μαλλιά της ένας αυστηρός κότσος, γυαλιά μαύρα κοκάλινα. Το πρόσωπό της κάτασπρο, δυο μαύρα μάτια τόνιζαν την αντίθεση, το δέρμα της εξίσου άσπρο- όσο μπορούσα δηλαδή να κρίνω από τα χέρια και τους αστραγάλους της γιατί η υπόλοιπη ήταν καλυμμένη όχι μόνο από ύφασμα αλλά και από εκείνη την ουσία που κάνει τη σάρκα αόρατη και πωλείται δωρεάν σε οποιαδήποτε εκκλησία πλησίον σας.
To μάτι μου έπεσε αμέσως, ως όφειλε, στον κώλο της. Αυστηρός και σνομπ, όπως και η υπόλοιπη άλλωστε.
Ολόκληρο το σύνολο μύριζε φτηνή κωλώνια- θυμήθηκα το μεγάλο διαφανές μπουκάλι της «Μυρτώ» και τη μεγάλη μου αδερφή που το ξόδευε με μια άγρια χαρά κάθε φορά που ήξερα ότι πήγαινε να συναντήσει το Βασίλη (ή μήπως τον έλεγαν Κώστα;).
Το δεξί της χέρι σκέπαζε την κοιλιά της, λες και ήταν χοντρή που έκρυβε το πάχος της, το άλλο ήταν στο λουρί μιας μαύρης τσάντας, σαν να φοβόταν ότι θα της την κλέψουν. Όσο περίεργο κι’ αν ακούγεται, θεώρησα ότι για να την πηδήξω θα έπρεπε να την κάνω να περπατάει χωρίς να σφίγγει το λουρί της τσάντα της, να χαλαρώσει τη λαβή της σε οτιδήποτε θεωρούσε ότι θα της έκλεβε ο κάθε αλητόβιος.
Είχα δίκιο.
Αγόρασε ένα πακέτο χαρτομάντιλα, εγώ ένα πακέτο τσιγάρα. Την ακολούθησα διακριτικά. Την είδα να μπαίνει στην εκκλησία, μερικά τετράγωνα παρακάτω. Φυσικά- ήταν Κυριακή πρωί. Συνειδητοποίησα ότι είχα να μπω σε εκκλησία πάνω από οχτώ μήνες και κατάφερα να αποκτήσω την πρώτη μου σωματική επαφή μαζί της τη στιγμή που οι ώμοι μας ακούμπησαν ο ένας τον άλλον, καθώς ανάβαμε και οι δύο ένα κερί.
Την είδα να σκύβει ελαφρά για να φιλήσει μια εικόνα. Πράγματι, ο κώλος της ήταν τόσο καλλίγραμμος όσο είχα ευχηθεί. Το μόνο που άκουγα εκείνη τη στιγμή ήταν ο ήχος μιας φλέβας στο κεφάλι μου που χτυπούσε ρυθμικά, καθώς το αίμα μου κατέβαινε προς τα κάτω. Η μυρωδιά του λιβανιού και των κεριών με έκανε να καβλώνω ακόμα πιο πολύ. Ναι, τη φανταζόμουν ολόγυμνη να σκύβει μπροστά σε μια εικόνα κι’ εγώ από πίσω της, γυμνός, να προσκυνώ τη θηλυκότητά της και όλοι τριγύρω να ψέλνουν τα τροπάρια του ιερού μας ζευγαρώματος και ένα κερί να στάζει στην πλάτη της και να της φέρνει ακόμα περισσότερη ηδονή και ο κότσος της να έχει μεταμορφωθεί σε κρίνο που θα μυρίσω όταν φτάσουμε και οι δύο σε οργασμό και θα μείνω έγκυος μέχρι να πεθάνω και να γεννήσω την τελευταία μου ανάσα ξέροντας ότι η ψυχή που θα βγει από τα χείλη μου δεν θα ήταν η ίδια αν δεν.
Στάθηκε όρθια, στην πλευρά των γυναικών. Εγώ από την άλλη μεριά, την κοίταζα όσο πιο διακριτικά μπορούσα. Είδα τον τρόπο που έστρωνε τα μαλλιά της, τον τρόπο που σούφρωνε τα χείλη της σαν να της ερχόταν μια σκέψη που ήθελε να διώξει και παρακαλούσα αυτή της η σκέψη να ήμουν κάποτε εγώ, αυτή η σκέψη που θα την έκανε να μη θέλει να θέλει, αλλά τελικά να θελήσει και όχι μόνο να θελήσει αλλά να θέλει κι’ άλλο.
Η λειτουργία τέλειωσε, οι περισσότεροι πήγαιναν να μεταλάβουν, αυτή κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Πήρα την απόφαση να της μιλήσω, θεωρώντας ότι θα ήταν καλύτερα οι πρώτες μας κουβέντες να ανταλλάσσονταν μέσα στην εκκλησία.

«Πιστεύεις;», της είπα. Ήμουν σχεδόν μισό μέτρο από πίσω της, η φωνή μου ήταν όσο δυνατή χρειαζόταν για να την ακούσει εκείνη και κανένας άλλος, εκτός ίσως από το Θεό. Δεν μ’ ένοιαζε όμως και να μας άκουγε. Ήξερα ότι ήταν σύμμαχός μου εκείνη την ώρα.
Γύρισε και με κοίταξε, όχι ακριβώς απορημένη, ούτε ενοχλημένη. Ήταν η έκφραση που παίρνει κάποιος όταν τον ρωτάς π.χ ποιο είναι το αγαπημένο του χρώμα.
«Φυσικά», απάντησε. «Δεν σας αφορά όμως η δικιά μου πίστη κύριε».
Ο πληθυντικός της ήταν ευστοχότατος, όχι γιατί όφειλε να είναι ευγενής μαζί μου αλλά γιατί δεν ήμουν ένας αλλά δύο, πολλοί, τριγύρω της, πάνω της, μέσα της. Ήμουν σε οποιοδήποτε χώρο είχε να κάνει μ’ εκείνη.
«Μην είσαι επιθετική», της είπα κοιτάζοντάς την όσο πιο έντονα μπορούσα χωρίς να την κάνω να τρομάξει. «Δεν ρώτησα αν πιστεύεις στο Θεό, ρώτησα αν πιστεύεις στην ηδονή».
Δεν ξέρω πώς μου ήρθε αυτή η φράση. Αυτό που ξέρω είναι ότι ήταν ίσως η πιο κατάλληλη. Μου χαμογέλασε και έδειξε να χαλαρώνει αρκετά. «Πιστεύω ότι είστε αγενής», μου είπε, χωρίς όμως να δείχνει καθόλου ενοχλημένη.
Το χέρι της σταμάτησε να σφίγγει το λουρί της τσάντας της και ίσιωσε αμήχανα τη φούστα της. Αναγνώρισα και άλλα σημάδια που έδειχναν ότι με γούσταρε, όπως ένα ελαφρύ κοκκίνισμα στα μάγουλά της και ένα ανεπαίσθητο τρεμάρισμα των βλεφάρων της.
Η φωνή της μου θύμιζε την πρώτη μου ξαδέρφη, την Ιωάννα που ήμουν ερωτευμένος μαζί της στο δημοτικό, η ανάσα της μύριζε όπως μυρίζουν οι ανάσες νεαρών κυριών που έχoυν περάσει ένα ένα ολόκληρο βράδυ διαβάζοντας άρλεκιν, όπου ο «φαλακρός ιππότης παραβιάζει το κάστρο της» και πάντα αυτός «την κρατάει στα στιβαρά του μπράτσα» και εκείνη αισθάνεται «τόσο ασφαλής όσο όταν κοιμόταν το βράδυ στο ίδιο κρεβάτι με τους γονείς της».
Το πήδημά μας προμηνυόταν θεϊκό.

(συνεχίζεται)

Όλο το editorial του κ. Τσαγκαρουσιάνου στη Lifo:

2006-11-03T02:17:00.000+02:00

Tα νύχια της κότας

Οι συκοφαντίες των ανώνυμων μπλόγκερ δεν έχουν σχέση με την ελευθερία της γνώμης

First things first: απεχθάνομαι τους μπάτσους και τα δικαστήρια. Και το έχω αποδείξει. Γιατί αν δεν, σήμερα θα είχα κάνει περιουσία από τις αγωγές που θα είχα κερδίσει. Έχουν γράψει για μένα χυδαιότητες και συκοφαντίες, δίχως πάτο. Όμως δεν μπορώ να συνταχθώ με τις κλαψομαρίες που εγέρθησαν και σφαδάζουν για τη φίμωση της μπλογκόσφαιρας. Μεταξύ τους, αρκετοί είναι εκείνοι που θρηνούν για τη φίμωση της αλητείας τους. Τους πειράζει που ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι, όταν το λαλάς, πρέπει να είσαι έτοιμος και να πληρώσεις.

Εξηγούμαι: Δεν είδα κανέναν μπλόγκερ να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για τις δεκάδες αγωγές που υποβάλλονται εναντίον όσων γράφονται στις εφημερίδες. Δεν είναι φίμωση της ελευθερίας του λόγου αυτή, ή είναι μια φίμωση που τη συνηθίσαμε; Ή μήπως τα μπλογκς πρέπει να είναι πιο ελεύθερα από τις εφημερίδες γιατί μπορείς να ποστάρεις την ώρα που αυνανίζεσαι- οπότε έχεις ελαφρυντικά;

Έχω κυνηγηθεί και από τη μία και από την άλλη πλευρά. Πριν 10 μήνες κατέθεσα στον λογαριασμό της κόρης του Κώστα Λαλιώτη το ποσόν των 105.000 ευρώ, για ένα δημοσίευμα συνεργάτη του «01» στο οποίο υπήρχε μια νύξη για την ερωτική του ζωή. Δέκα χρόνια με κυνηγούσε απηνώς. Έκανε έφεση πάνω στην έφεση, ζήτησε να επαναληφθεί η συζήτηση για να πάρει περισσότερα, τέλος (επειδή δεν είχα περουσιακά στοιχεία) ζήτησε την προσωποκράτησή μου. (Στο μεταξύ, ο ίδιος καταδικάστηκε για συκοφαντία άλλου προσώπου και, προ του κινδύνου άλλης, δεύτερης καταδίκης, ζήτησε συγνώμμη και συμβιβάστηκε με τρεις νεοδημοκράτες βουλευτές που είχε συκοφαντήσει.) Όσο διαρκούσε αυτός ο εφιάλτης, δεν βρέθηκε ούτε ένας δημοσιογράφος να γράψει μια κουβέντα συμπαράστασης. Ο Λαλιώτης ήταν στην ακμή του, και εγώ πλήρωνα την τρέλα μου. Fair enough. Όταν κουνιέσαι, μπορείς και να πέσεις.

Ευτυχώς, τα χρόνια κύλησαν κι’ εγώ επέζησα. Για να με αναλάβουν οι κοριοί. Των μπλογκς. Αφότου έβγαλα τη Lifo, που μπερδεύτηκε με τη νέα κουλτούρα και πολλούς από τους συνεργάτες της τους βρήκε στα χλωρά ιστολόγια, πέντε έξι μπλόγκερς άρχισαν μια υστερική και πέραν κάθε ορίου ανώνυμη συκοφάντησή μου. Που σιγά σιγά έγινε «επώνυμη». Ο δημοσιογράφος [εδώ αναφέρεται ονοματεπώνυμο δημοσιογράφου και το μέσο στο οποίο εργάζεται, στοιχεία τα οποία προτιμώ να μην αναδημοσιεύσω] με αποκαλούσε τσόκαρο, ρουφιάνο (!), έγραφε εντελώς προσωπικά δεδομένα της σεξουαλικής μου ζωής, διέδιδε ότι οσονούπω η εφημερίδα κλείνει- και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός.

[Στη συνέχεια ο κ. Τσαγκαρουσιάνος αναφέρεται σε δύο άλλα πρόσωπα, χωρίς τα ονόματά τους και περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο θεωρεί ότι τον έθιξαν/θίγουν ή συκοφάντησαν/συκοφαντούν μέσα από τα blogs τους. Και σ' αυτή την περίπτωση προτίμησα να παραλείψω τα γραφόμενά του, καθώς μπορούν τα πρόσωπα αυτά να αναγνωριστούν μέσω των περιγραφών, έστω και από ελάχιστους]

Αν δεν είχα νιώσει τη γλύκα στο πετσί μου, θα τους είχα ευχαρίστως ρίξει μια αγωγή- τουλάχιστον για να ησυχάσω. Δεν το έκανα. Όμως νομίζω θα εύρισκα πολλά ελαφρυντικά σε κάποιον που θα αντιδρούσε έτσι. Όταν η κατάσταση εκτροχιάζεται, ο νόμος που ισχύει είναι το «οδόντα αντί οδόντος».

Όχι ότι δεν θα παραμείνει εκτροχιασμένη. Μπορεί ο πάσα ένας να πάει σε ίντερνετ καφέ, να δημιουργήσει σε μισό λεπτό ένα ανώνυμο μπλογκ, και από εκεί να συκοφαντήσει ατιμώρητα όποιον θέλει. Χωρίς να μπορέσει ποτέ κανείς να τον βρει (εκτός κι αν, στο μέλλον, ζητάνε ταυτότητα στα ίντερνετ καφέ- πράγμα που προβλέπω ότι αργά ή γρήγορα θα γίνει!!!). Η ψηφιακή αναρχία, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι διασφαλισμένη. Για ένα μεσοδιάστημα, θα δούμε πολλά παρδαλά πράγματα που, όσο πιο παρδαλά είναι, τόσο πιο γρήγορα θα ξυπνήσουν το Καθυστερημένο Κράτος και την Καθυστερημένη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Αυτό εννούσα όταν πρωτοέγραφα για το φαινόμενο των ανώνυμων μπλογκς στην Ελευθεροτυπία, και κατέληγα: «Ρυθμίστε τα εσωτερικώς, πριν σας τα ρυθμίσουν εξωτερικώς». Διότι η κατάσταση ήταν εμετική από τότε. Όλοι οι πικραμένοι ψυχάκηδες της δημοσιογραφίας διάλεγαν τα μπλογκς για να λύσουν κάτω απ’ τη μπούρκα τους λογαριασμούς τους.

Το πιο ειλικρινές και καίριο σχόλιο το έχει κανει ο pitsirikos στο blog του, με τίτλο «Καθρέφτης». Όλος αυτός ο χαζός καβγάς για φίμωση της μπλογκόσφαιρας γίνεται για το πάπλωμα. Για να μπορούμε να τσακίζουμε ανωνύμως όποιον θέλουμε. Για να μπορούμε να βγάζουμε τα απωθημένα μας εναντίον όποιου μας αποκλείει από τον κόσμο του. Για να γινόμαστε τραμπούκοι, αγεληδόν και ανερυθρίαστα- δίχως να πληρώνουμε τα σπασμένα.

Λυπάμαι, διαφωνώ. Όταν σπας κάτι, πρέπει να σηκώνεις τα κομμάτια του. Εγώ, τα δικά μου τα σήκωσα. Θέλω να μπορώ να ζητήσω τα ρέστα από όσους σπάνε και τα δικά μου. Δυνάμει. Έστω. Όταν τα ένστικτα των ανθρώπων μου δείχνουν τα δόντια τους, αν εγώ δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τα δικά μου, περισσότερο από ποτέ χρειάζομαι νόμους για να επιβιώσω.

Όχι ότι δεν έχω δόντια. Αλλά θέλω να τα χρησιμοποιώ με τρόπο εξυπνότερο.

Γιατί, εν τέλει, οι συκοφάντες (και του δικτύου και των εντύπων) είναι άνθρωποι πικροί, που δρουν πικρά, για πικρές απολαύσεις.

(υπογραφή)

Σ. Τσαγκάρ.

PS1. Δεν έχω καμία άδεια για αναδημοσίευση του κειμένου. Το κάνω μόνο και μόνο γιατί θεωρώ ότι είναι ένα κείμενο που αφορά όσους έχουν ιστολόγια, αλλά δεν έχουν και πρόσβαση στο τεύχος (2-8/11) της Lifo στο οποίο δημοσιεύτηκε.

PS2. Μη με ρωτάτε ποιον/ποιους εννοεί ο κ. Τσαγκαρουσιάνος.

PS3. Οποιαδήποτε συζήτηση γίνει, αν γίνει, ας γίνει παρακαλώ επί της ουσίας των γραφομένων, με όσο το δυνατόν λιγότερους προσωπικούς χαρακτηρισμούς.

Update: Το έχει δημοσιεύσει (μερικώς) και ο jago και έχει προχωρήσει μάλιστα και σε σχολιασμό (κλικ ΕΔΩ)

Βλέπω έναν gay στον καθρέφτη του Πιτσιρίκου. Να τρομάξω;

2006-11-02T15:58:00.000+02:00

Kαλώς ή κακώς, τα γραπτά μένουν. Και τα καλά και τα κακά. Το blog του πιτσιρίκου έχει και από τα δύο (περί ορέξεως κολοκυθόπιτα φυσικά). Δεν ήθελα να ασχοληθώ με τα γραφόμενα του διάσημου αυτού blogger, αλλά επειδή αυτό το blog το έχω για να εκφράζομαι ελεύθερα και να μην βρίζω τους φίλους μου και τη γκόμενά μου, λέω να εκτονωθώ. Αλλιώς θα βάλω τη δικιά μου να φτιάξει τρία παστίτσια στη σειρά και δεν γουστάρω καθόλου (κάνω δίαιτα).
Πολύ επαινέθηκε ο πιτσιρίκος για ΑΥΤΟ το ποστ του, με τίτλο «Καθρέφτης». Εκεί λοιπόν, αναφέρει, καταγγέλλοντας μέρος της ελληνικής μπλογκόσφαιρας ότι: «Το μενού περιλαμβάνει ακόμα παντελή έλλειψη σεβασμού προς κάθε κατεύθυνση, απειλές, ατελείωτα βρισίδια, απίστευτες χυδαιότητες, τραγική μιζέρια, ψέματα που αναπαράγονται με την σιγουριά πως αν γραφτούν καμιά διακοσαριά φορές θα θεωρηθούν αλήθεια κτλ κτλ κτλ».
Διαβάζω λοιπόν σε ένα παλιότερο ποστ του, ΕΔΩ, με τίτλο "o πιτσιρίκος και η Athens Voice": «Ο Πιτσιρίκος στα γραφεία της Gay Voice [εννοεί την Athens Voice] (συνοδευόμενος από γυναίκα, ενώ αυτό απαγορεύεται)» και άλλα πολλά. Δεν σας συνιστώ να τα διαβάσετε, θα είναι βαρετά. Πάλι θα πέσει ο αριθμός των επισκέψεων αυτήν την εβδομάδα, ρε γαμώτο…».
Σας συνιστώ να διαβάσετε όλο το παραπάνω ποστ, δεν είναι καθόλου βαρετό. Είμαι σίγουρος ότι ΔΕΝ θα το βρείτε ούτε χυδαίο, ούτε ρατσιστικό, ούτε υβριστικό, ούτε μίζερο, ούτε κομπλεξικό, ούτε ψευτοτσαμπουκαλίδικο, ούτε ομοφοβικό, ούτε τίποτα.
Απλά σατιρικό. Σωστά;
Σιγά το πράγμα δηλαδή. Το να χρησιμοποιείς άλλωστε τον όρο «gay» στην Ελλάδα για να προσδώσεις αρνητικά χαρακτηριστικά σε κάποιον είναι απολύτως δεκτό.
Σωστά;
Όπως π.χ το να λες πουτανάκι κάθε κοπέλα που φοράει ένα μίνι, ή να λες ότι "τα ήθελε ο κώλος της", σε περίπτωση που καταγγείλει βιασμό. Στην Ελλάδα βρισκόμαστε, άλλωστε.
Κι’ έχουμε τη σάτιρα που μας αξίζει (και που μας αρέσει, βεβαίως- βεβαίως)
Σωστά;

Mαθητικά βίντεο

2006-11-02T02:18:00.000+02:00

«Άκουσα Μπομπ χθες και γούσταρα»
«Τον σφουγγαράκη;»
«Όχι ρε, τον Ντύλαν»
«Ρε έβγαλε σιντί ο Ντύλαν; Ηθοποιός δεν είναι αυτός; Αυτός με το σουφρωμένο μέτωπο στο Μπέβερλι;»
«Ο Μπομπ Ντύλαν ρε παπάρα. Ο τραγουδιστής»
«Α καλά. Τον κατέβασες;»
«Όχι, πήρα το σιντί»
«Μαλάκας είσαι; Ακόμα στα σιντί τ' ακουμπάς;»
«Ε, το σιντί έχει άλλη χάρη. Γουστάρεις πιο πολύ»
«Τι πιο πολύ ρε. Το ίδιο δεν ακούγεται;»
«Εντάξει ρε. Είναι και το βιβλιαράκι του, το εξώφυλλο, άλλη φάση σου λέω»
«Τα κατεβάζεις κι’ αυτά ρε ούφο»
«Σάλτα και γαμήσου ρε. Εγώ γουστάρω να πληρώνω. Εσύ γιατί κρανιώνεσαι;»
«Εντάξει. Κάνε δουλειά σου. Αλλά όταν ξεμείνεις από γκαφρά μη ζητάς μετά. Ζώον».
«Κανά βιντεάκι καινούριο έχεις;»
«Αυτό με τη Μαρία. Το είδες;»
«Το χω αυτό ρε. Άλλο;»
«Μπα, όχι. Ο Κώστας μου είπε ότι έβγαλαν κάτι καινούρια στης γκράβας»
«Καλά. Πάντως αυτό με τη Μαρία πολύ δυνατό. Τσουλάκι. Έχει ταλέντο»
«Καλή είναι μωρέ αλλά άβυζη. Τι να το κάνεις»
«Ναι. Να σου πω»
«Έλα»
«Αυτή δεν τη γαμάει τώρα τελευταία ο Βασίλης;»
«Όχι. Χώρισαν. Τώρα τραβιέται με τον Πάρη»
«Ποιον Πάρη ρε; Τον ζάκια;»
«Ζάκιας ο Πάρης;»
«Ναι ρε. Από πέρυσι»
«Δεν τον έχω δει τελευταία. Δεν ήξερα. Εμένα μου το είπε ο Μήτσος που χώνει την αδερφή της»
«Καλό;»
«Η αδερφή της;»
«Ναι ρε. Ποιος; Ο Μήτσος;»
«Καλό. Μια φορά την είδα. Ξανθούλι με βυζάρες»
«Γύρισε αυτή τίποτα;»
«Δεν ξέρω»
«Ε να της πούμε. Ψήνεται λες, πώς την κόβεις;»
«Έκφυλο είναι. Αμέ»
«Θα σμπρώξεις εσύ και ο δικός της. Θα τραβάω εγώ»
«Καλά. Θα το κανονίσουμε αν είναι»
«Έχεις λεφτά για τους καφέδες;»
«Όχι»
«Μην ξηγιέσαι έτσι ρε»
«Καλά. Θα πληρώσω»
«Άντε πάμε. Με περιμένει η δικιά μου»
«Τρέχα, τρέχα. Ήθελες και έρωτες μαλάκα»
«Τι να κάνω ρε. Αφού τη γουστάρω»
«Αυτήν πότε θα την τραβήξουμε;»
«Άντε γαμήσου ρε»

Βόλτα στο πάρκο

2006-11-01T16:30:00.000+02:00

Το μισάωρο που μεσολαβούσε ανάμεσα σε ένα απογευματινό business meeting και στο να πάρει την κόρη του από τον παιδικό σταθμό, ο Μ μπήκε σε ένα φούρνο.
Πήγε να πληρώσει και παρατήρησε στο ταμείο μία μικρή, χάρτινη, επιγραφή: «Αποφύγετε το πάρκο- έχουν γίνει τρεις ληστείες τον τελευταίο μήνα».
Μασώντας το σάντουιτς με καβουρόψιχα που είχε αγοράσει (πάντα προτιμούσε το σάντουίτς του με καβουρόψιχα με λίγη μαγιονέζα και τίποτα άλλο), σκέφτηκε ότι πριν λίγα χρόνια δεν θα φοβόταν καθόλου να περάσει μέσα από το πάρκο. Ήταν άφραγκος, με πολυφορεμένα ρούχα, αξύριστος. Φοιτητής τότε.
Ο Μ όμως είχε πλέον αλλάξει. Τώρα φοβόταν να διασχίσει το πάρκο και ήξερε πολύ καλά γιατί: Τώρα είχε κάτι να χάσει.
H συνειδητοποίηση αυτής της πραγματικότητας συνόδευε τον M όλη εκείνη την ημέρα και για το υπόλοιπο της εβδομάδας. Ο φόβος του να διασχίσει ένα πάρκο μέρα μεσημέρι, του έδινε την εντύπωση ότι του είχε συμβεί κάτι σοβαρό. Ήταν σίγουρος ότι κάτι πολύ σημαντικό μέσα του είχε χαθεί, αργά και ύπουλα, με τον τρόπο που διαβρώνονται όλα τα σημαντικά πράγματα εντός μας. Αυτό το κάτι που χάθηκε, ήταν το αντίτιμο που έπρεπε να πληρώσει για να έχει κάτι να χάσει.
Δυο εβδομάδες έμεινε σχεδόν άυπνος. Στη δουλειά του απλά υπήρχε.
Μια μέρα, ξύπνησε πιστεύοντας ότι τον είχαν ληστέψει. Σηκώθηκε από το κρεβάτι, τηλεφώνησε στη δουλειά του αφήνοντας μήνυμα στον τηλεφωνητή ότι παραιτείται, μάζεψε ό,τι χωρούσε ένα σακίδιο πλάτης, άφησε τη γυναίκα του, το παιδί του, το σπίτι του.
Φορώντας ένα μαδημένο μάλλινο πουλόβερ και ένα παλιό τζιν που είχε να βάλει τέσσερα χρόνια -στο μικρό τσεπάκι δεξιά βρήκε και έναν αναπτήρα, από τότε που κάπνιζε ακόμα- ο κύριος Μ βγήκε έξω τουρτουρίζοντας, κάτω από έναν ασημένιο χειμωνιάτικο ουρανό.
Για να πάει μια βόλτα στο πάρκο.

Θα πέσει θάψιμο

2006-10-31T17:30:00.000+02:00

-Tα ‘μαθες;
-Τι να μάθω;
-Πέθανε ο θείος Βρασίδας.
-Πότε ρε;
-Πριν πέντε μήνες.
-Και γιατί μου το λες τώρα;
-Γιατί όταν πέθανε ήταν καλοκαίρι και έκανες διακοπές.
-Α, ωραία. Και τώρα τι θες;
-Να τον θάψουμε μαζί.

PS. Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία, η σύλληψη του ιδιοκτήτη του blogme.gr έγινε πριν από περίπου 5 μήνες, όμως άγνωστο γιατί δημοσιοποιήθηκε στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας.
PS2. Διαβάστε επίσης ΕΔΩ σχετικό ποστ του Πετεφρή, ΕΔΩ του old-boy, EΔΩ του macmanus και ΕΔΩ του manifesto.

Ο Κόπερφιλντ, ο τηλεβιβλιοπώλης και ο ψευτοερωτευμένος

2006-10-30T18:51:00.000+02:00

Η τάση του ανθρώπου να θέλει να πιστέψει σε κάτι που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, εξηγεί πάμπολλες συμπεριφορές.
Αυτή η τάση εξαφάνισε όλα τα εισιτήρια για την παράσταση του «μάγου» Κόπερφιλντ. Είναι η ίδια που πουλάει τα βιβλία (sic) που εκδίδει και συγγράφει (sic επί δύο) ο κύριος Λιακόπουλος.
Eίναι αυτή που μας «παραμυθιάζει» κάθε φορά που βρισκόμαστε ενώπιον του έρωτα.
Ο έρωτας αποτελεί μυστήριο. Όπως π.χ και η «εξαφάνιση του αγάλματος της ελευθερίας» ή οι «πυραμίδες που έχτισαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι στη λατινική αμερική». Ενώ όμως στις πρώτες δύο περιπτώσεις, είναι προφανής η απουσία της αλήθειας, στην περίπτωση του έρωτα, η αλήθεια υποκαθίσταται. Η αλήθεια των ερωτευμένων είναι το συναίσθημά τους.
Ο έρωτας είναι, κι’ αυτός, ένας μάγος. Ένας τσαρλατάνος. Εξαφανίζει τη βαρετή (ίσως) καθημερινότητά μας, το εγώ μας, τις αναστολές μας. Η εξαφάνιση αυτή είναι αναγκαία, χωρίς αυτή έρωτας δεν υφίσταται.
Γιατί όμως ερωτευόμαστε; Μήπως επειδή γνωρίζουμε από πριν τα ευεργετικά αποτελέσματα; Mήπως ερωτευόμαστε γιατί ακριβώς γνωρίζουμε ότι όντας ερωτευμένοι η ζωή μας θα αλλάξει προς το καλύτερο;
Mπορεί να είναι κι’ έτσι. Μπορεί οι άνθρωποι να είμαστε όντως προγραμματισμένοι να ερωτευόμαστε με βάση των εγωισμό μας, ξέροντας ότι θα επωφεληθούμε.
Ενώπιον του έρωτα, πράττουμε όπως αυτός που ενώ ξέρει ότι η παράσταση του κ. Κόπερφιλντ δεν αποτελεί παρά μια μεγάλης κλίμακας και άψογα χορογραφημένη ταχυδακτυλουργία, την παρακολουθεί με μεγάλη ευχαρίστηση. Την παρακολουθεί γιατί θέλει να πιστέψει. Θέλει να δει το υπερβατικό με τα ίδια του τα μάτια.
Ο έρωτας βασίζεται λοιπόν κι’ αυτός στην ανάγκη μας να πιστέψουμε. Σε αντίθεση όμως με την περίπτωση των μάγων και των τηλεβιβλιοπωλών, ο έρωτας δεν απαιτεί μόνο πίστη στον άλλον, αλλά, πρωτίστως, στον ίδιο μας τον εαυτό.
Χωρίς την πίστη μας σ’ εμάς τους ίδιους, δεν μπορούμε να ερωτευτούμε. Όσοι έχουν χαμηλή αυτοπεποίθηση δεν ερωτεύονται. Δημιουργούν απλά σχέσεις εξάρτησης, αναζητούν αποκούμπι, καψουρεύονται, διεγείρονται.
Το εισιτήριο λοιπόν για την «παράσταση» του έρωτα είναι, πρωτίστως, η αυτοπεποίθηση.
Δυστυχώς, πολλοί θεωρούν ότι μπορούν να συμμετάσχουν στην παράσταση του έρωτα, συνεισφέροντας αυτό που καλούνται να συνεισφέρουν και στην περίπτωση του κάθε λιακόπουλου ή κόπερφιλντ: μερικά ευρώ και λίγο από το χρόνο τους.
Με τον τρόπο αυτό, αυτοεξαπατώνται.
Και μετά το πέρας του ψευτοειδυλλίου, βγαίνουν να καταγγείλουν την απάτη που οι ίδιοι διοργάνωσαν.
Λυπηρό και αστείο.

The blogme.gr case:

2006-10-28T18:55:00.000+03:00

Από το trial and error, στο error and trial.

Aυτολογοκρισία

2006-10-27T14:51:00.000+03:00

Eίναι φορές που θες να τραβήξεις μια σφαλιάρα στο σύμπαν και να σου γυρίσει και το άλλο μάγουλο και να του τραβήξεις ακόμα μία.
(Αρχίζουμε με γκρίνια και σαφή προσπάθεια εντυπωσιασμού. Κλισέ από τα λίγα και τα δύο. Προφανώς ο συγγραφεύς είναι είτε δημοσιογράφος είτε θα ήθελε να είναι. Δεν ξέρω ποιο είναι χειρότερο)
Κάπως έτσι αισθάνομαι τον τελευταίο καιρό. Πιο συχνά κι’ απ’ ότι ανταλλάζει τηλέφωνα με γκόμενους η Paris Hilton.
(Εδώ έχουμε το απαραίτητο name dropping. Προσοχή: άλλο να γράφεις Καζαντζίδης και άλλο Paris Hilton. Εντάξει;)
Ευτυχώς που το συρταράκι του dvd έχει κολλήσει και αναγκάζομαι να βλέπω συνέχεια το high fidelity. Δεν προσπαθώ να το ξεκολλήσω. Σκέφτομαι να αγοράσω ένα ακόμα dvd player και παρακαλάω να κολλήσει το συρταράκι την ώρα που θα έχω δει για εξηκοστή τέταρτη φορά το 24 hours party people.
(Εδώ συνεχίζεται το name dropping με ονόματα ταινιών- μην μας πάρουν και για αμόρφωτους, έτσι; Προσέξτε ότι και οι δύο αυτές ταινίες έχουν γίνει καλτ, με ότι συνεπάγεται ο όρος. Είναι εμφανής η προσπάθεια του συντάκτη του κειμένου να δείξει ότι ανήκει σε μια πεφωτισμένη ελίτ).
Μια ακόμα ευχαρίστησή μου είναι να κοιτάζω στα μάτια τον περιπτερά όταν αγοράζω προφυλακτικά. Κάθε φορά που τον κοιτάζω, δείχνει να ντρέπεται. Ίσως γνωρίζει και ο ίδιος, όπως εγώ, ότι ό,τι και να κάνει η φάτσα του θα είναι όσο γελοία μπορεί να είναι μια φάτσα που θυμίζει τον Χάμφρει Μπόγκαρτ μετά από χυλόπιτα. Είναι, δηλαδή, εντελώς εξωπραγματική.
(Εδώ έχουμε την ομαλή εισαγωγή του θέματος “sex”. Το πιο σημαντικό είναι όμως η σάτιρα ενός υπαρκτού προσώπου με βάση την εξωτερική του εμφάνιση. Πολύ εύκολο και έξυπνο κόλπο. Δείχνει αφενός ότι ο γραφών έχει αυστηρά κριτήρια ως προς την εμφάνιση των άλλων και υπονοεί ότι ο ίδιος είναι ελκυστικός).
Τις πουτάνες τις έκοψα εδώ και δυο χρόνια. Πολλά λεφτά για το τίποτα. Από τότε που τα μαυράκια πίσω από την πλατεία δημαρχείου χάλασαν κι’ αυτά, το μόνο αξιοπρεπές πληρωμένο γαμήσι σ’ αυτή την πόλη το απολαμβάνεις όταν σε γαμάει η ίδια.
(Πιο ευθεία αναφορά στο σεξ, με μια δόση κυνισμού και ελευθεριότητας. Ενισχύει το προφίλ του περπατημένου, του μπασμένου στα κόλπα. Η γκρίνια βέβαια συνεχίζεται, σε μη προσωπικό επίπεδο αυτή τη φορά).
Η μύτη μου πονάει λίγο. Φταίει μάλλον το ότι έπεσα με τα μούτρα χθες πάνω σ’ έναν αλβανό. Ο αλβανός κράταγε ένα μαχαίρι και κάτι έλεγε το οποίο δεν μπορούσα να καταλάβω. Δυστυχώς, όταν πήγα να του ρίξω κεφαλιά στο στομάχι, αυτός προχώρησε προς το μέρος μου με αποτέλεσμα να μην προλάβω να σκύψω όσο έπρεπε.
(Αναφορά σε μειονότητες και στερεοτυπικά τους "χαρακτηριστικά". Είναι πιασάρικο γιατί δείχνει ότι έχεις το θάρρος της γνώμης σου και δεν σε νοιάζει αν οι άλλοι σε αποκαλέσουν ρατσιστή. Εξίσου χρήσιμα και τα στοιχεία της βίας και του πόνου)
Τελικά, δεν αισθάνομαι καθόλου άσχημα που διαβάσατε μέχρι εδώ. Θεωρώ ότι έχετε πολύ χρόνο να ξοδέψετε. Επίσης, δεν με νοιάζει καθόλου που μπορεί να πιστέψατε ότι αισθάνομαι οργή ή λύπη. Απλά προβάλατε σ’ εμένα τα δικά σας συναισθήματα. Πάω να συνεχίσω την υπέροχη ζωή μου. Εσείς μη φύγετε.
(Φινάλε με ανατροπή. Εγγυημένη επιτυχία.Τέλος, ο υποβιβασμός του αναγνώστη αποτελεί έναν εύκολο τρόπο για να τον κάνεις να αντιδράσει συναισθηματικά στο κείμενό σου)

Όλο το παραπάνω κείμενο, εντός και εκτός παρενθέσεως, είναι σκουπίδι και- φυσικά- δικό μου.
Ηοpe you enjoyed it.

E, το μελετούσαμε, το μελετούσαμε, τελικά πλάκωσε η αστυνομία ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ.

2006-10-26T03:08:00.000+03:00

Με μια κίνηση την οποία θα ζήλευε ομολογουμένως και ο Κλουζό, η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, παρουσία εισαγγελέα, συνέλαβε στο χώρο του τον ιδιοκτήτη του blogme.gr, κ. Αντώνη Τσιπρόπουλου με τη διαδικασία του αυτόφωρου (ναι και χειροπέδες, και αποτυπώματα και διανυχτέρευση στο κρατητήριο και απ’ όλα είχε η υπόθεση).

Ο λόγος; Κάποιο δημόσιο πρόσωπο, έκρινε ότι θίγεται από αυτά που έγραψε blogger στο ιστολόγιό του και υπέβαλε μήνυση για συκοφαντία στο blogme.gr, το οποίο όμως δεν αποτελεί παρά μόνο ένα ευρετήριο blogs και ΔΕΝ έχει σχέση με το περιεχόμενο των blogs. Απλά εμφάνισε στις σελίδες του το περιεχόμενο του blog, από το οποίο θίχτηκε ο μηνυτής.
Με λίγα λόγια, είναι σαν να συκοφαντώ εγώ κάποιον από το blog μου και αυτός ο κάποιος να κάνει μήνυση στο Google, επειδή το τελευταίο εμφανίζει στα αποτελέσματά του το κείμενό μου. Η σαν να θεωρεί κάποιος ότι τον έθιξα τηλεφωνικά και να κάνει μήνυση στον ΟΤΕ.

Το ποιο είναι το δημόσιο πρόσωπο και ποιος ο blogger, δεν είναι ακόμα γνωστό.

Για περισσότερες λεπτομέρειες διαβάστε τα όσα γράφει ο ιδιοκτήτης του blogme.gr ΕΔΩ και ΕΔΩ.

Είναι η πρώτη φορά στην Ελλάδα που γίνεται μήνυση με βάση περιεχόμενο που δημοσιεύτηκε σε ελληνικό ιστολόγιο, απ’ όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω.

Tα blogs στα οποία έχουν γραφτεί σχετικά κείμενα (guess what- δεν συμφωνούν και πολύ με τον εισαγγελούκο μας):
agitprop.gr - teleologikos.wordpress.com -isisveiled.wordpress.com - freehost.stuff.gr/jim_hellas - padrazo - penguin witch
bird on a wire - arxedia media - πετεφρής - m13 - αθήναιος- zouri -e-roosters- mirandolina - confused - site seein - vrypan

Το banner έφτιαξε η magica.

Ο αριθμός των blogs που αναφέρθηκαν στο θέμα έχει ξεπεράσει τα τριάντα και δεν μπορώ να τα παρακολουθήσω όλα. Ρίξτε μια ματιά στο monitor και θα καταλάβετε τι εννοώ.

PS. Είναι ένα θέμα που αφορά όλους μας, ακόμα και ως απλούς χρήστες του διαδικτύου. Διαμαρτυρηθείτε, όπως μπορείτε.

PS2. Όπως αποκαλύφθηκε, η σύλληψη του κυρίου Τσιπρόπουλου έγινε τέσσερις με πέντε μήνες πριν. Πράγμα που εγείρει αρκετά ερωτηματικά, όπως ΑΥΤΑ, ΑΥΤΑ και ΑΥΤΑ.

Αργύρης (παρτ τουέλβ)

2006-10-25T15:53:00.000+03:00

Μην χάνεις το χιούμορ μου

Ποιος είναι ο ήχος ενός κινητού που δεν χτυπάει; Ποιος είναι ο ήχος μιας πόρτας που δεν ανοιγοκλείνει;
Ποιος είναι ο ήχος του μυαλού μου όταν δεν σκέφτεται τίποτα;
Tις τελευταίες μέρες θέλω να μάθω αυτούς τους ήχους και δεν μπορώ. Δεν μ’ αφήνουν. Φταίω κι’ εγώ. Δεν το αρνούμαι.
Φταίω γιατί συμμετέχω.
Δεν μπορώ όμως να κάνω διαφορετικά. Μπορώ, αλλά δεν έχω τ’ αρχίδια να το κάνω. Φοβάμαι. Βολεύτηκα. Οπότε συμμετέχω. Οπότε, όσο και να θέλω ν’ ακούσω αυτούς τους ήχους, δεν γίνεται.

Χθες το μεσημέρι είδα μια γάτα στο πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι. Με κοίταξε. Πρώτη φορά με κοίταξε τόση ώρα μια γάτα χωρίς να φοβηθεί, να χάσει το ενδιαφέρον της, κάτι. Κοιταζόμασταν για ένα ολόκληρο λεπτό περίπου. Αλήθεια. Δεν έμοιαζε με τη δική μου που είχα όταν είχα και τη Γιώτα. Αυτή εδώ ήταν καφετιά.
Για ένα λεπτό ολόκληρο κοιταζόμασταν. Σκέφτηκα ότι περίμενε να της πω κάτι, δεν ξέρω κι’ εγώ τι. Της είπα αυτό που περίμενα ν’ ακούσω εγώ, μέρες τώρα: «Όλα θα πάνε καλά». Με το που το είπα, γύρισε το κεφάλι της και έφυγε. Όχι βιαστικά. Σιγά- σιγά. Έφυγε. Πάει κι’ αυτή.
Όλες φεύγουν. Όλες είναι γάτες που φεύγουν με το που λες στον εαυτό σου ότι όλα θα πάνε καλά. Ή μήπως όσες φεύγουν είναι γάτες; Κι’ αυτές που δεν φεύγουν τι είναι;
«Μη χάνεις το χιούμορ σου». Αυτό έλεγε συνέχεια ο Πάνος. Συμφωνούσα. Κάποια φορά γύρισα και του είπα «Και τι γίνεται όταν οι άλλοι χάνουν το χιούμορ μου;».
«Να σκέφτεσαι ότι για να χάνουν το δικό σου έχουν χάσει το δικό τους πολύ πιο πριν. Εσύ απλά να προσέχεις να μην χάσεις το δικό σου».
Σήμερα μου καρφώθηκε η ιδέα ότι υπάρχει κάπου ένας χάρτης αυτής της πόλης. Ένας μυστικός χάρτης, που δείχνει γειτονιές που δεν γνωρίζουν όλοι. Σ’ αυτές τις γειτονιές υπάρχουν σπίτια. Μέσα σ’ αυτά τα σπίτια υπάρχουν άνθρωποι που ζουν ευτυχισμένες ζωές. Δεν πρέπει όμως να τους βρούμε. Δεν πρέπει να τους δούμε. Γιατί τότε θα θελήσουμε να αυτομολήσουμε στις δικιές τους γειτονιές. Πράγμα που το καθεστώς της μιζέριας μας δεν πρόκειται να μας το επιτρέψει ποτέ.

Η Νέα Υόρκη είναι μια μεγάλη πόλη με ουρανοξύστες. Τι μας είπες τώρα. Σ’ έναν ουρανοξύστη της Νέας Υόρκης, στον τριακοστό έκτο όροφο για την ακρίβεια, συνεδρίαζαν κάποιοι. Καθόλου περίεργο. Αυτοί οι κάποιοι φορούσαν όλοι μαύρα κουστούμια. Ακόμα και οι γυναίκες. Αυτοί οι κάποιοι έπιναν όλοι πράσινο τσάι. Ακόμα και οι άντρες. Αυτοί οι κάποιοι ήταν είκοσι. Στον τοίχο της αίθουσας ήταν κρεμασμένα πορτρέτα του Ιησού, του Κομφούκιου, του Βούδα. Ακόμα και του Μωάμεθ.
Υπήρχαν σύμβολα όπως ο σταυρός, το γιν και το γιαν, η ημισέληνος, η πεντάλφα.
Τα πρόσωπα αυτών των κάποιων έδειχναν πολύ σοβαρά. Ίσως επειδή ήταν πολύ σοβαροί. Ένας από αυτούς καθόταν λίγο ξέχωρα από τους άλλους και σε μια πιο ψηλή πολυθρόνα. Ρούφηξε το τσάι του και κοίταξε έναν-έναν τους υπόλοιπους. Όχι στα μάτια. Στο σημείο ανάμεσα από τα μάτια. Εκεί που σε κοιτάζει κάποιος και νομίζεις ότι δεν σε κοιτάζει ακριβώς αλλά ότι έχεις κανένα περίεργο σπυράκι που σου ξεφύτρωσε εκείνη την ώρα και δείχνεις γελοίος. Τους κοίταζε για δυο λεπτά περίπου εν μέσω απόλυτης σιωπής.
«Έχουμε νέα από τον άνθρωπό μας στην N.J;», ρώτησε.
«Τίποτα ακόμα Δάσκαλε», απάντησε κάποιος, εμφανώς τρομοκρατημένος. Δεν του άρεσε καθόλου η απάντηση που έδωσε. Δεν άρεσε καθόλου και στον Δάσκαλο. Συνοφρυώθηκε. Για ακόμα ένα λεπτό δεν είπε τίποτα. Κοίταζε αυτή τη φορά χαμηλά. Σχεδόν ανάμεσα από τα πόδια του. Ξανασήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε το ανύπαρκτο σπυρί: «Βρείτε τον. Επικοινωνήστε μαζί του. Δεν ξέρω πώς. Τη δουλειά πρέπει να την κάνει. Aν τον ανακαλύψουν και αποτύχει, σας θεωρώ όλους σας υπεύθυνους».
Την ίδια στιγμή, κάποια χιλιάδες χιλιόμετρα παραπέρα, το γιοτ της N.J έφτανε στη Νήσο Ψ και έσβηνε τις μηχανές του. Επίσης, ένας αθηναίος υδραυλικός απατούσε για πρώτη φορά τη γυναίκα του και ένας, επίσης αθηναίος, πολιτικός άνοιγε ένα σακ βουαγιάζ με διακόσιες χιλιάδες ευρώ. Γεγονότα που με την πρώτη ματιά φαίνονται άσχετα μεταξύ τους.
Ίσως γιατί είναι.

PS. Τον Αργύρη τον είχα αφήσει για αρκετό καιρό. Αυτή είναι μια προσπάθεια να προσθέσω κάποια καινούρια δεδομένα στην ιστορία. Θα συνεχιστεί από δω και πέρα, με μεγαλύτερη συνέπεια από μέρους μου.

Πίνακας

2006-10-25T03:46:00.000+03:00

Όταν ο Αντρέας και η Βασιλική -ζωγράφος και φωτογράφος αντίστοιχα- παντρεύτηκαν, ο Αντρέας ξεκίνησε να ζωγραφίζει έναν πίνακα για να της δείξει την αγάπη του.
Τα χρόνια πέρναγαν και ο Αντρέας δούλευε τον πίνακα μέχρι που και οι δύο γκριζάρισαν, χωρίς ποτέ να αισθάνεται ότι τον είχε τελειώσει.
Στα τελευταία του, ο Αντρέας μελαγχόλησε, σκεπτόμενος τον ημιτελή πίνακά του.
«Δεν σ’ αγάπησα αρκετά», είπε στη Βασιλική.
«Δεν είναι αλήθεια», απάντησε εκείνη και του έφερε ένα μεγάλο χάρτινο κουτί με φωτογραφίες, όλες από τον πίνακά του.
«Τραβάω μία την εβδομάδα», είπε, «εδώ και σαρανταπέντε χρόνια».

Λάθος εντυπώσεις

2006-10-24T17:14:00.000+03:00

Η Κωνσταντίνα έδενε τα κορδόνια των παπουτσιών της με διαφορετικό τρόπο το αριστερό απ’ ότι το δεξί.
Οι συμμαθητές της τη θεωρούσαν εκκεντρική.
Αυτή απλά δεν μπορούσε να αποφασίσει ποιο δέσιμο της άρεσε περισσότερο.

Η φεμινίστρια και η μύγα

2006-10-24T17:01:00.000+03:00

Η Βερόνικα με τον Στέλιο ήταν συνάδελφοι. Η Βερόνικα διαισθανόταν, με τον τρόπο που πάντα οι γυναίκες διαισθάνονται αυτά τα πράγματα, ότι ο Στέλιος τη βλέπει ερωτικά. Αυτός όμως δεν έκανε καμιά κίνηση, λόγω ατολμίας. Αφού περίμενε εβδομάδες να της ζητήσει να βγούνε, αποφάσισε να του τηλεφωνήσει εκείνη και να του προτείνει να πάνε για φαγητό ένα απόγευμα, μετά τη δουλειά.
Έκατσαν στο εστιατόριο, παρήγγειλαν. Μια μύγα έπεσε μέσα στο φαγητό της Βερόνικας. Αυτή, ατάραχη, την έπιασε με το χέρι της και την πέταξε πίσω από την πλάτη της. Συνέχισε να τρώει σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Ο Στέλιος έμεινε να την κοιτάζει αμήχανα, με το πηρούνι στο στόμα. Δεν άγγιξε καν το υπόλοιπο φαγητό του.
Η Βερόνικα δεν τον ξαναπήρε τηλέφωνο. Ούτε απάντησε στο mail του.
Τον σιχάθηκε.

Εξαφάνισις

2006-10-23T17:20:00.000+03:00

Όταν η Μαρία απέθεσε το χέρι της στην προτεταμένη παλάμη του Βασίλη, κανείς δεν είχε φανταστεί αυτό που θα ακολουθούσε: Με το που της φόρεσε το δαχτυλίδι των αρραβώνων τους, η Μαρία εξαφανίστηκε. Μάρτυρες της εξαφάνισης ήταν συγγενείς και φίλοι του ζευγαριού.
Μάταια προσπαθούσαν να τη βρουν. Δεν ήταν πουθενά. Ο Βασίλης δήλωνε πλήρη άγνοια για το γεγονός, το ίδιο δήλωσε και την επόμενη μέρα στην αστυνομία και ο κοσμηματοπώλης που πούλησε το δαχτυλίδι. Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο, μετά από εξάμηνη έρευνα.
Έξι χρόνια μετά, ο Βασίλης, απευθυνόμενος στο Δημήτρη, είπε:
«Έτσι πάνω κάτω έγιναν όλα. Υποψιαζόμουν ότι την είχα πιέσει υπερβολικά να παντρευτούμε, αλλά δεν περίμενα ότι θα την έχανα μ’ αυτόν τον τρόπο».
Ο Δημήτρης τον κοίταξε για πέντε δευτερόλεπτα κι’ απάντησε:
«Γυναίκες, τι περιμένεις. Με τη δικιά μου είμαι παντρεμένος δεκαπέντε χρόνια κι’ ακόμα να μου κάνει τη χάρη να εξαφανιστεί». Γέλασαν.
Τέλειωσαν το ποτό τους σε μισή ώρα και πήγαν στο σπίτι του Βασίλη όπου και άρχισαν να κάνουν έρωτα.
Ενόχλησαν με τα βογκητά τους ένα περιστέρι το οποίο προτίμησε να κατευθυνθεί προς άλλο μπαλκόνι. Όσο πετούσε, είδε στο δρόμο ένα δυστύχημα. Αυτοκίνητο με μηχανάκι.
Η ψυχή του νεαρού με το μηχανάκι συναντήθηκε με τον οργασμό του Δημήτρη, καθώς αναχωρούσαν ταυτόχρονα προς έναν πλανήτη χωρίς όνομα.
Έπιασαν την κουβέντα και κατέληξαν ότι έμοιαζαν πολύ.

Επανάσταση στο σπίτι

2006-10-23T17:18:00.000+03:00

Η Ελένη από μικρή πήγαινε ενάντια στο ρεύμα. Όταν οι συμμαθητές της προτιμούσαν να κάνουν κατάληψη, αυτοί διαφωνούσε και ήθελε να κάνει μάθημα. Όταν οι γονείς της έλεγαν να διαβάσει, τους έγραφε και πήγαινε βόλτα.
Και τούμπαλιν.
Η πιο αντιδραστική της κίνηση έγινε στα δεκαοχτώ της: όταν όλοι οι συμμαθητές της επέλεξαν να σπουδάσουν, αυτή παντρεύτηκε και έγινε νοικοκυρά.
Τώρα, η αντίδρασή της εκτονώνεται στο να παρακολουθεί το λιγότερο δημοφιλές πρωινάδικο και να τηγανίζει τις πατάτες με τη φλούδα τους.
Eπίσης, δεν κερατώνει τον σύζυγό της, παρά το γεγονός ότι την παραμελεί σεξουαλικά.

Don't drink and vote

2006-10-22T17:59:00.000+03:00

Όποιος το έχει ζήσει, καταλαβαίνει πολύ καλά τι θέλω να πω: Βγήκες με παρέα, πλακώθηκες στα ξύδια, και ξυπνάς την άλλη μέρα δίπλα σε γκόμενα (οι γυναίκες μπορείτε να αντικαταστήσετε το «γκόμενα» με «γκόμενο», οι gay άντρες το ίδιο) που δεν θυμάσαι πώς τη γνώρισες και κατέληξες σπίτι της. Αυτό δεν είναι και τόσο κακό. Το κακό είναι ότι δεν ΘΕΣ και να τη γνωρίσεις.
Την κάνεις στα γρήγορα, προσπαθώντας να είσαι όσο ευγενικός μπορείς. Δεν κάθεσαι για πρωινό, δεν λες τίποτα ουσιαστικό. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να βρεις τα ρούχα σου, να ντυθείς και να πας να πιεις κανένα καφέ. Οι φίλοι σου συνήθως δεν έχουν να σου δώσουν και πολλές πληροφορίες. Ήταν εξίσου κροκόδειλοι με σένα το προηγούμενο βράδυ και δεν θυμούνται και πολλά.
Τι φταίει; Μα είναι προφανές. Το ποτό φταίει. Αν δεν έπινες, δεν θα έριχνες τα στάνταρ σου τόσο χαμηλά. Αν δεν έπινες, πιθανότατα δεν θα μιλούσες καν στην τύπισσα που προσβάλλει πιο βάναυσα την αισθητική σου και από το τάγμα των ταγαροφόρων αναρχοκομμουνιστριών που φέρουν ως παράσημα από τη μάχη ενάντια στο κατεστημένο τη λίγδα και την αγένεια (και μπορείς και άνετα να χάσεις ανάμεσα στις τρίχες του αιδοίου τους δίπλωμα, ταυτότητα και γυαλιά ηλίου).
Στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης, δεν ξέρω τι συμβαίνει ακριβώς. Δεν ξέρω τι στο καλό ήπιε και κατέληξε να κοιμάται δίπλα στον Ψωμιάδη για μια τετραετία. Εντάξει. Το να συμβεί μια φορά το καταλαβαίνω. Γράψε λάθος.
Την προηγούμενη Κυριακή όμως, η Θεσσαλονίκη ξαναέγινε λιάρδα και ξαναέπεσε στο κρεβάτι με τον ίδιο ανάξιο εραστή. Για τέσσερα ακόμα χρόνια θα κοιμάται δίπλα του. Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι δεν φταίει το ποτό. Ότι μπορεί να τον γουστάρει κιόλας. Ελπίζω να μην είναι έτσι.
Σήμερα η Θεσσαλονίκη έχει την ευκαιρία να κόψει τον αέρα στον κολλητό του Ψωμιάδη, τον Παπαγεωργόπουλο. Ίδιας πάστας είναι κι’ αυτός πάνω- κάτω, μόνο που το παίζει πιο καλλιεργημένος και κοσμοπολίτης.
Το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα του ρίξει χυλόπιτα του Παπαγεωργόπουλου η Θεσσαλονίκη. Εύχομαι όμως να του το παίξει όσο πιο δύσκολη γίνεται.
Μπας και την εκτιμήσει και λίγο.

Reality checks

2006-10-19T21:19:00.000+03:00

«Τι είσαι;»
«Θα με προσδιόριζα ως σκεπτικιστή»
«Δηλαδή;»
«Αμφισβητώ τα πάντα. Δεν θεωρώ τίποτα δεδομένο»
«Α, ωραία. Πλάκα έχεις»
«Τι εννοείς;»
«Εννοώ ότι έχεις πλάκα. Αυτό»
«Δηλαδή γελάς μαζί μου;»
«Δεν γελάω. Απλά διασκεδάζω»
«Και τι σε κάνει να διασκεδάζεις δηλαδή;»
«Η αμφισβήτησή σου. Ότι ξεκινάς από το ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Αυτό δεν εννοείς λέγοντας σκεπτικιστής, ή κάνω λάθος;»
«Ναι, αυτό εννοώ. Γιατί όμως το βρίσκεις διασκεδαστικό δεν ξέρω»
«Γιατί εμένα με λένε Πραγματικότητα και κάτι τέτοιους σαν κι’ εσένα τους έχω φάει ζωντανούς»
«Δεν υπάρχεις λέμε»
«Με τον μισθό που παίρνεις σε λίγο δεν θα υπάρχεις εσύ»
«Παραδέχομαι ότι αυτό είναι μια πραγματικότητα»
«Αυτό είμαι ΕΓΩ. Ηλίθιε. Kαι είμαι και 100% ελληνίδα»

Οι «ψηφοφόροι-τσούλες» και ο πρίγκιπας του παραμυθιού

2006-10-19T00:03:00.000+03:00

Θυμάμαι όταν ήμασταν πιο μικροί, πες λύκειο, νομίζαμε ότι ο αριθμός που γράφουν από κάτω οι αναπτήρες zippo δείχνει στα πόσα μποφόρ αέρα αντέχει. Έβλεπες, π.χ, χαραγμένο ένα «VI» και έλεγες ότι αυτός ο zippo αντέχει στα έξι μποφόρ. Μετά, μας αποκαλύφθηκε ότι το νούμερο δεν είναι παρά ένας κωδικός που χρησιμοποιεί η εταιρεία για να ξεχωρίζει τα μοντέλα της.
Κι’ όμως, όσο πιστεύαμε αυτό που πιστεύαμε, το πιστεύαμε απόλυτα. Δεν είχαμε καμιά αμφιβολία γι’ αυτό, δεν το ψάχναμε παραπάνω. Ήταν έτσι. Μας φαινόταν απόλυτα λογικό.
Όπως μου φαινόταν απόλυτα λογική- και πάω στοίχημα ότι φαίνεται απόλυτα λογική σε πολλούς- η πεποίθηση ότι για τον καθένα μας υπάρχει άλλος ένας και μοναδικός. Ο ΕΝΑΣ. Η ΜΙΑ. Ότι μέχρι να τον βρεις δεν θα έχεις νιώσει τίποτα. Ότι αν τον βρεις και τον χάσεις δεν θα ξαναβρείς άλλον σαν κι’ αυτόν. Δεν το ψάχνεις παραπέρα. Απλά έτσι είναι.
Σ’ αυτό βοηθάει βέβαια και η σύγχρονη βιομηχανία του lifestyle. Ενώ από τη μία προάγει το sex και την ελευθεριότητα, από την άλλη, φροντίζει, να τονίζει ότι πρέπει να βρεις τον έναν ή τη μία.
Μαλακίες.
Μαλακίες οι οποίες μας σφηνώνονται στο μυαλό για διάφορους λόγους.
Γιατί πρέπει π.χ τα έφηβα κοριτσάκια να αμφιβάλλουν αν είναι ο ένας ή όχι. Αν δεν αμφιβάλλουν, όλα αυτά τα βαθυστόχαστα κείμενα που αναλύουν συμπεριφορές για να καταλάβει η Μαρία αν ο Κωστάκης είναι ο πρίγκιπας του παραμυθιού δεν θα έχουν τόση πέραση.
Γιατί πρέπει να υπάρχει ένα άλλοθι, ένα εύκολο αυτοπαραμύθιασμα, για όσους επιλέγουν να μην κάνουν πιο σοβαρές σχέσεις. Μου αρέσει αλλά δεν είναι ο ένας, σκέφτεται η Βάσω και, πουφ, αποδίδει τη συμπεριφορά της σ’ αυτό που ΔΕΝ είναι ο άλλος και όχι σ’ αυτό που είναι εκείνη.
Γιατί πρέπει να υπάρχει μια αυτοπαρηγοριά για τους ανέραστους/ανέραστες που αντί να ψάξουν γιατί δεν είναι αρκετά ελκυστικοί στο άλλο φύλο, θεωρούν ότι απλά δεν ήρθε αυτός/αυτή που αξίζει πραγματικά. Πολλά μπορεί να είναι τα γιατί.
Μαλακίες στο τετράγωνο.

Δεν υπάρχει ο ένας και μοναδικός. Υπάρχουν αυτοί που μας ταιριάζουν κι’ αυτοί που όχι. Αν φύγει ο ένας, θα έρθει αργά ή γρήγορα άλλος. Δεν ξέρεις βέβαια αν σου κάνει, δεν γράφει από κάτω κανένα νούμερο που δείχνει, π.χ, στα πόσα μποφόρ ρουτίνας αντέχει. Είναι διαφορετικό μοντέλο, απλά.
Το δοκιμάζεις και αν γουστάρεις το κρατάς. Αν όχι, πάμε γι’ άλλα. Κι΄ αν σ’ αφήσει χωρίς φωτιά με το πρώτο αεράκι, no problem. Μένεις για λίγο ατσίγαρος. Από τη στιγμή που δεν είναι ο ένας και μοναδικός που θα σ’ ανάψει εντός σου, υπάρχουν κι’ άλλοι.
Μη βιαστείτε να με θεωρήσετε αντιρομαντικό. Μπορεί να μην πιστεύω ότι υπάρχει η μία και μοναδική, αλλά κάθε μία που είμαι μαζί της συνειδητά και την έχω επιλέξει για σύντροφό μου, τη θεωρώ ως τη μία και μοναδική.
Όχι μέχρι να έρθει η επόμενη. Καθόλου. Αν θεωρείς ότι είναι η μία και μοναδική, δεν περιμένεις καμία επόμενη. Δεν υπάρχει επόμενη.
Η ίδια λογική μπορεί να εφαρμοστεί και σε άλλους τομείς, όπως π.χ τη δουλειά. Ή την πολιτική.
Mη με ρωτάτε τι γίνεται αν έρχονται πολλοί άνθρωποι που μας ταιριάζουν μαζί. Επισημαίνω απλά το γεγονός ότι έχω συναντήσει γυναίκες που για να δικαιολογήσουν τη νυμφομανία τους (οι πιο αυστηροί τις αποκαλούν τσούλες) υποστηρίζουν ότι τους ψιλογουστάρουν όλους ή ότι δεν γουστάρουν κανέναν στ’ αλήθεια. Κανέναν από τους είκοσι.
Ναι, γίνεται κι’ αυτό. ΚΑΙ στην πολιτική.
Βγάζουν και κυβερνήσεις.
Οι ψηφοφόροι- τσούλες ντε. Πότε με τον έναν, πότε με τον άλλον, χωρίς να ξέρουν γιατί και πώς.
Και έρχεται το ένα κόμμα και το μοναδικό και μας ξεσκίζει όλους, πουλώντας μας και λίγο έρωτα στην αρχή.

Από το να πας με μπάζα καλύτερα αγάμητος, έλεγε πολύ συχνά κάποιος.
Συμφωνώ.
Δεν ξέρω βέβαια αν θα έλεγε το ίδιο αν δεν ήταν επιχειρηματίας με τρία μπουρδέλα.

Οικογενειακή τραγωδία

2006-10-18T16:41:00.000+03:00

Ήταν πρωί τ’ Αυγούστου. Ο Βασίλης μόλις είχε ξυπνήσει. Ευδιάθετος ήταν, σε λίγες μέρες θα έφευγε για Ίο. Διακοπές με τη Μαρία. Είχε τρία χρόνια να πάει διακοπές με γκόμενα και γούσταρε.
Έριξε λίγο νερό στα μούτρα του, φόρεσε ένα σορτσάκι και αφού μασούλησε λίγα corn flakes έκατσε μπροστά στο PC. Ο Βασίλης είχε ένα blog. Συνήθως έγραφε για ποδόσφαιρο και τέτοια. Γούσταρε να του λένε και οι άλλοι τη γνώμη τους, γινόταν ένας χαβαλές. Πλάκα έχει, σκεφτόταν. Περνάει η ώρα σου. Αντί να κάθεσαι και να βλέπεις τηλεόραση, κάνεις αυτό.
Πέντε σχόλια, για να δούμε.
Διαβάζει, φτάνει στο τελευταίο. «Θα σε βρω και θα σε γαμήσω στο ξύλο παλίογαυρε», έγραφε κάποιος με το ψευδώνυμο «βάζελος».
Ο Βασίλης χαμογέλασε. Ήξερε ότι είχε φτάσει η στιγμή να βγάλει αρκετά φράγκα και να πάει διακοπές στο εξωτερικό. Πήρε τηλέφωνο το δικηγόρο του, στενό φίλο του πατέρα του.
Ναι, τον είχε απειλήσει. Αγωγή λοιπόν. Το σώμα δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος βρήκε σε δύο μόνο μέρες πού έμενε ο ένοχος. Έκαναν υπερωρίες οι άνθρωποι και μπράβο τους. Τέτοια πράγματα δεν πρέπει να μένουν ατιμώρητα.
Ο δικηγόρος του τον πήρε τηλέφωνο για να του το πει:
"Μπαίνει στο internet από την οδό Πόντου 37, στα Τρίκαλα".
Ήταν ο αδερφός του.
Ο σκατοβάζελος.
"Eντάξει, προχώρα τη διαδικασία", απάντησε ο Βασίλης. Αδερφός του ξεαδερφός του, δεν παίζουν μ' αυτά τα πράγματα.
Βγήκε βόλτα και έφαγε τρία σουβλάκια. Το βράδυ τον χώρισε η Μαρία. Έγραψε ποστ συντετριμμένος.
Σε δυο λεπτά του σχολίασε κάποιος. "Μόλις πήδηξα τη γκόμενά σου ρε βλάκα", έγραφε.
Αναρωτήθηκε αν μπορούσε να του κάνει κι' αυτουνού μήνυση.

PS. Τα βρόντηξε και ο βρωμόγατος. Κρίμα.

Aγαπητή Μανταλένα,

2006-10-17T15:28:00.000+03:00

Είδα ότι προτίθεσαι να κάνεις αγωγή εναντίον ορισμένων γιατί δημοσιεύτηκε αλληλογραφία σου χωρίς την άδειά σου και γιατί θεωρείς ότι δέχτηκες απειλές.

Έχω να θέσω μερικές ερωτήσεις:

Ποια είναι η κοπέλα που εμφανίζεται στο προφίλ σου;
Ποια είναι η κοπέλα που εμφανίζεται στις φωτογραφίες σου που έχεις ποστάρει κατά καιρούς;
Γνωρίζει ότι χρησιμοποιείς τις φωτογραφίες της στο blog σου;

Αισθάνομαι γελοίος μόνο και μόνο που θέτω αυτές τις γελοίες ερωτήσεις. Φυσικά και δεν θέλω καμία σοβαρή απάντηση στις γελοίες αυτές ερωτήσεις μου.

Αισθάνομαι γελοίος που βλέπω να δημιουργούνται τέτοια θέματα από ενήλικες και μορφωμένους ανθρώπους.

Αισθάνομαι γελοίος όταν βλέπω ότι το «θα σε πάω στο δικαστήριο» λειτουργεί με τρόπο που παραπέμπει σε ημιφασιστικές κοινωνίες όπου το «politically incorrect» και το «παράνομο» έχουν γίνει σχεδόν ταυτόσημα.

Αισθάνομαι γελοίος γιατί βλέπω ότι φτάνουμε στο σημείο που η δικτυακή μας ταυτότητα θα υπαγορεύει ήθη και συμπεριφορές στη μη δικτυακή ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει μόνο το αντίθετο.

Αισθάνομαι γελοίος που είδα ότι ο mcfly έκλεισε το blog του και είμαι σίγουρος ότι το η διένεξή σας έχει να κάνει, σε κάποιο βαθμό, μ’ αυτή του την απόφαση. Το paralysis by analysis ήταν κατά τη γνώμη μου ένα από τα καλύτερα ελληνικά blogs.

Είσαι ελεύθερη να πράξεις όπως νομίζεις.
Χωρίς να θέλω να φανεί αυτό σε καμιά περίπτωση εκβιαστικό, δηλώνω ότι στην περίπτωση που προχωρήσoυν οποιεσδήποτε αγωγές, εγώ ετούτο το ρημάδι το blog το κλείνω. Όχι ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Καθόλου.
Αλλά ως τον δικό μου τρόπο για να αποφύγω να γίνω αναξιοπρεπής συμμετέχοντας, έστω και ως απλώς θεατής και χρήστης αυτού του μέσου που ονομάζεται blog, σε μια ιλαροτραγωδία.

PS. Το σωστό και το λάθος δεν είναι ταυτόσημα με το νόμιμο και το παράνομο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση θεωρώ ότι δεν έχει καμιά δουλειά κανένα δικαστήριο να κρίνει. Όχι γιατί δεν μπορεί.
Αλλά γιατί Ο ΠΑΠΑΡΑΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ BLOG ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΧΕΣΩ ΣΤΑ COMMENTS.

Τι πρέπει να γίνει μετά την επανεκλογή Ψωμιάδη

2006-10-17T00:06:00.000+03:00

(κάντε κλικ στο στριπάκι)

Nα θεσπιστεί ένας νέος τύπος άδειας για τους εργαζομένους του Νομού Θεσσαλονίκης- η Ψωμιάδεια. Κάθε Σαλονικιός θα δικαιούται τέσσερις τέτοιες μέρες άδειας το χρόνο (μετ’ αποδοχών), τις οποίες θα χρησιμοποιεί για να αναλογίζεται τους τρόπους με τους οποίους το κατεστημένο των Αθηνών αδικεί τον τόπο του. Τις σκέψεις του θα τις υποβάλλει γραπτώς στη Νομαρχία, έτσι ώστε να συνεισφέρει στο έργο Της.

Να δημιουργηθεί καινούριο open source λειτουργικό σύστημα με την ομομασία Panik-Os. Το λειτουργικό αυτό θα είναι δωρεάν για όλους τους θεσσαλονικείς και θα συνοδεύεται από ένα πακέτο μακαρόνια και δυο κιλά χαλβά. Θα προσφέρει εξτρά χαρακτηριστικά όπως η γρηγορότερη πλοήγηση σε ιστοσελίδες που έχουν τον σέρβερ τους στη Θεσσαλονίκη και αυτόματη λογοκρισία άρθρων που προέρχονται από τη «δημοσιογραφική αλητεία των Αθηνών».

Να πέσει η τιμή του φραπέ στη Ναυαρίνου κατά ένα ευρώ για τους γέννημα- θρέμμα Σαλονικείς και να αυξηθεί κατά ένα ευρώ για όσους δεν είναι γέννημα- θρέμμα Σαλονικείς.

Να χορηγείται κουπόνι αξίας εκατό ευρώ σε κάθε Σαλονικιά μια φορά το χρόνο, εξαργυρώσιμο στα Hondos Center ή στο Beauty Shop. Δωρεάν επιδιόρθωση σκισμένου καλσόν. Απαγόρευση των στρινγκ.

Η "πίτα με γύρο" να μετονομαστεί σε "από τον πρώτο γύρο με πίτα".

Τα πάντα είναι θέμα οπτικής

2006-10-14T15:00:00.000+03:00

Κάντε κλικ στο στριπάκι

Εσείς ποιον από τους τέσσερις προτιμάτε;

(φτου, μου έφυγε και ένα ορθογραφικοσυντακτικό)

Παρτούζα, η παρεξηγημένη

2006-10-11T15:02:00.000+03:00

Οι επικριτές του ομαδικού sex συνήθως ηθικολογούν. Θεωρούν δηλαδή ότι όσοι κάνουν παρτούζες είναι και ανήθικοι. Λάθος.
Η παρτούζα όχι μόνο δεν είναι κατακριτέα, αλλά μπορεί να χρησιμεύσει και ως θεμέλιο για μια υγιή μονογαμική σχέση. Μπορεί μάλιστα να λύσει και το πρόβλημα της γήρανσης του πληθυσμού στη χώρα μας. Εξηγώ:
Το «δεν είμαι ακόμα έτοιμη για σχέση, θέλω να αποκτήσω εμπειρίες» το έχετε ακούσει σίγουρα. Το «θέλω να αποκτήσω εμπειρίες» ξέρετε τι σημαίνει. Σημαίνει «θέλω να πηδηχτώ με όσους περισσότερους γίνεται». Εύκολο.
Για να κερδίσει λοιπόν χρόνο η δεσποινίδα και όποια δεσποινίδα δεν αισθάνεται σεξουαλικά χορτασμένη, μπορεί να επιδιώξει μια ωραιότατη παρτούζα με τριάντα άντρες. Ή και σαράντα. Ή και με γυναίκες και άντρες μαζί, αν θέλει να εξερευνήσει την bisexual/lesbian πλευρά της. Έτσι, σε ένα βράδυ, θα έχει συλλέξει όλη την απαραίτητη πείρα και θα μπορέσει να προχωρήσει, απρόσκοπτη πια, στη σύναψη σοβαρής σχέσης με τον Μήτσο που είναι και καλό παιδί και την αγαπάει.
Σκέφτομαι μάλιστα ότι θα έπρεπε το ίδιο το κράτος να δημιουργήσει μια υπηρεσία που θα διοργανώνει αυτές τις παρτούζες. Μπουρδέλο είμαστε, δεν είναι και δύσκολο. Οι υπάλληλοι της υπηρεσίας θα ονομάζονται "παρτουζιάνοι" και θα προσλαμβάνονται μέσω ΑΣΕΠ (με έμφαση στις επιδόσεις τους στην προσωπική συνέντευξη).
Γιατί αν όλες αυτές οι γκόμενες που αναζητούν εμπειρίες, σταματήσουν να τον παίρνουν δεξιά και αριστερά και ξεκινήσουν σοβαρή σχέση, οι πιθανότητες για τεκνοποιία αυξάνονται κατακόρυφα. Μπορεί οι παρτούζες να είναι τελικά και η λύση για το πρόβλημα της υπογεννητικότητας στην Ελλάδα.
Οι πολέμιοι της παρτούζας είναι εχθροί της πατρίδος. Είναι μιάσματα.. Είναι ΣΙΩΝΙΣΤΑΙ.
Προσέξτε τους.

«Είμαι πανευτυχής γιατί μικρή με χτύπαγε ο μπαμπάς μου»

2006-10-10T14:52:00.000+03:00

Έχω μια θεωρία που λέει το εξής: όλοι μας έχουμε γεννηθεί με μια συγκεκριμένη «ποσότητα» ευτυχίας. Το μόνο που αλλάζει είναι το πώς αυτή η ποσότητα μοιράζεται στα διάφορα στάδια της ζωής μας.
Για παράδειγμα, αν έχεις γεννηθεί Ωνάσης ή Κέννεντυ, είσαι πολύ πολύ ευτυχισμένος στα παιδικά σου χρόνια, μέχρι να μεγαλώσεις και κάποιος να σε πυροβολήσει ή να σκοτωθείς σε δυστύχημα.
Αν το σκεφτείτε λίγο, υπάρχουν πάρα πολλά celebrities που έκαναν επιτυχία πολύ νωρίς και μετά τους πήγαν όλα πολύ στραβά: Τζέιμς Ντιν, Τζέρι Λιούις, Μάτζικ Τζόνσον, Κρίστοφερ Ρηβ.
Σύμφωνα λοιπόν με τη θεωρία μου, το μυστικό για μια ευτυχισμένη ενήλικη ζωή είναι τα δύσκολα και δυστυχή παιδικά χρόνια. Άρα, δεν πρέπει καθόλου να κατηγορούμε τους κακούς γονείς. Το αντίθετο: επενδύουν στο μέλλον των παιδιών τους με το να μην ξοδεύουν πρόωρα την ευτυχία που τους αναλογεί.
Θα ήθελα να αποδείξω τη θεωρία μου και πειραματικά. Σας ζητώ λοιπόν, αν έχετε όρεξη, να γράψετε το πόσο ευτυχισμένοι ήσασταν στα παιδικά σας χρόνια και πόσο τώρα, σε μια κλίμακα από το ένα έως και το δέκα.
Π.χ
ηλικία: 42
παιδικά χρόνια: 4
τώρα: 8
Ελάτε. Μην ντρέπεστε. Εξάλλου, ποτέ δεν είναι αργά για ευτυχισμένα παιδικά χρόνια.

Γιατί η κηδεία μου θα είναι πολύ καλύτερη από τη δική σας

2006-10-09T14:31:00.000+03:00

Aν βάλουμε κάτω και δούμε τι θα γίνει στη δικιά μου κηδεία και τι στη δικιά σας, είναι προφανές ότι η δικιά σας κηδεία θα είναι για τα μπάζα ενώ η δικιά μου θα είναι super fuckin’ great.
Φυσικά και φταίτε εσείς γι’ αυτό. Φταίτε γιατί, ακόμα και νεκροί, θα επιλέξετε την «ασφαλή οδό». Νεκροφόρα, φέρετρο, κλάμα στο σαλόνι του σπιτιού και όλ’ αυτά τα τετριμμένα.
Η δικιά μου κηδεία όμως δεν θα είναι καθόλου έτσι ανυποψίαστε και θνητέ φίλε μου.
Όχι.
Eξηγώ πρώτα γιατί: Αφού στη ζωή περιοριζόμαστε από ένα σωρό συμβάσεις και κανόνες γιατί να κάνουμε και το ίδιο τη στιγμή που θα τα έχουμε τινάξει; Γιατί να περιορίζουμε τις επιλογές μας στο πού θα μας θάψουν; Γιατί να κανονίζει τα της κηδείας μας ένας βαρετός ιδιοκτήτης γραφείου τελετών με εντελώς νεκρή την αίσθηση του χιούμορ και του γούστου; Όχι κύριε. Δεν θα το επιτρέψω ποτέ. Θάνατος σημαίνει ότι μπορείς να γίνεις γελοίος χωρίς να σε νοιάζει καθόλου για το τι θα πουν οι άλλοι. Κανένας δεν μπορεί να σε βλάψει όταν είσαι νεκρός. Ούτε, φυσικά, να σε κοροϊδέψει. Εκτός βέβαια και αν υπάρχει πράγματι μεταθανάτια ζωή και βρεθείς να βλέπεις τους πάντες από πάνω να γελάνε με την πάρτη σου. Αλλά, πάλι, εδώ θα μπορείς να πετάς σαν τον σούπερμαν δεξιά και αριστερά, αυτό θα σε χαλάσει;
Περνάω στις λεπτομέρειες της μελλοντικής μου κηδείας.
Πρώτον, η κηδεία μου θα γίνει σε χώρο τον οποίο θα έχω κλείσει ειδικά για την περίσταση. Φανταστείτε ένα κτήμα από αυτά που κλείνουν τα φραγκάτα ζευγάρια όταν παντρεύονται. Το γεγονός βέβαια ότι όλοι δίνουν μεγαλύτερη σημασία στο γάμο τους απ’ ότι στην κηδεία τους, σημαίνει πολλά για τον τρόπο σκέψης του σύγχρονου ανθρώπου αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας.
Με το που θα μπαίνεις το χώρο, θα σου δίνουν ένα ειδικό ερωτηματολόγιο με ερωτήσεις πολλαπλών απαντήσεων. Παράδειγμα:
Ποιο ήταν το αγαπημένο φαγητό του μακαρίτη;
Α) Mπάμιες
Β) Φασολάκια
Γ) Μπριζόλα μοσχαρίσια με πατάτες στο φούρνο
Δ) Χάμπουργκερ από τα Friday’s
Ε) Κανένα από τα παραπάνω
Όποιος βρει όλες τις σωστές απαντήσεις θα κερδίσει ένα αντίτυπο της αυτοβιογραφίας μου, υπογεγραμμένο από εμένα τον ίδιο. Δεν θα είναι και πολύ χρήσιμο βέβαια γιατί αν απαντήσεις σωστά σε εξήντα ερωτήσεις σαν κι’ αυτές σημαίνει ότι ξέρεις τη ζωή μου απ΄ έξω κι’ ανακατωτά. Έχω την υποψία ότι κανένας από τους κολλητούς μου δεν θα κερδίσει και πολύ στενοχωριέμαι. Δείχνει κι’ αυτό πολλά για τον τρόπο σκέψης του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά αυτό, πάλι, δεν είναι το θέμα μας. Συνεχίζω.
Για μουσική θα παίζουν τα αγαπημένα μου τραγούδια ερμηνευμένα από τον νεκρό- δηλαδή εμένα- σε καραόκε. Θα ακούσετε U2, Depeche Mode, Rolling Stones, Πλούταρχο, Στανίση, Αδελφούς Κατσάμπα, Ray Charles, Έφη Θώδη και άλλα πολλά. Ενώ στη δικιά σας κηδεία όλοι θα συζητάνε για τα ριάλιτι επειδή δεν θα έχουν και τίποτα άλλο να πουν οι άνθρωποι, στη δικιά μου θα είναι όλοι εκστασιασμένοι από το ταλέντο μου που δεν ανακαλύφθηκε ποτέ. Θα είμαι σαν τον James Dean και τον Jim Morrison- θα γίνω πιο διάσημος μετά θάνατον. Επίσης, θα γίνω και πιο αρεστός μετά θάνατον. Σαν τον κομμουνισμό στη Ρωσία.
Περιμένετε, μη βιάζεστε να με γνωρίσετε για να κλείσετε θέση στην κηδεία μου. Έχω κι’ άλλες ιδέες.
Συνεχίζω.
Στην κηδεία μου θα εκφωνήσουν επικήδειο διάφοροι μίμοι. Θα δείτε να μιλάει για μένα ο Τσε Γκεβάρα (ήταν το υπόδειγμα του επαναστάτη που αδικήθηκε γιατί δεν έγινε καμία επανάσταση όσο ζούσε). Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (I had a dream that pascal died, and sadly enough this dream came true). Ο Αϊνστάιν (ήταν πανέξυπνος). Η Γωγώ Μαστροκώστα (ήταν ο άντρας που ποτέ δε γνώρισα και αισθάνομαι πολύ άσχημα γι’ αυτό). Η Βάνα Μπάρμπα (ως πρόεδρος της Βουλής αναγνωρίζω το μεγαλείο αυτού του ανδρός). Μη μου πείτε ότι θα βαρεθείτε ακούγοντας όλ’ αυτά; Φυσικά και όχι. Ενώ στη δικιά σας κηδεία το πιο πιθανό είναι να μη μιλήσει κανείς.
Στη δικιά σας κηδεία οι περισσότεροι θα κλαίνε. Σκοπός μου είναι στη δικιά μου όλοι να γελάνε. Και στην περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά και μερικοί αρχίσουν να κλαίνε, θα υπάρχουν ειδικά κουβαδάκια με αρίθμηση εκατοστών, στα οποία θα μπορούν να συλλέξουν τα δάκρυά τους. Όποιος κλάψει περισσότερο θα κερδίσει μια ετήσια συνδρομή στο «Επώνυμοι Μελαγχολικοί».
Όταν τελειώσει το event, ο καθένας σας θα πάρει μια χαρτοσακούλα με δώρα. Θα έχει μέσα CD, περιοδικά, συνδρομές στο γυμναστήριο, δωρεάν χρόνο ομιλίας για καρτοκινητό , τσιγάρα, αλκοόλ και άλλα τέτοια. Θα έχει και μια φωτογραφία μου σε κορνίζα κομοδίνου, για να με θυμάστε για πάντα.
It’s all about fun. Στη δικιά μου κηδεία όλοι θα έχουν ένα μαύρο μαρκαδόρο, έτσι ώστε όταν έρθει η ώρα να με αποχαιρετίσουν στο φέρετρό μου, θα μπορούν να μου ζωγραφίσουν κι’ ένα ψεύτικο μουστάκι. Κανένα πρόβλημα. Στην κηδεία μου θα υπάρχουν κιόσκια με κόμικς και βιβλία, θα παίζουν σε video wall οι αγαπημένες μου ταινίες (ναι, και τσόντες), θα σερβίρουν ημίγυμνες γκαρσόνες.
Και το καλύτερο; Θα είμαι κι’ εγώ εκεί. Εγώ. Εγώ. Εγώ.
Στην τελική, αυτός είναι και ο κύριος λόγος που η κηδεία μου θα είναι πολύ καλύτερη από τη δική σας. Γιατί στη δικιά μου θα είμαι κι’ εγώ, ενώ στη δικιά σας πολύ αμφιβάλλω.
Μην το παίρνετε προσωπικά.
Απλά σιχαίνομαι τις κηδείες.

Νίκος ο «δεν λες τίποτα»

2006-10-07T03:53:00.000+03:00

Ο Νίκος ήταν τριανταπέντε χρονών. Από την πρώτη γυμνασίου είχε φάει ένα κόλλημα. Σαν λεκτικό τικ ένα πράγμα. Κόλλαγε συχνότατα σε κάθε του φράση ένα «δεν λες τίποτα». Στο τέλος.
Έτρωγε ψιλοδούλεμα ο Νίκος γι’ αυτό του το κουσούρι. Όσο όμως τον δουλεύανε, τόσο αυτός επέμενε.
«Καλά είσαι ρε Νίκο;»
«Καλά δεν λες τίποτα», απαντούσε.
«Γουστάρεις να πάμε για κάνα ουζάκι ρε Νίκο;»
«Γουστάρω δεν λες τίποτα» ο Νίκος.
Εκτός από αυτό του το συνήθειο, ο Νίκος ήταν ένας απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος. Υπάλληλος σε τράπεζα ήταν, στο τμήμα δανείων. «Εγκρίθηκε το δάνειό μου;», ρώταγαν. «Εγκρίθηκε δεν λες τίποτα», απάνταγε.
Μόνος του έμενε, στο Παγκράτι, σε μικρό αλλά αξιοπρεπέστατο δυάρι. Έβλεπε τηλεόραση αρκετά, όπως όλοι οι Έλληνες, δεν διάβαζε και πολλά βιβλία, όπως οι περισσότεροι Έλληνες και ήταν και ρέστος από γκόμενα. Όπως δεν ξέρω κι’ εγώ πόσοι Έλληνες. Πολλοί υποψιάζομαι.
Δυσκολευόταν λίγο ο Νίκος με τις γυναίκες ομολογουμένως. Δεν είναι και λίγο πράγμα να σου την πέφτει ο άλλος, να τον ρωτάς πώς τον λένε και να σου απαντάει «Νίκο, δεν λες τίποτα».Όπως και να το δεις, παραξενεύεσαι λίγο. Λες, πάει, αυτός το έχει χαμένο.
Τετρακόσια τα είχε όμως ο Νίκος. Φυσιολογικότατος.
Μια μέρα, Δευτέρα ήταν, πρωί ήταν, χτυπάει το τηλέφωνο του Νίκου στην τράπεζα.
«Παρακαλώ;», ο Νίκος
«Καλησπέρα, θα ήθελα να μάθω που ακριβώς βρίσκεται το υποκατάστημά σας. Eνδιαφέρομαι για δάνειο», μια γυναικεία φωνή. «Εγώ μένω αρχές Αλεξάνδρας. Είστε κοντά;».
«Κοντά δεν λες τίποτα»
«Τι είπατε;»
«Κοντά δεν λες τίποτα», επανέλαβε ο Νίκος
«Είστε σίγουρος;»
«Σίγουρος δεν λες τίποτα»
«Πρέπει να σας συναντήσω. Θέλετε;»
«Θέλω δεν λες τίποτα. Αλλά γιατί όμως;»
«Γιατί θέλω να σας πω κάτι»
«Δεν μπορείτε να το πείτε από το τηλέφωνο;», ο Νίκος
«Από το τηλέφωνο δεν λες τίποτα», απάντησε η γυναικεία φωνή.
«Ναι. Δεν λες τίποτα. Συμφωνώ», είπε και κανόνισαν ραντεβού για καφέ στο Κολωνάκι την Κυριακή το μεσημέρι κατά τις δύο.
Όπως απεδείχθη εκ των υστέρων, η γυναικεία φωνή, δηλαδή όχι μόνο η φωνή αλλά και η γυναίκα ολόκληρη, εσυγκλονίσθη σφόδρα από το «δεν λες τίποτα» του Νίκου.

Βρέθηκαν. Ο Νίκος δεν χρειάστηκε να κάνει και πολλά. Καμιά πενηνταριά δεν λες τίποτα πέταξε σ’ ένα μισάωρο και τάβλα η δικιά σου. Έλιωνε όπως λιώνει το παγωτό πάνω στη βάφλα. Βάσω την έλεγαν. Αν ήταν όμορφη; Όμορφη δεν λες τίποτα.

Ο Νίκος απεδείχθη και πολύ καλός εραστής, ειδικά στο στοματικό σεξ. Η Βάσω, περπατημένη γυναίκα, τριαντατεσάρα, και απόφοιτος φιλοσοφικής με μάστερ και σίγουρη δουλειά στο σουπερμάρκετ του πατέρα της, δεν του είχε πει τίποτα σχετικά με το γιατί τον γούσταρε τόσο πολύ και τόσο από την αρχή. Δεν ήταν και κάνας ωραίος γκόμενος εδώ που τα λέμε. Ούτε και πλούσιος. Για την ευφράδειά του πάλι δεν φημιζόταν ποτέ. Μην τα ξαναλέμε.

Δεν του είχε πει δηλαδή ότι το "δεν λες τίποτα" το έλεγε συνέχεια ένας πρώην της , ο οποίος είχε σκοτώθηκε σε δυστύχημα πριν δυο χρόνια και ήταν ο μοναδικός άντρας που είχε αγαπήσει πραγματικά στη ζωή της. Δεν του το είχε πει. Αλλά σ’ αυτές τις περιπτώσεις, καλύτερα να μη λες τίποτα.
Δεν λες τίποτα. Και περιμένεις να τα πει όλα η ίδια η ζωή. Όποτε και αν.

Παιδεραστής φαντάρος που έγινε μάνα

2006-10-06T03:30:00.000+03:00

Η ολλανδική κυβέρνηση δεν νομιμοποίησε καμιά παιδεραστία. Πού το είδατε αυτό γραμμένο; Νομιμοποίησε ένα κόμμα το οποίο στις επιδιώξεις του περιλαμβάνεται και η νομιμοποίηση της σεξουαλικής επαφής μεταξύ ενηλίκων και ανηλίκων από 12 ετών (κάτι το οποίο διώκεται ως παιδεραστία και πολύ σωστά κατά τη γνώμη μου).
Το να λες ότι μια κυβέρνηση νομιμοποιεί κάτι τη στιγμή που απλά νομιμοποιεί ένα κόμμα που επιδιώκει να νομιμοποιηθεί κάτι, είναι σαν να λες ότι ο Μήτσος ο περιπτεράς είναι κουτσομπόλης επειδή πουλιέται στο περίπτερό του το Hello και η Espresso. Oλίγον τι αφελές δηλαδή.

Διάβασα επίσης στο blog της Ροδιάς για την "Απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου να αντιτεθεί στο Δικαστήριο της Μ. Βρεττανίας που είχε δικάσει την υπόθεση ΥΠΕΡ της εργαζόμενης μητέρας η οποία είχε καταφύγει εκεί διότι λάβαινε 13.000 λίρες το χρόνο ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ από άνδρες συναδέλφους της, λόγω του μειωμένου χρόνου εργασίας της εξαιτίας της φροντίδας των παιδιών της" και ότι "μ’ αυτό τον τρόπο το Ε.Δ δέχεται ότι μια γυναίκα πρέπει να αμείβεται λιγότερο από τον άντρα επειδή γεννά και φροντίζει την οικογένειά της". Λάθος συμπέρασμα – again- και πολύ σωστή κατά τη γνώμη μου η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

Αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα της γυναίκας να αμείβεται το ίδιο με έναν άντρα για την ίδια εργασία. Συμφωνείτε φαντάζομαι. Δεν φαντάζομαι όμως να διαφωνείτε ότι και ο άντρας θα πρέπει να αμείβεται το ίδιο με μια γυναίκα για την ίδια εργασία. Σωστά;
Εκτός κι’ αν θεωρήσουμε ότι η μητρότητα είναι επάγγελμα/ εργασία και θα πρέπει να αμείβεται.
Η μητρότητα μπορεί να ενισχυθεί με πρόσθετες παροχές. Όχι όμως με ίσο μισθό για λιγότερες ώρες εργασίας. Αυτό αποτελεί διάκριση με βάση το φύλο.
Εξάλλου, αν εγώ γίνω πατέρας και πληρώνομαι λιγότερο επειδή δουλεύω λιγότερο γιατί θέλω να βλέπω περισσότερο το παιδί μου και να συμμετέχω περισσότερο στην ανατροφή του θα μου φταίει η πολιτεία;
Και στο κάτω- κάτω, εμένα κανένα κράτος δεν αναπλήρωσε χρηματικά τα δυο χρόνια εκτός επαγγέλματος λόγω της στρατιωτικής μου θητείας. Και ούτε είδα κανέναν να κόπτεται για την προφανέστατη παραβίαση του «όλοι οι έλληνες πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις» στην περίπτωση του στρατού.
Δυστυχώς, στην Ελλάδα θα αργήσουμε πολύ να εκλέξουμε κυβέρνηση που θα είναι υπέρ της γυναικείας στρατιωτικής θητείας.

Όλα αυτά τα γράφω γιατί θυμήθηκα κάτι φάσεις στο στρατό που είχαμε λαλήσει από την αγαμία.
Όχι όλοι.
Το γιατί και πώς όχι όλοι είναι μια άλλη ιστορία. Και έχει τόση σχέση με τα παραπάνω όση σχέση έχουν και οι φωτογραφίες από ανήλικα σε σεξουαλικές περιπτύξεις που πόσταρε ο Πρέζα ΤV στο blog του κατά της παιδεραστίας, με την καταπολέμηση της παιδεραστίας.
Τον ευχαριστώ πολύ που τις κατέβασε.
Και τα κοριτσάκια και αγοράκια των φωτογραφιών τον ευχαριστούν επίσης.
Θα προτιμούσαν βέβαια να μην τις ανεβάσει ποτέ. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία επίσης. Η οποία έχει να κάνει κατά πολύ με το γιατί ο σκοπός δεν αγιάζει πάντα τα μέσα.

update

O φίλτατος manifesto έσπευσε να με διορθώσει και πολύ καλά έκανε. Αναφέρει σ' αυτό του το ποστ: "αγαπητέ πασκάλ η ολλανδική κυβέρνηση δεν νομιμοποίησε τίποτα. Ένα ολλανδικό δικαστήριο στην πόλη της Χάγης (και όχι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης όπως γράφουν σε διάφορα blogs ανάμεσα στα οποία και στο Πρεζα TV) έκρινε πως το συγκεκριμένο κόμμα μπορεί να πάρει μέρος στις προσεχείς εκλογές, οπότε η ολλανδική κυβέρνηση σωστά έπραξε και αποδέχτηκε την απόφαση του δικαστηρίου". Κάντε κλικ για να διαβάσετε περισσότερα.
Προτείνω επίσης να διαβάσετε για το θέμα τον mcfly ΕΔΩ.

update 2

Για το θέμα γυναίκα-μητρότητα-εργασία διαβάστε το ποστ του J95 ΕΔΩ και της ψιλικατζούς ΕΔΩ.

Για το θέμα της παιδοφιλίας και της αναγνώρισης του κόμματος των παιδόφιλων στην Ολλανδία, διαβάστε τον netpen EΔΩ

Αυτό το κείμενο ταιριάζει σ’ εμένα

2006-10-04T03:23:00.000+03:00

Βρείτε τον άνθρωπο μέσα στα κινέζικα. Εντάξει, σας βοήθησα λίγο.

Οι περισσότεροι απ’ όσους γράφουμε σε ιστολόγια, διατηρούμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την ανωνυμία μας. Μερικοί βέβαια έχουμε αποκαλυφθεί επιλεκτικά σε άτομα τα οποία θεωρούμε άξια λόγου και θελήσαμε να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα: Η αποκάλυψη της ταυτότητάς μας είναι απαραίτητη για να υπάρξει μια ανθρώπινη επαφή έξω από την ιντερνετική πραγματικότητα. Για να μην τα πολυλογώ, αν θεωρείς ότι μπορείς με τον άλλον να πας και για κάνα καφέ και να πεις δυο κουβέντες παραπάνω, το μόνο σίγουρο είναι ότι στην ερώτηση «ποιο είναι το όνομά σου» δεν θα απαντήσεις «pascal». Ούτε, φυσικά, Μαρκέλα Καρπαραμιαροπούλου. Γιατί αν απαντήσω Μαρκέλα Καρπαραμιαροπούλου, πώς μετά θα εξηγήσω ότι μια εγχείρηση αλλαγής φύλου μπορεί να σε μεταμορφώσει σε άντρα με τόσο μεγάλη επιτυχία; Ε; H ανωνυμία είναι θεμιτή και αναγκαία για πολλούς για έναν βασικό λόγο: την ελευθερία της έκφρασης. Αν έγραφα εδώ με το πραγματικό μου όνομα, δεν θα έγραφα αυτά που έγραφα. Πολλά από αυτά θα μου δημιουργούσαν σοβαρό πρόβλημα στη δουλειά μου και/ή στον κοινωνικό μου περίγυρο. Η ερώτηση «ποιος είσαι» μπορεί να απαντηθεί πολύ πιο εύκολα. Είμαι αυτός που βλέπεις εδώ. Γνωρίζεις μπαίνοντας εδώ μέσα τον «pascal». Γιατί λοιπόν να απαιτείς να μάθεις τι κρύβεται πίσω από αυτόν; Ποια ανάγκη σε κάνει να το θες αυτό; Θεωρείς ότι αν μάθεις το πραγματικό μου όνομα και ιδιότητα θα έχεις αποκομίσει κάτι παραπάνω; Μάλλον όχι.
Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που γράφουν επώνυμα. Οι περισσότεροι το έχουν κάνει αυτό εξαρχής, με το που άνοιξαν το μπλογκ τους (π.χ Νίκος Δήμου, Μάνος Αντώναρος, macmanus). Ωραία μέχρι εδώ. Το να αποκαλυφθεί το πραγματικό όνομα κάποιου που γράφει ανώνυμα, αποτελεί παραβίαση των προσωπικών του δεδομένων και εξαναγκασμό σε αυτολογοκρισία (στις περισσότερες περιπτώσεις). Δεν θέλω να μιλήσω για τη νομική διάσταση του θέματος. Την ηθική θεωρώ- και ελπίζω- ότι την αντιλαμβάνεστε όλοι. Τι γίνεται όμως όταν δεν αποκαλύπτεται ακριβώς ένα όνομα αλλά αντιστοιχίζεται μια ιντερνετική περσόνα σε μία άλλη; Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει, προφανώς, κανένα νομικό θέμα (διορθώστε με οι νομομαθείς αν κάνω κάποιο λάθος). Ωστόσο, ηθικά, το γεγονός αυτό παραμένει αξιοκατάκριτο. Το ίδιο ισχύει και στην αποκάλυψη ιδιοτήτων της περσόνας τις οποίες δεν έχει επιλέξει ο δημιουργός της να αποκαλύψει (π.χ επάγγελμα ή ηλικία).
Το internet είναι γοητευτικό ακριβώς επειδή είναι ελεύθερο. Η χρήση του πάλι εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από το πόσο ελεύθεροι είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ορισμένοι ίσως μπερδεύουν τον όρο «ελευθερία» με τον όρο «ασυδοσία». Εντάξει, έχουμε δει και χειρότερα από έναν λαό που έχει τη δυνατότητα να αγοράσει την τελευταία ποιητική συλλογή του Καρβέλα και να αποστηθίσει μερικούς στίχους, πριν πάει και ψηφίσει τη Βάνα Μπάρμπα. Αν το καλοσκεφτείτε, τα δυο παραπάνω ταιριάζουν απόλυτα.
Όπως ταιριάζω κι’ εγώ απόλυτα με το παραπάνω κείμενο. Μπορείτε να το πάρετε και να το αλλάξετε κατά το δοκούν. Μόνο που τότε δεν θα ταιριάζω εξ’ ολοκλήρου εγώ. Όσο περισσότερες αλλαγές γίνουν, τόσο θα αρχίσετε να ταιριάζετε κι’ εσείς. Τώρα που το σκέφτομαι, αν αυτό το κείμενο δεχόταν αλλαγές απ’ όλο τον πληθυσμό της γης, θα ταίριαζε σ' ολόκληρη την ανθρωπότητα.Μόνο που τότε δεν θα διαβαζόταν. Θα είχε γίνει ακατάληπτο.
(Το κλασσικό δίλημμα της απόλυτης πολυφωνίας ενάντια στην αποτελεσματικότητα, βλέπετε).
Αυτό δεν είναι ένα δημοκρατικό κείμενο. Δεν θα μπορούσε να είναι. Αν όμως σας ταιριάζει χωρίς να χρειαστεί να αλλάξετε κάτι, αυτό σημαίνει ότι έμαθα κάτι για εσάς χωρίς να μου το πείτε καν. Πρόκειται για μια ιδιότητα της γραφής/έκφρασης, η οποία συνήθως παραβλέπεται: γράφοντας δεν μαθαίνεις μόνο εσένα αλλά και τους άλλους.

Kαλώς ή κακώς.

PS. Eυχαριστώ τον pascal. Χωρίς αυτόν δεν θα έγραφα αυτά που γράφω.

Πάμε για Τσίπρα;

2006-10-03T14:00:00.000+03:00

Oμολογώ ότι προσπάθησα πολύ να συμπαθήσω τον Αλέξη Τσίπρα. Ένας από τους λόγους που δεν τα κατάφερα, είναι ο εξής: είναι νέος και σου τρίβει τα νιάτα του στη μάπα σε κάθε ευκαιρία. Μπορεί να είναι καλό παιδί και μορφωμένο και με απόψεις. Μπορεί τα όσα λέει στο πρόγραμμά του να είναι τα περισσότερα σωστά. Μπορεί να είναι ο καλύτερος γαμπρός για την αδερφή μου.
Η εικόνα όμως του clean thirty something (32 για την ακρίβεια) που προσπαθεί να αναρριχηθεί σε μια τόσο σημαντική θέση εξουσίας όπως ο δήμος της αθήνας με τρομάζει. Δε λέω ότι είμαι κατά της πολιτικοποίησης. Καθόλου. Είμαι όμως κατά της πολιτικής «εκτόξευσης» με μοχλό το νεαρό της ηλικίας.
Ωστόσο, αν παραδεχτεί δημόσια ότι το να εντάσσεσαι σε μια hardcore πολιτική νεολαία (ΚΝΕ) από τα δεκατέσσερά σου αποτελεί το αμέσως χειρότερο που μπορείς να κάνεις μετά τη χρήση σκληρών ναρκωτικών, ίσως και αλλάξω γνώμη.
Αλλά δεν νομίζω να το κάνει. Ως τότε, στο αριστερό μπράτσο του νεαρού Αλέξη θα βλέπω πάντα μια βελόνα με σήμα το σφυροδρέπανο. Επειδή μαστούρωσε αυτός πολιτικά από τα δεκατέσσερα δεν πρόκειται να τον επιβραβεύσω εγώ στα τριαντακάτι του.
Το να ζητάει την ψήφο μου είναι σαν να ζητιανεύει για τη δόση του. Ας πάει για απεξάρτηση και μετά το συζητάμε.

Σε λένε Αλέξη, τη λένε Αθήνα. Όχι, δεν θα σου κάτσει. «Νεαρέ».

PS. Όχι, ούτε κι’ αν ήσουν 33 θα σε «σταύρωνα». Grow up.

UPDATE: Oρίστε και μια φωτό του ιδίου από το 2004, Π.Ι.Μ (Προ Ιματζ Μέικερ)

Παγκοσμοιοποίηση είναι:

2006-10-03T13:04:00.000+03:00

Να λέει κάποιος κάτι στη Γερμανία, να σκάει η είδηση στην Αυστρία, να γίνεται σούσουρο στη Βραζιλία, μεγάλος χαμός στην Αυστραλία, και στην Ελλάδα να μην έχεις πάρει χαμπάρι τίποτα γιατί βλέπεις στην τηλεόραση τον Γκλέτσο.

Operating the system

2006-10-03T11:38:00.000+03:00

Νέοι εναλλακτικοί

«Θα σου κάνω format ρε»
«Φοβήθηκα τώρα. Εγώ αν θέλω μπορώ να σου κάψω τη motherboard»
«Καλά. Αυτά έλεγε και ο άλλος και είδες που κατέληξε. Στο Πλαίσιο για καινούριο PC».
«Έχω το ip σου και το firewall που χρησιμοποιείς είναι για newbz. Πρόσεχε σκουλήκι».
«Έχω δύο firewall ρε. Αλλά εσύ φυσικά μόνο το ένα μπορείς να δεις. Βλάκα. Άντε γράψε κανά κώδικα σε logo και άσε τα προχώ».
«Το δεύτερο το έχεις βάλει στον κώλο σου;»
«Στη wikipedia έχεις ολόκληρο λήμμα. Στο “μαλάκας”. Το ξέρεις ε;»
«Ρε άντε πάνε αγόρασε το μεγάλο ipod γιατί με το nano δεν κάνεις δουλειά. Ούτε που το καταλαβαίνεις πια. Ξεσκισμένε».
«Πάλι καλά που έρχονται οι εκλογές ρε και θα πας να δεις τον μπαμπά και τη μαμά με έξοδα του κόμματος. Κρετίνε».
«Δεν ψηφίζω ρε. Στ’ αρχίδια μου τους γράφω»
«Ούτε κι’ εγώ ψηφίζω»
«Τα είδες τα καινούρια Windows; Μεγάλη μούφα φίλε μου»
«Ναι ρε. Linux και πάλι linux»

Mεβγάλεεεεεεεε

2006-09-30T22:43:00.000+03:00

Όταν η ζωή μιμείται την τέχνη.

...

2006-09-29T20:42:00.000+03:00

Ο μόνος τρόπος για να μην εκλεγεί ο Ψωμιάδης, είναι να γίνει πρωτεύουσα της Ελλάδος η Θεσσαλονίκη.

Aναζητήσεις

2006-09-29T17:12:00.000+03:00

Ουκ εν τω «πολλώ» το «f»

Λεζαντοκείμενο

2006-09-29T15:37:00.000+03:00

Μήπως το γεγονός ότι οι ποινές για απόπειρα ανθρωποκτονίας και για ανθρωποκτονία δεν είναι ίδιες, αποτελεί επιβράβευση της ανικανότητας;
Τότε γιατί απορούν μερικοί- μερικοί όταν η απόπειρα συγγραφής αντιμετωπίζεται ως συγγραφή;
Aν ο Gandhi μετενσαρκωνόταν σήμερα στη Μέση Ανατολή, θα σχηματιζόντουσαν ουρές για το ποιος θα τον πρωτοσταυρώσει (άσχετο, so what).

Cosmosluts Factory

2006-09-28T16:05:00.000+03:00

Θα σας πω μια ιστορία. Μια ιστορία για ένα μικρό κοριτσάκι που έγινε γυναίκα από τα δεκατέσσερά του. Ας πούμε ότι το μικρό κοριτσάκι το έλεγαν Μαριγούλα.
Η Μαριγούλα από μικρή ήταν ιδιαίτερα αναπτυγμένη. Το στήθος της είχε ξεπεταχτεί από το δημοτικό, στο γυμνάσιο ολόκληρη η Μαριγούλα είχε φτάσει το ένα και εβδομήντα σε ύψος. Στη δευτέρα γυμνασίου η Μαριγούλα έχασε την παρθενιά της από έναν κάγκουρα με παπί. Αυτός πήγαινε τρίτη λυκείου. Η Μαριγούλα ήξερα φυσικά τι είναι σεξ, διάβαζε σούπερ καρδερίνα και το κοσμοτσόλιταν και άλλα τέτοια περιοδικά. Ήξερε δηλαδή «πώς να τον κάνεις να τε-λυώσει», «πώς να του το γλύψεις και να λυώσει», «τις δέκα μεγαλύτερες φαντασιώσεις των αγοριών» κ.λπ.
Ο κάγκουρας με το παπί, πήδηξε τη Μαριγούλα καμιά δεκαριά φορές και μετά πήρε το παπί του και γκάζωσε προς τα από κει πού ‘ρθε. Εξαφανίστηκε δηλαδή. Η Μαριγούλα στενοχωρήθηκε μια, στενοχωρήθηκε δυο, το ξεπέρασε σε κάνα τρίμηνο. Το νιμού της όμως την έτρωγε. Είχε αρχίσει να αυνανίζεται φυσικά, αλλά, όπως και να το κάνουμε, προτιμούσε την αίσθηση του πέους μέσα της. Τελικά, πέρασε ένα εξάμηνο, μέχρι να βρει τον επόμενο εραστή της. Αυτή τη φορά ήταν φοιτητής, είχε και δικό του διαμέρισμα. Το έσκαγε κρυφά η Μαριγούλα από το φροντιστήριο και πήγαινε στο διαμέρισμά του και πηδιόταν με τον φοιτητή.
Εκείνη την περίοδο είχε εντρυφήσει στο «τι να κάνετε στην περίπτωση που τελειώνει γρήγορα», στο «οι δέκα καλύτερες στάσεις για τον άντρα» και το «χαστουκάκι, χαστουκάκι, κοκκίνισε το κωλαράκι».

Ο φοιτητής κράτησε περισσότερο από τον κάγκουρα. Για σαράντα γαμήσια και βάλε. Στενοχωρήθηκε πάλι η Μαριγούλα μια, στενοχωρήθηκε δυο, το ξεπέρασε σε κάνα τρίμηνο. Το νιμού της όμως την έτρωγε κ.λπ κ.λπ. Μετά από τρεις μήνες εμφανίστηκε ένας σεκιουριτάς. Αυτός κράτησε για πενήντα γαμήσια και κάτι πίπες.
Εκείνη την περίοδο η Μαριγούλα είχε ήδη μάθει το «πώς θα καταλάβεις ότι έχει προσόντα με δυο ματιές» και το «πίσω μου σ’ έχω σατανά- η ιδανική back door woman».
Για να μην τα πολυλογούμε, στα είκοσί της η Μαριγούλα μετρούσε τριάντα διαφορετικούς εραστές, κάθε ηλικίας. Από δεκαέξι έως και σαράντα. Πάντα όμως όλοι έφευγαν. Δεν ήξερε γιατί. Ξεφύλλιζε με μανία τα αγαπημένα της περιοδικά, ψάχνοντας να βρει απάντηση στο ερώτημα. Είχε βέβαια γίνει εξπέρ στο φλερτ (δέκα τρόποι για το ιδανικό one night stand) και στο να χειρίζεται τους άντρες (πώς να μην κάνει συνέχεια του (κάτω) κεφαλιού του). Συνέχισε ακάθεκτη η Μαριγούλα, διανύοντας αμέτρητα χιλιόμετρα πέους. Στα εικοσιπέντε της πλέον, συνάντησε το Βασίλη. Ο Βασίλης την ερωτεύτηκε. Ήταν και ο μόνος που την είχε πραγματικά ερωτευτεί. Πολύ. Είχε αρχίσει να την αγαπάει κιόλας. Η Μαριγούλα όμως είχε ένα πρόβλημα: η συμπεριφορά του ερωτευμένου Βασίλη (ήταν συνομήλικος της) δεν αναλυόταν σε κανένα από τα περιοδικά που διάβαζε. Θεώρησε λοιπόν ότι ο Βασίλης δεν ήταν κανονικός άνθρωπος και τον άφησε μετά από έξι μήνες. Δεν είχε ξαναφήσει κάποιον. Αυτή τη φορά η Μαριγούλα δεν στενοχωρήθηκε ούτε μια, ούτε δυο.

Στα εικοσιοχτώ της, η Μαριγούλα, έχοντας και δυο εκτρώσεις στο βιογραφικό της, βρήκε δουλειά ως συντάκτρια σε ένα από τα περιοδικά που διάβαζε από μικρή.
Γούσταρε πάρα πολύ. Η Μαριγούλα όμως είχε ένα πρόβλημα: Δεν είχε να γράψει κάτι διαφορετικό, αφού αυτά που διάβαζε τόσα χρόνια είχαν γίνει ο εαυτός της. Τουλάχιστον, αντλούσε ικανοποίηση από το γεγονός ότι εκεί έξω κάποια άλλη, άμαθη κοπέλα θα τη διάβαζε και θα ενημερωνόταν.

Πράγματι, τη διάβαζε μετά μανίας η Κυριακούλα. Η Κυριακούλα από μικρή ήταν ιδιαίτερα αναπτυγμένη. Το στήθος της είχε ξεπεταχτεί από το δημοτικό, στο γυμνάσιο ολόκληρη η Κυριακούλα είχε φτάσει το ένα και εβδομήντα σε ύψος. Στην πρώτη γυμνασίου η Κυριακούλα έχασε την παρθενιά της από έναν κάγκουρα με scooter. Αυτός…

Ο άνθρωπος που δεν έλεγε τα πράγματα με το όνομά τους

2006-09-27T13:46:00.000+03:00

Ο Κ. είχε μια συνήθεια, ένα γλωσσικό «βίτσιο», αν θέλετε. Προτιμούσε να μη χρησιμοποιεί τις «σωστές» λέξεις για να περιγράψει το οτιδήποτε. Αναφερόταν, για παράδειγμα, σε ένα ποτήρι και το ονόμαζε καρέκλα. Όταν ήταν στενοχωρημένος έλεγε ότι είχε πονόδοντο. Αντί για «είσαι μαλάκας» είχε δημιουργήσει μια ολόκληρη παράγραφο, την οποία δεν χρειάζεται να αναφέρουμε εδώ. Μπορεί να είναι κι’ αυτή που μόλις τελειώνει μπροστά στα μάτια σας.

Τέλος πάντων, το βίτσιο του αυτό του είχε δημιουργήσει, όπως εύκολα αντιλαμβάνεστε, αρκετά προβλήματα συνεννόησης και επικοινωνίας. Όσοι τον ήξεραν καλά, τον είχαν πλέον συνηθίσει και είχαν μάθει, πάνω- κάτω, πώς να συνεννοούνται μαζί του. Όποιος τον ρώταγε γιατί το κάνει, δεν ήξερε τι να απαντήσει. Αντλούσε μια ηδονή από αυτή του την έξη. Αισθανόταν ότι με τον τρόπο αυτό ήταν μοναδικός και κατά κάποιο τρόπο κύριος του εαυτού του και του περιβάλλοντός του.
Ώσπου μια μέρα, εκεί που γύριζε στο σπίτι από τη δουλειά (έκανε μαθήματα νοηματικής σε κωφάλαλους) έπιασε τη γυναίκα του να ερωτοτροπεί (κοινώς να τον παίρνει) από τον καλύτερό του φίλο. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, ούρλιαξε «Σ’ αγαπάωωωωω».
Μετά άνοιξε την μπαλκονόπορτα και έπεσε στο κενό. Από τον έκτο. Οι τελευταίες του λέξεις που ψιθύρισε καθώς ξεψυχούσε ήταν το «είσαι μαλάκας». Στο δικό του «ιδίωμα», το «είσαι μαλάκας» αντικαθιστούσε το «σ’ αγαπάω».

Σ’ αγαπάω. Ξέρεις εσύ.

Mερικοί bloggers…

2006-09-27T10:30:00.000+03:00

… θυμίζουν την Τουρκία. Όταν έχουν προβλήματα στο εσωτερικό, την πέφτουν στους γύρω τους.

Έμαθα πως είσαι Λιάγκας

2006-09-26T17:28:00.000+03:00

(ή Πώς έχασα πέντε χιλιάδες ευρώ)

Όταν πήγαινα τρίτη λυκείου άκουγα ακόμα μέταλ. Και όχι μόνο άκουγα, αλλά φορούσα και κολλητά τζιν, μπλουζάκια iron maiden και τέτοια. Το μαλλί δεν μπόρεσα ποτέ να το αφήσω μέχρι τη μέση (ευχαριστώ τον πατέρα μου γι' αυτό).
Είχα εκλεγεί πρόεδρος του 15μελούς (με βοήθησαν σ’ αυτό ο φανταχτερός και το τμήμα του, χωρίς τους ψήφους τους δεν θα έβγαινα).
Μια μέρα, άνοιξη ήταν αν θυμάμαι καλά, ήρθε στο σχολείο ένας κύριος. Τσιγγάνος πρέπει να ήταν, αν κατάλαβα καλά από την προφορά του (σκούρο χρώμα πάντως, είχε). Ζήτησε τον πρόεδρο του δεκαπενταμελούς. Τον βρήκα και μου είπε ότι πουλάει κάτι εικονίτσες της Παναγίας γιατί μαζεύει χρήματα για την οχταμελή οικογένειά του. Τον πίστεψα. Το γεγονός ότι είχε ένα χέρι, βοήθησε φυσικά πολύ. Χτύπησε το κουδούνι για μέσα. Του είπα να περιμένει λίγο. Πήρα μερικά χρήματα από το ταμείο του σχολείου (μικρό ποσό) και του τα έδωσα. Οι άλλοι ήταν στις αίθουσες. Τις εικονίτσες τις κράτησα κάτω από το θρανίο. Δεν μου πήγαινε να τις μοιράσω. Σκέφτηκα να τις δώσω στον θεολόγο μας κι’ ας τις έκανε αυτός ό,τι γούσταρε. Την επόμενη μέρα έκανα κοπάνα.
Την ημέρα που έλειπα γιατί είχα γκόμενα και έκανα κοπάνα για να πάμε για καφέ και χαμούρεμα σε κάνα παρκάκι, συνέβη το εξής: κάποια ηλίθια κοριτσάκιατου γυμνασίου που συστεγαζόταν με το λύκειό μας και έκαναν γυμναστική την ώρα που με είδαν να μιλάω στον τύπο, ανέφεραν το γεγονός στη γυμνασιάρχη τους (μια κακάσχημη πενηντάρα που αν δεν είχε κόμπλεξ κατωτερότητας τότε εγώ είμαι ο μπάτμαν), λέγοντας, πάνω κάτω, ότι «ένα παιδί από το λύκειο πήρε ναρκωτικά». Είδαν εμένα δηλαδή να δίνω χρήματα και να παίρνω το σακουλάκι με τις εικονίτσες και συμπέραναν ότι το αγαπημένο μου gadget είναι μια σύριγγα.
Η γυμνασιάρχης, ως ντιπ για ντιπ ηλίθια και αγάμητη, κάλεσε την αστυνομία. Έγινε χαμός. Έψαχναν να με βρουν. Δεν υπήρχαν κινητά τότε, πήραν στο σπίτι. Το σήκωσε η μάνα μου και, περιττό να σας το πω, κόντεψε να μείνει στον τόπο. Εν ολίγοις, βγήκε η βρώμα ότι είμαι ναρκομανής. Φυσικά, η παρεξήγηση λύθηκε. Αλλά η βρώμα πήρε κάμποσο καιρό μέχρι να ξεπλυθεί.
Το να διαδίδεις φήμες σήμερα είναι τόσο εύκολο όσο ήταν και πριν από εκατό χρόνια. Μόνο που πλέον η κλίμακα έχει αλλάξει. Παλιά η βρώμα απλωνόταν τοίχο- τοίχο, τώρα απλώνεται οθόνη- οθόνη (τηλεόρασης ή υπολογιστή), σελίδα-σελίδα (εφημερίδας ή περιοδικού).
Παλιά είχες θείτσες να κουτσομπολεύουν στις αυλές (τά ‘μαθες για την προκομμένη της Τασίας;), σήμερα, οι αντίστοιχες «θείτσες» τα λένε στον καφέ του ντακάπο, σε chat rooms, σε μπλογκς. Δεν παγκοσμιοποιείται μόνο η οικονομία, αλλά και η λάσπη.
Διαφορά στην πράξη αυτή καθαυτή της συκοφαντίας δεν υπάρχει. Τα αίτια παραμένουν τα ίδια και δεν είναι άλλα από τη μαλακία που κουβαλάει ο καθένας στον εγκέφαλό του. Τα αίτια αυτής της μαλακίας μπορεί να διαφέρουν, αλλά υποψιάζομαι ότι, σίγουρα, υπάρχει ένα κοινό αίτιο, που υπήρχε το ’50, υπάρχει και σήμερα. Μπορεί να είναι η έλλειψη μητρικής/πατρικής φροντίδας. Ίσως είναι η αγαμία. Ίσως πάλι η έλλειψη αυτοπεποίθησης. Ίσως να μην αρκούν σε μερικούς οι δικές τους ζωές και να θέλουν να ζουν τις ζωές των άλλων. Mπορεί να σιχαίνονται τις δικές τους ζωές. Είναι κι’ αυτό μια κάποια λύση. Από το να γίνεις καταθλιπτικός, καλύτερα κουτσομπόλης.
Δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρος.
Σήμερα πάντως, περισσότερο από ποτέ, το «κουτσομπολιό» (βλέπε συγκαλυμμένη συκοφαντία) ενθαρρύνεται, εμπορευματοποιείται και αποτελεί τρόπο ζωής (life style). Όχι μόνο λόγω της ύπαρξης πάμπολλων μέσων για τη διάδοσή του, αλλά λόγω και των media, που αναπαράγοντας ένα σωρό ειδήσεις για τη ζωή του ενός και του άλλου σταρίσκου, περνούν το μήνυμα ότι «μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε και μπορεί μετά ο άλλος, αν θέλει, να μας διαψεύσει». Φυσικά, αν είσαι νορμάλ άνθρωπος , δεν μπορείς να αναλλώνεσαι στη διάψευση συκοφαντιών. Έχεις κι’ άλλες δουλειές να κάνεις, σε αντίθεση με το 90% των συκοφαντών που είναι αργχόσχολοι. Οπότε, μόνο και μόνο λόγω έλλειψης χρόνου, η μάχη είναι άνιση.
Διαβάζει λοιπόν το δεκαπεντάχρονο ότι η Σούλα Παρτουλίδου παράτησε τον άντρα της γιατί τον έπαιρνε από τον κουμπάρο του και, αυτόματα, νομιμοποιείται στον άπλαστο ακόμα εγκέφαλό του η διασπορά φημών, χωρίς καμιά προσπάθεια διασταύρωσης της αλήθειας. Απλά για τη δημιουργία εντυπώσεων και να περνάει η ώρα βρε αδερφέ.
Κατηγορούν πολλοί τον Λιάγκα και τον κάθε Λιάγκα. Κύριοι, ο Λιάγκας κάνει τη δουλειά του. Και την κάνει πολύ καλά. Εμείς, οι υπόλοιποι, τι κάνουμε για να μην βρίσκει έδαφος ο Λιάγκας, η Λαμπίρη, η Τατιάνα και ο κάθε δημοσιογράφος που φλερτάρει επικίνδυνα με τον κιτρινισμό; Τίποτα. Τους επιβραβεύουμε με τα νούμερα της AGB και υιοθετούμε τις πρακτικές τους στην καθημερινότητά μας.
Επειδή τα blogs αποτελούν, σε μεγάλο βαθμό, μια μικρογραφία της κοινωνίας μας, βλέπω κι’ εδώ μια κουτσομπολίστικη/ συκοφαντική διάθεση. Μόνο που εδώ, καθώς οι ιστολόγοι είναι οι περισσότεροι καλοί χειριστές του λόγου και άνω του μετρίου ευφυίας, το κακόβουλο κουτσομπολιό-συκοφαντία ονομάζεται «κριτική», «χαβαλές», «αστείο», ακόμα και «μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς». Και μόλις πας να τους κάνεις κριτική, σε κατηγορούν ότι δεν είσαι αρκετά cool κι’ ότι δεν έχεις χιούμορ κι' άλλες τέτοιες coolαμάρες.
Την επόμενη φορά που μια βδέλλα πάει να τραφεί από το αίμα σας, μη διστάσετε. Λιώστε την. Γιατί για κάθε βδέλλα που σας κολλάει επιτυχώς, υπάρχουν άλλες δέκα που περιμένουν στη γωνία.

PS. Πριν από δυο βδομάδες μια φίλη και μπλόγκερ με ειδοποίησε για την ύπαρξη ενός blog στο οποίο υπήρχαν γυμνές φωτογραφίες μου και συκοφαντικά κείμενα. Το είχε φτιάξει μια πρώην μου. Ζήτησα αμέσως τη βοήθεια δικηγόρου και, τελικά, της τη χάρισα αναγκάζοντάς την να σβήσει απλά το blog της. Με το που θα πέσει οποιοδήποτε τέτοιο κρούσμα στην αντίληψή σας, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να ειδοποιήσετε τον άμεσα θιγόμενο. Αν είστε εσείς ο άμεσα θιγόμενος, μόλις κερδίσατε πέντε χιλιάδες ευρώ. Τόσο είναι το ελάχιστο ποσό που σας επιδικάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Καθόλου άσχημα για ένα ερασιτεχνικό shooting, δε νομίζετε;
PS2. Πάρτε και κάτι από Paradise Lost, για να κουνήσουμε και λίγο τα κεφάλια οι "παλιοί" και "πρώην" μεταλάδες (κλικ στο βελάκι).

"This is erased I promise not a trace
This is erased I promise no delay not a trace"

Ιθαγενείς Ψηφοφόροι

2006-09-25T21:11:00.000+03:00

Το Τσάι του Βουνού συνέχιζε με ελαφρώς αυξανόμενο δρασκελισμό την πορεία του στις τσιμεντωμένες στέπες της «Χώρας του Πότε- Πότε». Στο πλάι του, αγύμναστος και πεζός, ο Τρικέφαλος Καβαλάρης, μασούσε φύλλα κυριακάτικης εφημερίδας και γούρλωνε το τρίτο πράσινό του μάτι, κάθε φορά που το μελάνι του έπεφτε βαρύ (ειδικά στα κείμενα του βέλτσου).
Ξάφνου, εμφανίστηκε από τον ουρανό ένας κουστουμαρισμένος τετρακέρατος (αυτός που η γκόμενά του τον έχει κερατώσει τέσσερις φορές).
«Χάι»
«Χούι»
«Υποκλιθείτε»
«Γιατί;»
«Έτσι γουστάρω»
«Μπα, βαριόμαστε»
«Μα θα σας διορίσω»
«Καλά. Σκύψε πρώτος ρε Καβαλάρη»
Yποκλίθηκαν
«Χάι»
«Χούι»
Σουρούπωσε. Το Τσάι του Βουνού κοίταξε το breitling του, τον ορίζοντα, και ανακοίνωσε με σφακιανάκεια φωνή:
«Φτάνουμε. Επιτέλους. Φτάνουμε στο Κέντρο. Το Εκλογικό Κέντρο της Χώρας του Πότε-Πότε!»
Ο Τ.Κ (17532, Αττική) δεν μίλησε. Ένα δάκρυ κύλησε μονάχα στο καταχαραγμένο από τα συνθήματα πρόσωπό του. Επιτέλους.
Πέρασαν δέκα λεπτά και τρία χοντρά. Αμερικανάκια.
«Ζήτω η νέα δημοκρατία», φώναξε με αφισοκολλητικό μένος το Τ.Τ.Β
«Ζήτω το πασόκ», φώναξε με κανταφιαίο σφρίγος ο Τ.Κ
«Ζήτω το κουκουέ», βρυχήθηκε λιανοκανέλεια μια κόκκινη πολική αρκούδα
«Ζήτω ο συνασπισμός», πλατσούρισε αποπροσανατολισμένη μια ευνουχισμένη φώκια
«Ζήτω τα παλιά μας έπιπλα», τραγούδησε ο Τζιμάρας
«Δεν φταίω σε τίποτα», μπουγατσομασούλησε ο Ψωμιάδης.
«Σκατά να φάτε. Πάλι», έγραψε ο pascal

PS. Το ξαναποστάρω, με ελάχιστες αλλαγές, από το Μάιο.

Ανορθόγραφος;

2006-09-25T14:00:00.000+03:00

Όποιος φιλάει τα ρούχα του, έχει μοναξιές.

Ρόδες

2006-09-22T11:24:00.000+03:00

Ο Ευγένιος Καλιφακούλας ξεκίνησε τη μέρα του όπως πάντα. Ξύπνησε στις εφτά, ετοίμασε το πρωινό του, ξυρίστηκε, έκανε το μπάνιο του, είδε λίγη τηλεόραση, φόρεσε το κουστούμι του και ξεκίνησε για την εταιρεία του. Ήταν η «Ευρωπαϊκή Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο» και θα πήγαινε στη δουλειά με τη συγκοινωνία. Έπρεπε να αλλάξει δυο λεωφορεία βέβαια, αλλά το είχε πάρει απόφαση.
Έφτασε λίγο αργοπορημένος και κάπως ταλαιπωρημένος. Τα λεωφορεία ήταν φίσκα. Δεν ήξερε ότι η συγκοινωνία ήταν δωρεάν σήμερα. Μάλλον αυτό φταίει, σκέφτηκε.
Ζήτησε από τη γραμματέα του έναν εσπρέσσο και άνοιξε την αλληλογραφία του. Η συνδρομή του έληξε στο τένις κλάμπ, μάλιστα, το ριπόρτ από τη χρηματιστηριακή, ωραία, η ειδοποίηση για την πληρωμή δόσεων από τον Παζαρόπουλο. Για το αυτοκίνητο του γιου του, της κόρης του και της συζύγου του.
Την καριόλα, δεν φτάνει που με χώρισε, της πληρώνω και τις ρόδες.

PS. Bγήκαν όλοι στους δρόμους της Αθήνας να διαδηλώσουν μέρα που είναι σήμερα. Με τα αυτοκίνητά τους, φυσικά.
PS2. Από σήμερα, στο μπλογκ αυτό θα παίζει και μουσική (o player είναι κάτω από το προφίλ). Ευχαριστώ την oistros για τη βοήθεια.

επίσης, ένα κλικ στον τίτλο του ποστ δεν θα έβλαπτε καθόλου

Γκαζάκια

2006-09-22T01:01:00.000+03:00

Υπάρχουν άνθρωποι που ακούνε πρώτη φορά στη ζωή τους Radiohead από σήριαλ του Παπακαλιάτη. Άντε να το δεχτώ. Δεν έχουν μουσική παιδεία. Υπάρχουν άνθρωποι που θα ψηφίσουν στις εκλογές τον ΠιΨί. Εντάξει. Είναι ηλίθιοι. Υπάρχουν άνθρωποι που πλακώνονται στο ξύλο για μια Α.Ε (π.χ Ολυμπιακός). Εντάξει. Είναι μαλάκες.
Πώς να δεχτώ όμως ρε το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα πάνε στην «Ημέρα Θετικής Ενέργειας», αύριο στο Γκάζι; Ε; Και να κάνουν τι; Να ρουφάνε στον μπέχο αμίτες μόσιον; Να βλέπουν οι γκαζοντενεκέδες τον αρχίφλωρα Γεωργαντά μέχρι να τους φτάσουν κι’ αυτονών τα βλέφαρα στο γόνατο; Nα χτυπήσουν γκόμενα με κοτσιδάκια; Πείτε μου. Σας παρακαλώ. Κάτι. Οτιδήποτε.
Γιατί αν υποψιαστώ ότι πάνε για να αισθανθούν καλύτερα και να ντερλικώσουν θετική ενέργεια μέχρι να χέζουνε σμάρτιζ, θα έχω χάσει πλέον κάθε ελπίδα μου στο ανθρώπινο είδος.
Και δεν θέλω με τίποτα να ποντάρω στις κατσαρίδες και τις φεμινίστριες. Είναι κακόγουστο. Και πλεονασμός.

Έλα στο Γκάζι, έλα κι' εσύυυυυ, κι'οι φίλοι σου μαζίιιιιιι

Η σατανική αδελφότητα «Σίγμα Θήτα Άλφα»

2006-09-20T16:14:00.000+03:00

Τα μέλη της αδελφότητας Σ.Θ.Α είναι σίγουρα πολλά. Μα πάρα πολλά. Πιθανότατα να έχετε συναντήσει κι’ εσείς κάποιον. Και οι ιστορίες που διηγούνται όταν μαζεύονται σε κάποια σπηλιά στην Πεντέλη, δίπλα στα συντρίμια άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενων αντικειμένων και υπό την επήρεια μαγνητικών κυμάτων εκπεμπόμενων από αρχαιοτάτων χρόνων (τα ίδια κύματα που δεν αφήνουν τα πουλάκια να πετάξουν πάνω από την Ακρόπολη), είναι ανατριχιαστικές. Γιατί καταλήγουν –σχεδόν πάντα- σε συναισθηματικό φόνο ή σοβαρό τραυματισμό.
«Σε θέλω αλλά…». Αλλά είμαι μπερδεμένος/μπερδεμένη, αλλά έχω άλλες προτεραιότητες αυτόν τον καιρό, αλλά δεν είμαι έτοιμος/έτοιμη για σχέση, αλλά δεν μου πέτυχε το παστίτσιο χθες και έξυσα και την πίσω δεξιά ζάντα στο πεζοδρόμιο της Συγγρού. Δεν έχει σημασία αυτό που ακολουθεί μετά το «αλλά». Καμία.
Ούτε και αυτό που υπάρχει πριν το «αλλά». Η φράση αυτή δεν μπορεί- και δεν πρέπει- να ερμηνευτεί παρά με τον εξής τρόπο: «Δεν σε θέλω αρκετά ώστε να…».

Μέλος της Σ.Θ.Α καθώς ανηφορίζει προς Πεντέλη μεριά

Το γεγονός ότι τα μέλη της Σ.Θ.Α δεν προτιμούν το Δ.Σ.Θ.Α.Ω.Ν, δεν αποτελεί αποτέλεσμα συγχύσεως. Καθόλου. Αποτελεί συνέπεια μιας ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας πάθησης στον εγκέφαλο, η οποία ονομάζεται- σύμφωνα με τους σύγχρονους μελετητές της κοινωνικοσεξουαλικής συμπεριφοράς- «δενθελωνασεπληγωσικόν σύνδρομον». Οι Σ.Θ.Α θεωρούν, εν ολίγοις, ότι αν χρυσώσουν το χάπι θα κάνουν τον άλλον να αισθανθεί καλύτερα και να το καταπιεί ευκολότερα. Το αποτέλεσμα είναι ο άλλος να κολλάει συχνότατα στο παραπλανητικό πρώτο μέρος της δήλωσης- το «σε θέλω»- και να τρέφει ελπίδες ότι το «αλλά» κάποτε εκλείψει. Αν έτρεφε ένα κοπάδι ιριδίζουσες σαρανταποδαρούσες, περισσότερη ωφέλεια θα αποκόμιζε για τον ίδιο αλλά και για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Οι άνθρωποι δεν εγκληματούν μόνο κυριολεκτικά. Αλλά και λεκτικά. Κάθε μέρα, με πολλούς τρόπους. Το θέμα στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το εξής: επιλέγεις να είσαι το θύμα (και ανοίγεις και ένα blog για να γράφεις τον πόνο σου), ή αντιτάσσεις στο φρικτό Σ.Θ.Α το αποτελεσματικότατο και ψυχοκαθαρτικό Σ.Κ.Μ.Κ.Π - Σταρχίδια Μας Και Μας Κωστής Παλαμάς;

O Παλαμάς σίγουρα θα συνιστούσε, ως σοφός άνθρωπος που ήταν, το δεύτερο. Συμφωνώ.
Συμφωνείς κι’ εσύ φαντάζομαι, εκτός κι’ αν θες να είσαι μπαγλαμάς.
Κλείνω ετούτο το διαφωτιστικότατον κείμενον με μερικούς ανέκδοτους στίχους του ποιητή:
Σε γνώρισα και γούσταρα
μα έκανες την πάπια
γι’ αυτό κι’ εγώ σε χαιρετώ
και ψάχνω γι’ άλλο Α.Τ.Ι.Α.

Ένα Α.Τ.Ι.Α με μεγάλη καριέρα στη βιομηχανία του θεάματος

Α.Τ.Ι.Α= Ανεξάντλητου Ταμπεραμέντου Ιδανικό Αιδοίο

Άννα Βίσση:

2006-09-18T20:57:00.000+03:00

«Τι πρόβλημα είναι κι’ αυτό με τους gay στην Ελλάδα. Όλοι οι φίλοι μου gay είναι».

Δεν έχουμε πρόβλημα με τους gay στην Ελλάδα, Αννούλα μου. Με τους πούστηδες έχουμε.
Και τις χαζοτραγουδιάρες.

Αποβολή IV

2006-09-18T19:15:00.000+03:00

Έφυγαν τα ρούχα
πήγαν να βρουν παλιούς φίλους
και έμειναν γυμνοί.

Έσκισαν σελίδες
και τύλιξαν με προσοχή
κάθε ανείπωτο.

Έσφιξαν τα χέρια
και αντίκρισαν αφελώς
ο ένας τον άλλον.

Ύστερα γέλασαν
και διέταξαν το χρόνο
να αποχωρήσει.

Έμειναν μόνοι τους
με μοναδική συντροφιά
το πτώμα της πλήξης.

Μπήκαν στο δίκτυο
και συνέγραψαν ποίημα
σκέτη αηδία.

Έκαναν έρωτα
εν μέσω του εμετού μας
διάβασαν σχόλια.

Το πτώμα της πλήξης
τους εκβίαζε ακόμα
απέβαλαν λέξεις.

Διαβάσαμε όλοι
και είπαμε στεντόρεια
φακ οφ εντ δεν ντάι.

PS. Αφιερωμένο στον Padrazo, που του υποσχέθηκα χθες ότι θα γράψω ποίημα. Και στους Theo και αλεπουδάκι, που μόλις άνοιξαν μπλογκς.

Fuck For Capitalism

2006-09-17T20:04:00.000+03:00

Ο Βασίλης ήταν 22 ετών όταν προσεβλήθη από τον active-x, τον ιό που έκανε θραύση από το 2015 και μετά. Δεν υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία που να αποδεικνύουν την προέλευσή του. Ωστόσο, αρκετοί ερευνητές έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει ότι πίσω από τον active-x, που έφερε στο χείλος της κατάρρευσης την παγκόσμια οικονομία στα τέλη του 2030, βρίσκεται μια ακτιβιστική οργάνωση επιστημόνων με την ονομασία «Action For The Liberation Of Planet Earth», A.F.T.L.O.P.E. Οι «aftlopers» παραμένουν έως και σήμερα ένας παγκόσμιος αστικός μύθος, με μόνη τους δημόσια εμφάνιση στο διαδίκτυο, το 2017, και το 2021, όταν μετά το εικοσαήμερο παγκόσμιο τηλεσαμποτάζ μεταδιδόταν, μεταξύ των πορνοταινιών που είχαν πάρει τη θέση του κανονικού προγράμματος, ένα βίντεο πέντε δευτερολέπτων με τα αρχικά τους- μαύρα σε άσπρο φόντο και ακίνητα. Τα άλλα δέκα σποτάκια που παιζόντουσαν ήταν όλα παλιές διαφημίσεις από την δεκαετία του ’80, μεταξύ των οποίων και η περίφημη ελληνική «το φρέσκο κοτόπουλο που παίρνω για μας, κοιτάζω πάντα να ‘χει σφραγίδα βοκτάς».
Στην αρχή δεν είχε πολυκαταλάβει τι του είχε συμβεί. Βλέπετε, ο ιός active-x παρουσιάζει ένα και μοναδικό σωματικό σύμπτωμα, το οποίο είναι η υπερβολική εφίδρωση στην περιοχή της μασχάλης. Αυτό είχε σαν συνέπεια εκατομμύρια κόσμος να θεωρήσει, με τη δημοσιοποίηση τους συμπτώματος, τις ιδρωμένες του μασχάλες ως ένδειξη προσβολής του από τον active-x και να τρέξουν στους γιατρούς για εξετάσεις. Ευτυχώς, κυκλοφόρησε στην αγορά ο προσωπικός μετρητής εφίδρωσης, ο οποίος ορίζει τα κανονικά επίπεδα ιδρώτα ανάλογα με τον οργανισμό του καθενός. Τα κανονικά επίπεδα για τον καθένα ορίστηκαν κατόπιν ορθοσκόπησης, γεγονός που ενόχλησε πολλούς και δεν ενόχλησε αρκετούς άλλους.
Λίγο μετά την προσβολή του από τον ιό, ο Βασίλης αγόρασε εισιτήριο διαρκείας για τρεις διαφορετικές ομάδες. Ο Βασίλης δεν πήγαινε ποτέ γήπεδο. Κατόπιν, γράφτηκε στις νεολαίες τριών διαφορετικών κομμάτων. Στις τελευταίες εκλογές δεν είχε καν ψηφίσει. Όταν μαθεύτηκε ότι συμμετέχει και στις τρεις και του ζητήθηκε ο λόγος, ο Βασίλης υποστήριξε ότι «όλα τα κόμματα ίδια είναι, γιατί να μη συμμετέχω σε όλα;». Τον διέγραψαν. Στη συνέχεια συμμετείχε στους «Γιατρούς Χωρίς Σύνορα» χωρίς να είναι καν γιατρός, στην «Greenpeace», στην «Οργάνωση Για Την Απελευθέρωση Του Γιώργου Νταλάρα», στους «Επώνυμους Αλκοολικούς», στο «Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ Για Τη Διάσωση Της Ταγαροφορίας», στο «Κίνημα Για Την Επανέκδοση Του Καθημερινού Βήματος» και στο «Νέο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα». Το τελευταίο αποτελούσε μια μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ, το οποίο σταμάτησε να υφίσταται μετά την συνένωσή του με τη Ν.Δ. Όλ’ αυτά ο Βασίλης τα έκανε ταυτόχρονα και απρόσκοπτα. Είχε φτάσει σε σημείο να μην κοιμάται καθόλου, είχε γίνει αντιπαραγωγικός στην εργασία του (παραγωγός ραδιοφώνου), τον χώρισε η γκόμενά του. Παρόλ’ αυτά ο Βασίλης, υπό την επίδραση του active-x, αποζητούσε όλο και περισσότερους τρόπους ακτιβιστικής δράσης. Έπαιρνε π.χ τηλέφωνο σε τηλεοπτικές εκπομπές και να καταγγέλλει ό,τι στραβό έπεφτε στην αντίληψή του, από τον γείτονα που είχε παρκάρει παράνομα μέχρι το αργό σέρβις στο περίφημο restaurant «Αθήναιος». Φυσικά, δεν υπήρχε συγκέντρωση και πορεία που δεν συμμετείχε. Δεν είχε σημασία τι ήταν η καθεμιά. Μπορούσε τη μια μέρα να διαδηλώνει υπέρ της ευθανασίας του Κάστρο και την επομένη κατά της μετατροπής της Μυκόνου σε Παγκόσμιο Ερευνητικό Κέντρο Για Τη Μελέτη Της Ετεροφυλοφιλίας.
Τελικά, ο Βασίλης, δυο χρόνια μετά την προσβολή του από τον active-x, κατέληξε εξαντλημένος και ένα βήμα πριν την ολική κατάρρευση. Το μόνο που θα τον έσωζε ήταν ένας έρωτας. Ένας έρωτας που ήρθε στο πρόσωπο της Βαλέριας, μιας συνομήλικης του που γνώρισε σε μια συνέλευση του Σωματείου Υπέρ Της Ηθικής Υποστήριξης Των Μοντέλων Πασαρέλας. Η Βαλέρια ήταν μοντέλο. Πασαρέλας. Σε δυο μήνες από την έναρξη του ειδυλλίου, ο Βασίλης είχε θεραπευτεί εντελώς. Ο ίδιος φυσικά δεν γνώριζε ότι είχε θεραπευτεί, καθώς δεν ήξερε ότι είχε καν νοσήσει. Ο active-x ήταν άγνωστος ακόμα, θα πέρναγαν αρκετά χρόνια μέχρι να ανακαλυφθεί και να αρχίσει η μελέτη του.
Εμβόλιο για την αντιμετώπισή του δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα. Οι επιστήμονες όμως ανακάλυψαν, το 2029, με πειράματα που έκαναν στη μόνη πρωτόγονη φυλή του πλανήτη, ότι τα συμπτώματά του active-x υποχωρούν, στο 99% των περιπτώσεων, με τη συχνή σεξουαλική συνεύρεση. Επίσης, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όσοι έχουν έντονη ερωτική ζωή, έχουν 1234 φορές λιγότερες πιθανότητες να προσβληθούν από τον ιό, από αυτούς που δεν κάνουν σεξ αρκετά συχνά.
Aξίζει να σημειωθεί ότι από το 2020 και μετά, οι περισσότεροι άνθρωποι απείχαν από το παραδοσιακό σεξ, επιδιδόμενοι στη χρήση υποκαταστάτων της σεξουαλικής ικανοποίησης σε μορφή φαρμακευτικών παρασκευασμάτων και στο σεξ μέσω τηλεφώνου ή διαδικτύου. Αυτό συνετέλεσε στην εξάπλωση του ιού και την εκδήλωση πανδημίας, η οποία, όπως είπαμε, παραλίγο να οδηγήσει στην κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας.
Mετά την ανακάλυψη της σύνδεσης του sex με την καταπολέμηση του active-x, όλοι το έριξαν στο παραδοσιακό πήδημα, αποκαταστάθηκε η παγκόσμια τάξη και σώθηκε το καπιταλιστικό σύστημα.
Ιδρύθηκε και μια ακτιβιστική οργάνωση, η Fuck For Capitalism, η οποία αριθμεί πάνω από 150 εκ. μέλη απ΄ όλο τον κόσμο. Πρόεδρός της ο Τζορτζ Μπους ο 6ος.

Jerk or jerk off?

2006-09-16T19:05:00.000+03:00

Πριν δυο βδομάδες είδα μια κλασσική καφροαμερικανική ταινία. Που αρχίζει και τελειώνει με πάρτι. Μια χαρά DVD δηλαδή. Νομίζω ότι ο τίτλος είναι «Shenannigans» ή κάτι τέτοιο. O mcfly μου το δάνεισε, ξέρει καλύτερα. Μια σκηνή δείχνει έναν τύπο που δεν μπορεί να σταυρώσει γκόμενα και δύο άλλους (τον πρωταγωνιστή και τον συμπρωταγωνιστή) που του λένε να γίνει λίγο πιο «jerk», επειδή είναι υπερβολικά ευγενικός και καλός (nice guy) και γι’ αυτό μένει κοτσάνι. Όπερ μεθερμηνευόμενων, με τη χούφτα του. Καλούν μάλιστα και δυο γκόμενες στην κουβέντα για να επιβεβαιώσουν τα λεγόμενά τους.
O μύθος του κωλόπαιδου (jerk) είναι πολύ διαδεδομένος. Ωστόσο, οι μόνες γυναίκες που θέλουν πραγματικά κωλόπαιδα, είναι είτε αυτές που δεν θέλουν σχέση και άρα ξέρουν ότι αν τσιλιμπουρδίζουν με ένα κωλόπαιδο θα τελειώσει η φάση αναπόφευκτα, ή οι πολύ ανασφαλείς, γιατί δεν πιστεύουν ότι τους αξίζει κάτι καλύτερο.
Από την άλλη, όταν ακούς από κάποια ότι θέλει ένα «καλό παιδί», watch out. Δεν θέλει «καλό παιδί», θέλει «καλόν άντρα». Δεν εννοεί δηλαδή κάποιον που να της κάνει όλα τα χατίρια, να τη λούζει με κομπλιμέντα, να την ανεβάζει συνεχώς κλπ κλπ. Αυτό που εννοεί είναι κάποιος που να ξέρει τι του γίνεται, να ξέρει να δίνει μέχρι εκεί που πρέπει και να απαιτεί τα ανάλογα, να λέει την άποψή του ακόμα κι’ όταν διαφωνεί μαζί της και να τη βάζει στη θέση της όταν αρχίζει τις μαλακιούλες της. Με λίγα λόγια, κάποιον που να είναι άντρας, να οδηγεί την όλη φάση και να μπορεί να στηριχθεί πάνω του (ασφάλεια). Simple as that.
Πού κολλάει το τελείως κωλόπαιδο σε όλα αυτά; Κάνει ό,τι του γουστάρει (δεν αφήνει να τον κάνει ότι θέλει), παίρνει πρωτοβουλίες, έχει αυτοπεποίθηση (γιατί είναι φυσικά τρομερά εγωιστής) κ.λ.π κ.λ.π. Έχει δηλαδή ορισμένα αντρικά χαρακτηριστικά, που ελκύουν τις γυναίκες άμεσα και σε επίπεδο ενστίκτου. Στην πραγματικότητα όμως, είναι τόσο ανασφαλής και διαταραγμένος εσωτερικά, που του βγαίνει ακριβώς σ’ αυτόν τον κωλοπαιδαρισμό. He lacks inner harmony- βασικό χαρακτηριστικό ενός άντρα (οι γυναίκες δικαιούνται να είναι και υστερικές μερικές φορές). Είναι θέμα χρόνου μέχρι αυτό να βγει στην επιφάνεια. Δεν έχει και πολλά να δώσει σαν άνθρωπος και προσωπικότητα και δεν μπορεί να πάει κάποιον «παραπέρα», να τον εξελίξει.
Επίσης, το κωλόπαιδο ελκύει άμεσα αυτές που έχουν χαμηλή αυτοπεποίθηση. Καμία γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της δεν θα άντεχε πάνω από δυο- τρία εικοσιτετράωρα συναναστροφής μαζί του. Μια γυναίκα με χαμηλή αυτοπεποίθηση πιστεύει ότι αν τον αλλάξει προς το καλύτερο (το σύνδρομο της μητέρας τερέζας) θα επιβεβαιωθεί και η ίδια. Το κωλόπαιδο βέβαια έχει ανάγκη από τις ανασφαλείς γυναίκες για να επιβεβαιώσει και τη δική του υπόσταση. Τρέφεται από αυτές, όπως ένα κόμμα τρέφεται από τα κομματόσκυλά του.
Στην τελική, δεν υπάρχουν bad guys και τέτοιες αηδίες. Ωραία είναι βέβαια να ακούς αράπηδες να τραγουδάνε αφελείς ρίμες για το πώς χαστουκίζουν τις bitches τους. Στην πραγματικότητα όμως, υπάρχουν, απλά, συναισθηματικά ανεπαρκείς/ανίκανοι /ανάπηροι άνθρωποι.
«Nice guys finish last», λένε. Ίσως.
Από την άλλη, bad guys finish first- but in the wrong race.

PS. Μια ακόμα lifestyle φούσκα, το ξέρω. Παρακαλούνται οι αναγνώστες του «Διαβάζω» να συγχωρέσουν την αφελή και κοινότοπη γραφή μου. Οι παλιοί αναγνώστες του «Διάβασέ με», με καταλαβαίνουν απόλυτα. Ελπίζω.

H γυναίκα της ζωής μου:

2006-09-15T19:33:00.000+03:00

Για να δείτε ότι όσα λέω στο προηγούμενό ποστ είναι ψέματα και πολύ το μετάνιωσα. Χοντρούλες, σας λατρεύω όλες. Φιλάκια βρε.

Filmography: Όλες οι ταινίες του John Waters και το σήριαλ "Είσαι το ταίρι μου" (το παίζει σε επανάληψη κάθε απόγευμα το Mega).

Οι «Λιποδιαλήτες» και οι χοντρές με τα κολάν

2006-09-15T15:47:00.000+03:00

O καθένας έχει δικαίωμα να είναι εμφανισιακά όπως θέλει. Σίγουρα. Δεν έχει όμως δικαίωμα να διαπράττει αισθητικό έγκλημα και μετά να κάνει και την πάπια πορτοκάλι.
Πας για καφέ. Εκεί που κάθεσαι ήσυχος και αμέριμνος και λες καμιά αλαμπουρνεζιά με φίλους ή καμιά άλλη αλαμπουρνεζιά με τη γκόμενά σου, πάει και παλουκώνεται δίπλα μια χοντρή. Ναι, καλά διαβάσατε, τα πολίτικαλι κορέκτ όξαποδώ. Πολύ χοντρή λέμε. Με λίπος εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει αέρας.
Εντάξει, σιγά θα μου πείτε. Πρώτη φορά βλέπεις χοντρή ρε; Όχι. Και η Φαραντούρη χοντρή είναι. Δεν την είδα όμως πουθενά με κολάν και τοπ με τον αφαλό όξω. Όχι, αν έχετε καμιά τέτοια φωτογραφία της Φαραντούρη να μου τη στείλετε για αρχειακούς λόγους.
Το πρόβλημα λοιπόν με τις συγκεκριμένες χοντρές δεν είναι ότι είναι χοντρές. Καθόλου. Το ξεκαθαρίσαμε αυτό. Είναι ότι είναι χοντρές αλλά προσποιούνται ότι δεν είναι. Παραμυθιάζονται. Σου λένε «εντάξει, λίγα κιλάκια παραπάνω, θα τα χάσω τώρα που μπήκε το φθινόπωρο». Τα λίγα κιλάκια εντωμεταξύ είναι πάντα διψήφιος αριθμός και με το πρώτο ψηφίο από δύο και πάνω.

Μια άψογα ενδεδυμένη χοντρή

Υπάρχουν βέβαια και αυτές που δεν ξέρουν ότι είναι χοντρές. Τουλάχιστον αυτές έχουν και το άλλοθι ότι δεν γεμίζουν λιπαρά το οπτικό μας πεδίο επίτηδες. Εντάξει. Το έγκλημα όμως παραμένει έγκλημα. Και η τιμωρία; Καμία. Στις περισσότερες περιπτώσεις η χοντρή συνοδεύεται και από γκόμενο ο οποίος δεν είναι χοντρός.
Μια χαρά δηλαδή η χοντρή.
Επειδή λοιπόν έκατσα και πολύ το σκέφτηκα το όλο θέμα, προτείνω την ίδρυση ακτιβιστικής –τρομοκρατικής οργάνωσης με την ονομασία «Λιποδιαλήτες». Τα μέλη της, με το που θα βλέπουν μια χοντρή όπως οι παραπάνω, θα την πλησιάζουν και θα της ψιθυρίζουν στο αυτί «Μωρή φακλάνα, τι είναι αυτά που φοράς; Κρύψε τα λίπια σου γιατί θα το μετανιώσεις».
Στην περίπτωση που είναι γνωστή η κατοικία της χοντρής θα γίνονται γκράφιτι στον τοίχο (Κάτω τα χέρια απ’ τα κολάν μωρή χοντρέλα). Αν υπάρχει διαθέσιμο email θα αποστέλλονται μηνύματα του τύπου «Της χοντρής το ρούχο είναι η κελεμπία». Θα στήνονται στο Ζάρα και σε άλλα φάσιον άουτλετς- στόρς και με το που θα βλέπουν τη χοντρή να εφευρίσκει καινούριους νόμους αντιβαρύτητας προσπαθώντας να χωρέσει σε ένα τζιν νούμερο τριάντα, θα της το παίρνουν αμέσως και θα της λένε «Συγγνώμη δεσποινίς αλλά είναι κρίμα να ξηλώσετε τόσο ωραίο ρούχο. Δοκιμάστε τις βράκες στον πάνω όροφο».
Σκληρό. Το ξέρω. Με τη συνειδητοποίηση όμως του προβλήματος έρχεται και η λύση. Και τα προβλήματα αισθητικής είναι, ίσως, από τα πιο σημαντικά που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία.
Σας προλαβαίνω και σας λέω ότι το αντίστοιχο μιας χοντρής γυναίκας που ντύνεται σαν να μην είναι χοντρή δεν είναι ένας χοντρός άντρας. Είναι ένας άντρας, χοντρός ή κανονικός ή αδύνατος, δεν έχει σημασία, που δεν έχει αυτοπεποίθηση, είναι μαμάκιας κ.λπ κ.λπ. και στο παίζει και γόης.

PS. Όποιες διαφωνήσουν με τα παραπάνω είναι χοντρές με κολάν και μελλοντικοί στόχοι της οργάνωσης.

Αγγελική

2006-09-15T04:42:00.000+03:00

Περπατάω. Ώρες τώρα. Πρέπει να είναι πολλές ώρες που περπατάω. Πονάνε τα πόδια μου αλλά δεν μπορώ να σταματήσω. Δεν ξέρω πόσες ώρες περπατάω. Πρέπει να είναι πολλές γιατί πονάνε τα πόδια μου. Έχει στεγνώσει το στόμα μου. Διψάω. Πεινάω. Περπατάω όμως. Συνέχεια. Νομίζω ότι άμα σταματήσω να περπατάω κάτι θα γίνει. Κάτι κακό θα μου συμβεί.
Τώρα είμαι στη Θησέως. Βραδιάζει. Έχει κίνηση. Περπατάνε κι’ άλλοι γύρω μου. Αλλά δεν φαίνονται τόσο κουρασμένοι όσο εγώ. Δεν είναι τόσο κουρασμένοι όσο εγώ. Σ’ ένα περίπτερο βλέπω να κρέμονται σάρκες. Σε μια βιτρίνα βλέπω να κάθονται σάρκες. Μου μύρισε κρέπα. Πεινάω.
Δεν έπρεπε να γίνει αυτό. Δεν έπρεπε. Αυτός φταίει όμως. Μόνο αυτός και κανένας άλλος. Του το είχα πει. Τον είχα προειδοποιήσει ότι δεν θα τον ανεχόμουν άλλο. Ότι δεν θα έμενα άλλο χωρίς να κάνω τίποτα. Του το είχα πει. Το ήξερε. Δεν έπρεπε να γίνει αυτό. Τώρα; Τώρα τίποτα.
Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς έγινε. Δεν θέλω να θυμάμαι. Ανακατεύεται το στομάχι μου. Τι θες ρε μαλάκα ταρίφα; Σκατοπεζοδρόμια. Παντού στενά. Έκλεισα την τηλεόραση πριν φύγω; Και; Τι είχε μόλις έφυγα; Παρασκευή σήμερα κάτι θα έχει το βράδυ. Καμιά ταινία. Καμιά ταινία θα έχει σήμερα. Γαμώτο πάλι ξέχασα να γυρίσω τα ντιβιντί. Τσάμπα λεφτά.
Αυτός φταίει. Καλά να πάθει. Ήξερε. Του το είχα πει αλλά δεν με πίστευε. Γέλαγες καριόλη ε; Φάτα τώρα. Χάλια πρέπει να είμαι τώρα. Δεν βλέπομαι από την κούραση. Περπατάω όμως. Συνέχεια.
Θα πάρουν τηλέφωνο. Δεν θα το σηκώσει κανένας. Θα ξαναπάρουν. Θα ανησυχήσουν. Θα έρθουν να μας βρουν. Αυτόν θα τον βρουν σίγουρα. Πού να πάει τώρα αυτός. Καλά να πάθει. Αυτός φταίει.
Τι κοιτάς κι’ εσύ ρε; Όλοι ίδιοι είστε. Ίδιοι. Γουρούνια. Μόνο η φάτσα σας αλλάζει. Το μυαλό ίδιο. Γουρούνια.
Αφίσες. Γεμίσανε αφίσες. Εκλογές έχουμε. Και στις αφίσες γουρούνια.
Περπατάω. Κι’ άλλο. Δεν πρέπει να σταματήσω. Το ξέρω. Αν πάνε να με σταματήσουν… Θα δουν τι θα πάθουν. Εδώ το έχω. Θα δουν τι θα πάθουν αν πάνε να με σταματήσουν. Θα περπατάω μέχρι να φτάσω. Δεν μπορεί. Θα φτάσω. Δεν πήγε τόσος κόπος χαμένος.
Πάλι καλά που δεν έβαλα τακούνια. Ναι. Πάλι καλά. Θα φτάσω. Θα τελειώσει. Έλα. Δεν μπορεί. Δεν πρέπει να σταματήσω τώρα. Θα φτάσω και μετά θα ξεκουραστώ. Πολύ. Θα κοιμηθώ. Ναι. Και θα ξυπνήσω και θα είναι όλα μια χαρά. Δεν θα περπατάω πια. Δεν θα χρειάζεται να περπατάω πια.
Γουρούνι. Γουρούνια. Πού πάω;